A po co się obejrzeć? Lepiej byłoby przejść obok…

**Dziennik Władysława**

I po co się obejrzałem? Poszedłbym dalej…

Kiedy podejmujemy decyzję, przekonujemy samych siebie, że postępujemy słusznie, szukamy usprawiedliwień. Z początku dręczą nas wątpliwości, boimy się odbicia naszych czynów, tego, że karma wróci. Lecz nic się nie dzieje – uspokajamy się, utwierdzamy w przekonaniu, że zrobiliśmy dobrze, i idziemy dalej, starając się nie wspominać, nie myśleć.
Aż pewnego dnia karma wraca. Albo przychodzi spóźniona pokuta…

Poznali się na początku lat dwutysięcznych. Władysław podszedł do przystanku i czekał na autobus. Nieopodal stała dziewczyna – zwyczajna, jakich wiele. Ale serce nagle uderzyło go w żebra, jakby wołało: „Za chwilę przyjedzie autobus, ona odjedzie, i już nigdy jej nie zobaczysz.” Obejrzał się – faktycznie, jakiś bus stał na światłach. Serce zabiło mocniej, popędzając go. Więc podszedł.

— Cześć. Na który autobus czekasz?

Dziewczyna spojrzała na niego, szukając w pamięci, czy go zna, a on patrzył w jej oczy i wiedział, że już nigdy nie zapomni tego spojrzenia.

— Jestem Władek. Nie czekasz na dwieście czwarty?

— Nie — uśmiechnęła się w końcu. — Na trzydziesty.

Odetchnął z ulgą. Nie zauważył nadjeżdżającego autobusu – więc miał czas.

— Mieszkasz na Mokotowie? — znów spytał.

— Nie, jadę do babci.

— Spieszysz się? — zapytał, choć już znał odpowiedź.

— Nie bardzo. A co? — Dziewczyna patrzyła na niego z ciekawością.

Usłyszał swój własny, podekscytowany głos:

— Może pójdziemy pieszo do następnego przystanku?

Zawahała się tylko przez chwilę, po czym skinęła głową.

Serce waliło mu jak młot. Szli razem, potem jeszcze dalej… Tak doszli do osiedla, gdzie mieszkała babcia Bożenki, nie czując zmęczenia, nie widząc upływającego czasu.

Gdy stanęli pod blokiem, oboje wiedzieli o sobie więcej, niż gdyby znali się od lat. Wymienili numery i adresy. Ani przez moment nie wątpili, że to przeznaczenie.

Rok spotkań, potem ślub. Mieszkali u babci Bożenki, a gdy skończyli studia i zaczęli pracować, wzięli kredyt na mieszkanie. Od razu dwupokojowe – na przyszłość.

Gdy Bożena powiedziała, że będą mieli dziecko, serce Władka znów uderzyło w żebra, tak jak wtedy na przystanku, jakby krzyczało: „Rusz się, tato!”. A on rozpromienił się. Zostaniecie ojcem! Niespodziewanie, dziwnie, odpowiedzialnie.

Życie przyspieszyło. Teraz tylko planowali: jak będzie wyglądało ich dziecko, jak je nazwą, gdzie postawią łóżeczko, jaką kupią wózek… Władek zatrzymywał matki na ulicach, wypytując o modele. One chętnie doradzały, zahaczając o tematy żywienia i ząbkowania.

Przyjaciele, którzy już mieli dzieci, prześcigali się w oddawaniu ubrań i zabawek po swoich pociechach.

W końcu przyszedł na świat niebieskooki chłopczyk. Gdy Bożena wracała ze szpitala, w pokoju czekała już kołyska, w szafie leżały ubranka, a w przedpokoju stał nowoczesny wózek.

Tego dnia Władek wniósł do domu mały zawiniak, a mieszkanie ożyło od krzyku dziecka, gwaru rodziny i westchnięć zachwytu.

Potem była wizyta u lekarza. Pediatra milczał długo, w końcu zlecił dodatkowe badania. I padła diagnoza. Bożena płakała, Władek zaciskał szczęki, próbując ją uspokoić. Nie wierzyli. Jak to możliwe? Przecież byli młodzi, zdrowi…

— Ciężki poród, uraz… — wyjaśnił lekarz.

Dni zamieniły się w rozpacz i walkę o nową rzeczywistość. Matka Władka proponowała, by oddali chłopca do placówki. „Urodzicie zdrowe dziecko, po co sobie życie psuć?”.

Władek nie mógł spojrzeć Bożenie w oczy, ale powiedział stanowczo: — Krzysia nigdzie nie oddamy.

Chłopiec rósł, uśmiechał się, wyglądał na zdrowe dziecko. Mieli nadzieję, że lekarze się mylą. Ale gdy przyszedł czas, by stanąć na nogi – Krzysio nie chodził. Ledwo utrzymywał się na słabych nóżkach.

Żaden lekarz nie dawał gwarancji, że kiedykolwiek będzie chodzić. „Wózek inwalidzki to jego przyszłość. Cieszcie się, że mózg nie został uszkodzony.”

Zaczęła się rehabilitacja: masaże, ćwiczenia, fizjoterapia… Bożena nie wróciła do pracy, zajmowała się Krzysiem. Wszystkie zarobki Władka szły na leczenie i kredyt. Rodzice pomagali, jak mogli.

Pewnego weekendu Bożena poprosiła, by Władek zabrał Krzysia na spacer. On odmówił.

— Lepiej ja posprzątam, a ty idź z nim. Rozumiesz? Wszystkie dzieci biegają, a on… Ludzie patrzą. Nie znoszę tych spojrzeń.

To był pierwszy dzwonek. Potem przyszły kolejne.

Kiedyś Bożena zaproponowała sprzedaż mieszkania i kupno domu.

— Zbudujemy podjazdy, Krzysio będzie mógł sam wychodzić. Będzie mu łatwiej.

— Tak, masz rację — odparł Władek, unikając jej wzroku. — Ale to nic nie zmieni. Wybacz… Nie dam rady.

Bożena go puściła. W jej oczach był strach, ale nie płakała. On nie myślał o tym, jak teraz sobie poradzi.

***

Minęło siedemnaście lat.

Po pracy Władysław zajrzał do sklepu po prezent dla ojca. Przed nim szła kobieta w zielonym kostiumie. Patrzył na jej zgrabną sylwetkę, wdychał delikatne perfumy. „Ach, jaka kobieta…” — zakręciło mu się w głowie.

Zatrzymała się, szukając czegoś w torebce. Władysław przeszedł obok, ale nagle się zawahał. Chciał zobaczyć jej twarz. Kobieta podniosła wzrok. Poznałby ją wśród tysięcy. Serce znów uderzyło w żebra.

Ostatnio często o niej myślał. Kilka razy nawet przechodził koło ich dawnego domu.

— Cześć, Bożena — powiedział, podchodząc.

Była trochę pełniejsza, ale to jej pasowało. Włosy do ramion, staranny makijaż. Tylko oczy były te same.

— Cześć, Władek — uśmiechnęła się.

W jej spojrzeniu nie było już tego drżenia, które pamiętał. Tylko ciekawość.

— Spieszysz się? — zapytał, czując déjà vu.

—— Nie bardzo — odpowiedziała Bożena, a Władysław poczuł, jak przeszłość znów go dogania, lecz tym razem bez szans na powrót.