A więc to ty wszystko zaaranżowałaś, babciu?” – zapytała, patrząc na portret.

Dziennik osobisty.

„Więc to ty to wszystko zaplanowałaś, babciu?” – zapytałam Julka, patrząc na portret.

Po kłótni z mężem Julka nie spała całą noc. Od dawna czuła, że w ich związku coś jest nie tak, ale gdy wieczorem wrócił do domu i oznajmił, że kocha inną, i tak nie była na to przygotowana. Wyszedł, a ona długo szlochała, użalając się nad sobą.

To chciała go odzyskać. Ale odzyskać znaczyłoby wybaczyć zdradę. A Julka nie była pewna, czy potrafi nadal ufać Krzysztofowi.

To znów pragnęła się zemścić, żeby i on cierpiał. Ale miłość nie znika w jednej chwili, nawet gdy ktoś cię zdradzi. Zostawiła tę myśl na później, a teraz skupiła się na tym, jak żyć dalej.

Tuż przed świtem przypomniała sobie nagle, jak rodzice co lato zabierali ją do małego miasteczka pod Warszawą, do babci, i jak tam była szczęśliwa. Gdyby tak wrócić w przeszłość, znów stać się małą dziewczynką…

Ale babcia odeszła trzy lata temu. Julka nie pamiętała, żeby rodzice sprzedawali mieszkanie. Może mieli je jeszcze jacyś krewni? Trzeba zapytać mamę. Z tą myślą w końcu zasnęła.

Śnił jej się park niedaleko domu babci. Babcia w kremowym płaszczu i słomkowym kapeluszu siedziała na ławce, patrząc, jak Julka z jakimś chłopcem bawią się ze szczeniakiem. „Wiedziałam, że przyjedziesz, czekałam” – powiedziała nagle babcia, spoglądając prosto na nią. Nie na tę małą dziewczynkę, ale na nią – dzisiejszą, dorosłą Julkę.

Od tego spojrzenia obudziła się. Sen był tak realny, że jeszcze długo czuła obecność babci.

Im więcej o tym myślała, tym bardziej wierzyła, że to znak. Skoro babcia na nią czekała, musiała tam pojechać.

„Mamo, co stało się z mieszkaniem babci? Nie sprzedaliście go? Nikt tam nie mieszka?” – spytała wieczorem.

„Nie, a skąd? Babcia nie miała innych krewnych. Zostawiła list – mieszkanie należy do ciebie.”

„Więc mogę tam zamieszkać?” – ucieszyła się.

„Co ci strzeliło do głowy? Chcesz się wynieść pod Warszawę? Co tam będziesz robić?” – mama aż się uniosła.

„Nie wytrzymuję tak dalej. Przeszkadzamy sobie. Muszę odpocząć, poukładać myśli…”

Mieszkanie, w którym żyli z Krzysztofem, należało do jego rodziców. Julka nie mogła tam zostać, więc przeprowadziła się do mamy. Dwa lata samodzielności sprawiły, że nie znosiła już ciągłych rad i uwag. A tu jeszcze słyszała, że Krzysztof się opamięta, wróci, a ona powinna wybaczyć, bo drugiego takiego męża nie znajdzie…

„Ale tam wszystko wymaga remontu. Lepiej jedź nad morze, jeśli chcesz odpocząć.”

Gdyby nie ten sen, pewnie by pojechała.

„A klucze masz?”

„Gdzieś powinny być…” Mama sięgnęła do szuflady. „Proszę. Chyba to one.”

Julka ścisnęła klucze w dłoni. „Pojadę, zobaczę, a potem zdecydujemy.”

Nazajutrz z płaczem wręczyła szefowej podanie o urlop. Ta wpadła w wir opowieści o „tych wszystkich kozłach” i podpisała bez słowa.

Wieczorem spakowała się, a rano ruszyła na dworzec. W głębi duszy wiedziała, że zaczyna nowy rozdział. Po pięciu godzinach taksówka zatrzymała się przed starym, ceglanym blokiem. Na drugim piętrze stanęła przed brązowymi drzwiami i nagle ogarnęły ją wątpliwości.

Nie da się wrócić do przeszłości, babci nie ma… Ale była zbyt zmęczona, żeby zawracać. Klucz przekręcił się gładko.

W środku powitały ją znane z dzieciństwa sprzęty, stęchłe powietrze i cisza. Bez babci wszystko wydawało się obce. Otworzyła okna, przeszła się po pokojach, potem wzięła się za sprzątanie. Kiedy padła na kanapę, nie miała siły nawet na prysznic. Nie było jej też żal Krzysztofa.

Gdy w końcu zebrała się pod prysznic, rozległ się chrapliwy dzwonek.

W drzwiach stała pulchna kobieta po pięćdziesiątce z rozjaśnionymi loczkami.

„Dzień dobry! Nowa lokatorka? Myślałam, kto tu tak hałasuje?”

„Nie… Jestem wnuczką Antoniny. Przyjechałam…”

„Juleczka?! Ja jestem Wanda! Pamiętasz? Bawiłaś się z moim Szymkiem!”

Przez dziesięć minut Wanda opowiadała, nie zwracając uwagi, że Julka milczy.

„Nie przyjeżdżałaś, więc myśleliśmy, że mieszkanie stoi puste. Szymek właśnie ma się żenić… Kupilibyśmy je! Szkoda, że przyjechałaś. To znaczy, cieszę się, ale szkoda…”

Julka nie mogła się doczekać, aż wreszcie wyjdzie.

Nazajutrz obudziła się późno. Nowe firanki przepuszczały jasne, czerwcowe słońce.

W łazience cieknący kran zostawił ślad rdzy. Julka przypomniała sobie słowa sąsiadki i postanowiła poprosić o pomoc. Drzwi otworzył sam Tadeusz – wysoki, chudy, zupełne przeciwieństwo Wandy.

„Wymienię uszczelki i będzie jak nowy” – ucieszył ją.

Gdy skończył, Julka zaproponowała herbatę. Nagle rozległ się ten okropny dzwonek.

W drzwiach stała Wanda. „Zauważyłam, że Tadzia nie ma w domu! A tu słyszę głosy!”

Julka wpuściła ją, licząc, że szybko zabierze męża. Ale Wanda zaczęła wychwalać nowe firanki, żałować, że babcia nie żyje, i marzyć, żeby syn znalazł taką żonę jak Julka…

„A dlaczego dwie filiżanki?!” – nagle się zorientowała. „Ty stary kozle! Wynoś się!”

Rzuciła się na przeszukiwanie mieszkania. Julka dołączyła do poszukiwań, choć Tadeusza nigdzie nie było.

„Może wrócił już do domu?” – rzuciła pierwsze, co przyszło jej do głowy.

Wanda zamarła, po czym wypadła jak burza.

„Możecie już wyjść” – Julka stanęła na środku pokoju.

Zza firanki wyłonił się Tadeusz. „Powiem, że po papierosy wychodziłem.” Wymknął się cicho.

Julka wybuchnęła śmiechem. Nigdy więcej nie poprosi go o pomoc. Za ścianą długo słychać było awanturę. Gdy jej nadmiar dostał się do głowy, wyszła na ulicę.

Miasteczko tonęło w zieleni. Julka błądziła po uliczkach, ciesząc się urlopem.Julka uśmiechnęła się do portretu babci, wiedząc, że czas zacząć wszystko od nowa.