A Ty byłeś dla mnie ważny…

No i podobałeś mi się…

Kasia wyszła z biura i podeszła do swojego samochodu na parkingu. Maska i przednia szyba były pokryte cienką warstwą śniegu. Wsiadła do auta, od razu włączając ogrzewanie, żeby rozgrzać zimne wnętrze. Potem wycieraczkami zsunęła śnieżny pył z szyby.

Wyjechała z parkingu i włączyła się do ruchu, ale ulice były zapchane, ciągłe postoje na światłach, godziny w korkach. Jakby wszystkie samochody w mieście zgromadziły się w jednym miejscu. Mijając galerię handlową, Kasia postanowiła skręcić i przeczekać tam godzinę szczytu, przy okazji sprawdzając świąteczne promocje – może znajdzie jakieś prezenty.

Ale parking też był zatłoczony, samochody stały ściśnięte w równych rzędach, ani jednego wolnego miejsca. Kasia już żałowała, że tu zajechała – lepiej było tkwić w korku, powoli, ale jednak jechać. Nie tylko ona wpadła na pomysł, żeby przeczekać chaos w galerii.

W lusterku wstecznym błysnęły światła – duży SUV cofnął się, jakby ustępując jej miejsce.

W galerii tłok, gorąco, ludzie przepychali się między stoiskami. Kasia rozpięła płaszcz, odsunęła szalik od szyi i ruszyła między półkami. Migające lampki, kolorowe ozdoby i tłum kręcących się wokół ludzi męczyły wzrok. Wrzuciła do koszyka kilka błyszczących bombek, dwie srebrne figurki reniferów na choinkę, ręczniki z wizerunkiem Świętego Mikołaja w eleganckim opakowaniu, kieliszki do szampana z życzeniami…

W domu się zastanowi, komu co dać. Dla mamy i męża kupi coś lepszego, ale dla znajomych i kolegów z pracy te drobiazgi wystarczą. Stanęła w kolejce do kasy, zmęczona hałasem i pośpiechem. Chciała już wyjść na powietrze. Kiepski pomysł – przyjść tu w piątkowy wieczór. Mogła wpaść jutro rano, gdy ludzie odpoczywają po tygodniu.

W końcu przyszła jej kolej. Kiedy produkty skanowano, z przerażeniem uświadomiła sobie, że nabrała za dużo. No cóż, zawsze się przyda.

Zapłaciła, zapięła płaszcz, poprawiła szalik i z ciężką torbą ruszyła do wyjścia, uważając, żeby nikt jej nie potrącił i nie potłukł ozdób.

— Kasia!

Nie od razu zareagowała, myśląc, że to nie do niej.

— Kowalska!
Dopiero gdy usłyszała swoje panieńskie nazwisko, zatrzymała się. Ludzie wychodzący z galerii potrącali ją, przepychali się. Odsunęła się na bok, rozglądając za kimś znajomym.

— Cześć, Kasia. — Głos rozległ się tuż obok.

Odwróciła głowę i zobaczyła brodatego mężczyznę. Nosił małą czarną czapkę nasuniętą niemal na oczy. Uśmiechał się, a Kasia zauważyła, że brakuje mu jednego przedniego zęba. Ubrany był w obszarpany, za duży płaszcz. Już żałowała, że się zatrzymała. Ten włóczęga nie mógł być jej znajomym.

— Nie poznajesz? — zapytał. — A ja cię od razu poznałem. Prawie się nie zmieniłaś. Wyglądasz na milion. — Zaśmiał się nerwowo.

Coś w jego głosie wydało się jej znajome, ale nie potrafiła go przypomnieć.

— Chodziliśmy razem do szkoły. Do tej samej klasy.

— Jarek?! — wykrzyknęła Kasia. Chciała zapytać, co się z nim stało, jak doszedł do takiego stanu, ale się zawahała.

— Ja — odpowiedział, uśmiechając się szeroko i znów odsłaniając dziurę po zębie. — Zmieniłem się?

— Tak… — skinęła głową. — Co się z tobą stało? — W końcu spytała.

— Długa historia. Może usiądziemy gdzieś? W galerii jest kawiarnia. — Patrzył na nią z nadzieją.

Kasia nie mogła przywyknąć do jego wyglądu. Jak mogła go nie poznać? Pewnie przez tę brodę i głupią czapkę. To przecież Jarek, w którym była zakochana w szkole, przez którego wylała morze łez. A teraz wstydziła się stać z nim na widoku.

— Przepraszam, muszę już iść — powiedziała, odwracając wzrok, jakby szukała pomocy u przechodniów. Ale nikt nie zwracał uwagi na tę dziwną parę.

Jarek patrzył na nią wyczekująco.

— No dobrze, ale tylko na chwilę — zgodziła się w końcu, bardziej z ciekawości niż z chęci rozmowy.

Jarek się ucieszył i nerwowo poprowadził ją do kawiarni.

— Chodź. Tyle lat się nie widzieliśmy. Kto wie, kiedy znów się spotkamy. — Znowu się zaśmiał, wyraźnie szczęśliwy z tego spotkania.

Kasia zerkała niepewnie na mijających ich ludzi — miejmy nadzieję, że nikt znajomy jej nie zobaczy.

W kawiarni prawie wszystkie stoliki były zajęte.

— Tam jest wolny. — Jarek wskazał na stolik w najciemniejszym kącie.

„Przynajmniej nikt nas nie zauważy” — pomyślała Kasia, chcąc jak najszybciej zniknąć z oczu innym.

Zanim zdążyli usiąść, podszedł kelner, kładąc przed nimi menu. Jarek natychmiast je otworzył i zaczął wertować kartki. Kasia zauważyła, jak przełknął ślinę. Spojrzał na nią pytająco — ona nawet nie dotknęła swojej kopii.

— Dla mnie tylko kawa — powiedziała.

Kelner wrócił.

— Gotowi zamówić? — Zwrócił się do Kasy, ignorując jej mało reprezentacyjnego towarzysza. Jego wzrok mówił wyraźnie: „Co taka kobieta robi z kimś takim?”.

— Kawa z cytryną… — Kasia spojrzała na Jarka.

Ten szybko wymienił kilka dań. Kelner zerknął na Kasię, a ona przymknęła oczy, dając do zrozumienia, że zgadza się z wyborem. Kelner zniknął.

— Mają tu dobrą kawę. Często tu jem.

— Pracujesz tutaj?

Jarek skinął głową. Widać było, że jest mu wstyd. Pewnie nie jako dyrektor, nawet nie jako sprzedawca — najwyżej jako sprzątacz albo magazynier. Kasia nie pytała dalej.

— Zostałaś lekarzem, jak chciałaś? — spytał Jarek.

— Pamiętasz? — zdziwiła się. — Tak, jestem endokrynologiem.

Jarek znowu skinął głową, jakby aprobował jej wybór.

— Prezenty dla męża i dzieci kupiłaś? — Spojrzał na wypełnioną torbę na sąsiednim krześle.

— Co? — Rzuciła wzrokiem na paczkę.

— A tyKasia odeszła w pośpiechu, lecz jeszcze przez chwilę słyszała za sobą jego głos, który mieszał się z gwarem galerii, i nagle zrozumiała, że czasem najbardziej bolesne wspomnienia wracają właśnie po to, byśmy mogli je w końcu zostawić za sobą.