A więc to ty wszystko zaplanowałaś, babciu? – spytała, patrząc na portret.

„To ty wszystko zorganizowałaś, babciu?” – zapytała Zosia, patrząc na portret.

Po kłótni z mężem Zosia nie spała całą noc. Czuła, że coś jest nie tak w ich związku, ale gdy wieczorem wrócił do domu i oznajmił, że zakochał się w innej, nie była gotowa na taki zwrot akcji. Wyszedł, a ona długo szlochała, użalając się nad sobą.

Raz chciała go odzyskać. Ale to znaczyłoby wybaczyć zdradę. A Zosia nie była pewna, czy po tym wszystkim jeszcze mu zaufa.

Raz pragnęła się zemścić, żeby i on cierpiał. Ale miłość nie znika od razu, nawet po zdradzie. Zostawiła więc te myśli na później, zastanawiając się, jak żyć dalej.

Tuż przed świtem przypomniała sobie, jak rodzice co lato przywozili ją do babci do małego miasteczka pod Łodzią. Była tam tak szczęśliwa… Jakby wrócić w przeszłość, znów stać się małą dziewczynką…

Ale babcia odeszła trzy lata temu. Zosia nie pamiętała, by rodzice sprzedali mieszkanie. Może mieszka tam ktoś z dalszej rodziny? Trzeba zapytać mamę. Z tą myślą w końcu zasnęła.

Śnił jej się park niedaleko domu babci. Babcia w kremowym, staroświeckim płaszczu i słomkowym kapeluszu siedziała na ławce, obserwując, jak Zosia bawi się z jakimś chłopcem i szczeniakiem. *„Wiedziałam, że przyjedziesz, czekałam”* — nagle powiedziała babcia, patrząc prosto na nią. Nie na tamtą małą dziewczynkę, ale na dorosłą już Zosię.

Ten wzrok ją obudził. Sen był tak realny, że długo czuła obecność babci.

Im bardziej o nim myślała, tym wyraźniej rozumiała: to znak. Skoro babcia na nią czeka, musi jechać.

„Mamo, co się stało z mieszkaniem babci? Nie sprzedaliście go? Nikogo tam nie ma?” — spytała wieczorem.

„Nie, oczywiście. Skąd ten pomysł? Babcia nie miała innych krewnych. Zostawiła list — mieszkanie należy do ciebie”.

„Więc mogę tam zamieszkać?” — ucieszyła się Zosia.

„Nie rozumiem! Chcesz wyjechać pod Łódź? Po co? Co ci strzeliło do głowy?” — zirytowała się matka.

„Mamo, nie mogę tu dalej żyć. Potrzebuję przestrzeni, żeby się poukładać”.

Mieszkanie, w którym żyli z mężem, należało do jego rodziców. Nie mogła tam zostać, więc wprowadziła się do matki. Przez dwa lata była niezależna, a teraz słuchała, że Krzysztof „się opamięta” i że takiego męża już nie znajdzie…

„Ale tam nic nie remontowane od lat! Lepiej jedź nad morze, odpoczniesz”.

Gdyby nie sen, pewnie by pojechała. Ale ten sen ją nie opuszczał.

„Masz klucze?”

„Gdzieś tu były…” Matka przeszukała szufladę. „Proszę. Chyba to one”. Podała Zosi dwa klucze. „O mieszkaniu twojego ojciec się zajmował. Dawno powinnam je sprzedać”.

„Pojadę, zobaczę, zdecyduję. Dobrze?” — ścisnęła klucze w dłoni.

„Naprawdę chcesz tam jechać? A praca?”

„Wezmę urlop. Nie dyskutuj, muszę wyjechać”.

Następnego dnia Zosia, z czerwonym nosem i smutną miną, złożyła podanie o urlop. Szefowa, współczując „zdradzonej kobietce”, podpisała bez słowa.

Wieczorem spakowała rzeczy, a rano ruszyła na dworzec, myśląc: *Nowy rozdział*. Takśsówka zatrzymała się przed starym ceglanym blokiem. Na drugim piętrze stanęła przed brązowymi drzwiami — i ogarnęły ją wątpliwości.

*Nie da się wrócić do przeszłości, babci nie ma…* Ale była zbyt zmęczona, by wracać. Klucz przekręcił się gładko.

Wewnątrz powitał ją znajomy zapach i cisza. Bez babci wszystko wydawało się obce. Otworzyła okna, przeszła pokoje, wzięła się za sprzątanie: firanki pełne kurzu, umyte podłogi, szyby.

Padła na kanapę bez sił. Żadnej energii na rozpamiętywanie, na żal do Krzysztofa.

Gdy w końcu zebrała się pod prysznic, rozległ się chrapliwy dzwonek.

W drzwiach stała pulchna kobieta, pięćdziesiątką na karku, z jasnymi loczkami.

„Dzień dobry! Nowa lokatorka? A ja myślałam, kto tu hałasuje?”

„Nie, jestem wnuczką Antoniny Kowalskiej”.

„Zosia?! To ty?! Ja jestem Grażyna, pamiętasz? Moje dziecko bawiło się z tobą! Jaka szkoda, że Antonina odeszła…”

Przez dziesięć minut Grażyna mówiła bez przerwy, nie zauważając, że Zosia milczy.

„Ale wy tu nie przyjeżdżaliście… A mój syn się właśnie żeni! Kupilibyśmy to mieszkanie. Szkoda, że przyjechałaś. Oczywiście, cieszę się! Ale szkoda, że nie na sprzedaż…” W końcu wzięła oddech.

„Oj, zagadałam się! Jak coś, jesteśmy za ścianą”. I wyszła, ku uldze Zosi.

Po tej wizycie rozbolała ją głowa. Wzięła prysznic, wypiła herbatę, poszła po nowe firanki — stare były do wyrzucenia.

Następnego dnia obudziła się późno, boląca po sprzątaniu. Za to przez nowe firanki zaglądało słońce.

W łazience kapał kran. Próbowała go dokręcić — bez skutku. *Przyjechałam odpocząć, a tu remonty*… Przypomniała sobie o Grażynie i postanowiła poprosić o pomoc jej męża.

Drzwi otworzył sam Ryszard. W przeciwieństwie do niskiej, krągłej żony — wysoki i chudy. Wziął narzędzia i obiecał naprawić kran.

„Wymienię uszczelki, posłuży jeszcze lata”.

Gdy skończył, Zosia zaproponowała herbatę. Nie wypadało go tak odesłać.

Nagle — ten sam paskudny dzwonek. *Dziś kupię nowy*…

W progu stała Grażyna: „W przerwie obiadowej wpadłam do męża, bo klucze zostawiłam w pracy, a on nie otwiera…”.

Zosia wpuściła ją, licząc, że zabierze Ryszarda. Ale Grażyna zaczęła komplementować mieszkanie, nowe firanki, wspominać Antoninę…

„Tylko czemu dwie filiżanki?! Kogoś tu masz?!” Nagle zrozumiała. „Ty stary kozle! Wychodź tu!”

Rzucili się na poszukiwania Ryszarda. Nie było go ani w szafie, ani na balkonie…

„Gdzie on jest?!” — Grażyna stanęła nad Zosią.

„Może… poszedWtedy Zosia wybuchnęła śmiechem, patrząc na zdjęcie uśmiechającej się babci, która jakby podmirowała jej z portretu, i zrozumiała, że to dopiero początek jej nowego życia.