A po co się odwracać? Lepiej przejść obok…

I po co się odwrócił? Poszedłby dalej…

Kiedy podejmujemy decyzję, przekonujemy siebie, że postępujemy słusznie, szukamy usprawiedliwień. Na początku dręczą nas wątpliwości, boimy się, że los odda nam pięknym za nadobne. Ale nic się nie dzieje, uspokajamy się, utwierdzamy w przekonaniu, że zrobiliśmy dobrze, i żyjemy dalej, starając się nie wracać myślami do przeszłości.

Aż pewnego dnia los jednak odpowiada. Albo przychodzi spóźnione żałowanie…

Poznali się na początku lat dwutysięcznych. Wojtek podszedł do przystanku i czekał na busy. Nieopodal stała dziewczyna, zwyczajna, jakich wiele. Ale serce nagle uderzyło go w piersi. „Za chwilę podjedzie autobus, ona wsiądzie i już nigdy jej nie zobaczę”. Nawet się odwrócił. Jakiś bus stał właśnie na światłach. Serce waliło mocniej, jakby go poganiało. I Wojtek podszedł do dziewczyny.

— Cześć. Na który autobus czekasz?

Dziewczyna spojrzała na niego, próbując go rozpoznać lub przypomnieć sobie, a on patrzył w jej oczy i wiedział, że już nigdy ich nie zapomni i nie zazna spokoju.

— Nazywam się Wojtek. Też czekasz na 207?

— Nie — w końcu się uśmiechnęła. — Na 32.

Wojtek odetchnął z ulgą. Nie zauwa17żył nadjeżdżającego autobusu — więc miał jeszcze czas.

— Mieszkasz na Ursynowie? — znów zapytał.

— Nie, jadę do babci.

— Spieszysz się? — spytał, już niemal rezygnując.

— Nie bardzo, a co? — Dziewczyna patrzyła na niego z ciekawością.

Wojtek usłyszał swój własny, rozradowany głos:

— Może pójdziemy pieszo do następnego przystanku?

Dziewczyna zastanowiła się przez chwilę, potem skinęła głową z uśmiechem.

Serce w piersi biło szybko i radośnie. Szli razem do kolejnego przystanku, potem jeszcze dalej… Tak doszli aż do osiedla, gdzie mieszkała babcia Agaty, nie czując zmęczenia i nie zauważając upływu czasu.

Gdy Agata zatrzymała się przed domem babci, oboje wiedzieli o sobie już wiele, jakby znali się od lat. Przed rozstaniem wymienili się adresami i numerami telefonów. Ani przez chwilę nie wątpili, że spotkali swoją drugą połówkę.

Cały rok żyli od spotkania do spotkania, aż wzięli ślub. Na początku mieszkali u babci Agaty, a gdy skończyli studia, dostali dyplomy i zaczęli pracować, wzięli kredyt i kupili mieszkanie. Od razu dwupokojowe, na przyszłość.

Kiedy Agata powiedziała, że będą mieli dziecko, serce Wojtka znów uderzyło go w piersi, tak jak pierwszego dnia ich znajomości, jakby mówiło: „No, cóż tak stanąłeś, tatusiu?!”. I Wojtek rozpromienił się w szczęśliwym uśmiechu. Będzie ojcem! Niespodziewanie, niezwykle, odpowiedzialnie.

Życie diametralnie się zmieniło i nabrało tempa. Teraz tylko planowali i dyskutowali, jakie będzie ich dziecko, kto to będzie, wybierali imię. Kłócili się, gdzie postawić łóżeczko, jaki wózek wybrać… Wojtek nawet zatrzymywał na ulicy mamy z wózkami i wypytywał o modele. One chętnie doradzały, zagadując nawet o wprowadzanie nowych pokarmów i ząbkowanie.

Przyjaciele, którzy zdążyli już zostać rodzicami, na wyścigi oferowali ubranka i śpioszki po swoich pociechach.

Młodzi nie mogli się doczekać, aż zobaczą swoje pierwsze dziecko. W końcu na świecie pojawił się niebieskooki chłopczyk. Gdy Agata wróciła ze szpitala, w pokoju stała nowa, wyposażona w miękkie osłonki kołyska. W szafie leżały starannie złożone śpioszki i czapeczki, body i kilka paczek pieluch. W przedpokoju czekał nowoczesny wózek, gotowy na długie spacery.

Nadszedł dzień, gdy Wojtek, pełen miłości i nadziei, wniósł do mieszkania mały zawiniak. Dom ożył od płaczu niemowlęcia, gwaru i zachwytów przybyłych krewnych.

Gdy podczas pierwszej wizyty w przychodni Agata zobaczyła napiętą twarz pediatry, zapytała drżącym głosem:

— Coś nie tak?

Lekarka nie odpowiedziała i zleciła dodatkowe badania. A potem padła straszna diagnoza. Agata płakała, a Wojtek zaciskał szczękę i próbował ją uspokoić. Nie od razu uwierzyli, mieli nadzieję, że lekarze się pomylili. To nie mogła być prawda! Oni są młodzi, zdrowi, jak to możliwe?!

— Ciężki, przedłużający się poród, uraz okołoporodowy… — odpowiedział zmęczony lekarz.

Nastąpiły dni rozpaczy i próby pogodzenia się z nową rzeczywistością. Matka Wojtka zaproponowała, żeby oddać chłopca do szpitala lub domu opieki, uwolnić się od chorego dziecka. Urodzą jeszcze zdrowe, po co obciążać się takim brzemieniem? To przecież na całe życie.

Wojtek nie mógł spojrzeć w zalane łzami oczy Agaty, ale stanowczo powiedział, że nie oddadzą Krzysia nikomu.

Chłopiec rósł, rozpoznawał ich, uśmiechał się i wyglądał na zupełnie zdrowe dziecko. Mieli nadzieję, że lekarze się pomylili, że nie jest tak źle. Dopiero gdy nadszedł czas, by Krzyś zaczął stawać i robić pierwsze kroki, nie poszedł, a nawet stał z trudem na słabych nóżkach.

Żaden lekarz nie dawał gwarancji, że kiedykolwiek będzie chodził. Wózek i wózek inwalidzki — takie było jego przeznaczenie. „Cieszcie się, że mózg nie został uszkodzony”.

Rozpoczęła się walka o rozwój dziecka: masaże, specjalne ćwiczenia, fizjoterapia… Agata nie wróciła do pracy po urlopie macierzyńskim, zajmowała się Krzysiem. Wszystkie pieniądze zarabiane przez Wojtka szły na leczenie syna i spłatę kredytu. Rodzice pomagali, jak mogli.

Pewnego weekendu Agata poprosiła Wojtka, żeby poszedł z Krzysiem na spacer do parku, a ona posprząta mieszkanie. On odmówił.

— Aga, może ja posprzątam, a ty pójdziesz z Krzysiem? Rozumiesz, wszystkie dzieci biegają, chodzą za rękę z mamami, bawią się. Ludzie patrzą na Krzysia w wózku ukradkiem. On jest już za duży. Nie mogę patrzeć, jak się z nim porównuje…

To był pierwszy dzwonek. Potem było ich znacznie więcej.

Kiedyś Agata zaproponowała sprzedaż mieszkania i kupno domu.

— Urządzimy podjazdy, żeby Krzyś mógł sam wychodzić na dwór.A gdy Wojtek stał teraz sam w pustym mieszkaniu, gładząc psa po głowie, zdał sobie sprawę, że największym błędem jego życia nie było to, że się odwrócił tamtego dnia na przystanku, ale to, że kiedyś odwrócił się plecami do rodziny, której tak bardzo potrzebował.