A mówią, że przynosi ludziom szczęście!

Mówi się, że przynosi szczęście ludziom

Wanda wracała późnym wieczorem z letniej willi pod Warszawą. Zdecydowała się wyruszyć w drogę, gdy na dworze zaczęło się ściemniać, i auto nie pędziło jak zwykle, lecz wolno, po najdłuższym okrężnym odcinku. Gdyby jutro nie czekała praca, po prostu zostałaby na wile na noc.

Dlaczego nie spieszyła się? Bo dom nie wydawał się jej już przytulny. A dokładniej nie chciała zobaczyć męża. Wewnętrzny głos od dawna szeptał Wandzie, że pod jednym dachem z mężem nie zostaną długo. Ich relacje stały się zimne, nerwowe, a co chwila przekształcały się w kłótnie.

Wciąż wpatrując się w horyzont, prowadziła auto i rozmyślała o tych dziwnych, nienormalnych więzach małżeńskich. W pewnym miejscu okrężna droga wiodła przez małą wioskę. Wanda, jak przystało, zwolniła, a przy przystanku autobusowym w świetle reflektorów dostrzegła niezwykłą starszą kobietę. Dama trzymała w ramionach coś owinięte w szmatę, przyciskając to do piersi, jakby to było noworodek. Spojrzała na nadjeżdżające auta z taką nadzieją, że Wanda bez namysłu zahamowała.

Zeszła, podbiegła do staruszki i pod jej nogami zauważyła wózek z torbą na kółkach.

Dlaczego tu stoicie? zapytała z troską Wanda. Czy potrzebujecie pomocy? Co macie w rękach? Dziecko?

Dziecko? starsza zawahała się przy pytaniu i nieśmiało się uśmiechnęła. Nie, to nie dziecko To chleb

Co? zaniemówiła Wanda. Jaki jeszcze chleb?

Domowy, z pieca Sprzedaję go

Sprzedajecie? Skąd go bierzecie?

Sama go piekę i sprzedaję Moja emerytura mało wystarcza, więc dorabiam. Gdy pieniędzy brak. A czy to zakazane? Niektórzy kupują. Mój chleb smaczny. Mówią, że przynosi szczęście.

W jakim sensie szczęście?

Sam nie wiem. Jeden mężczyzna tak twierdzi. Codziennie kupuje mój chleb i tak mówi. Może dziś też się pojawi. Nie potrzebujecie chleba? Jest jeszcze ciepły.

Chleb? Wanda poczuła, że kobieta potrzebuje pieniędzy i skinęła głową. Tak, potrzebny. Ile kosztuje bochenek?

Pięć złotych ostrożnie podała staruszka, obserwując reakcję potencjalnej klientki. Czy to nie drogo?

A ile macie bochenków?

Dziesięć. Dzisiaj jeszcze nic nie sprzedałam, dopiero przyjechałam. Ile potrzebujesz?

Wezmę wszystko! stanowczo odpowiedziała Wanda i ruszyła po pieniądze.

Nie! Nie oddam wszystkiego! krzyknęła przerażona kobieta.

Dlaczego? Wanda zamarła, zdziwiona.

Bo wiem, że kupujesz nie z głodu, a po to, by mi pomóc.

I co z tego?

A gdyby dziś ktoś inny potrzebował? Gdyby ten stały klient znów przyjechał, a ja będę pusta?

Wanda chwilę się zakręciła z taką naiwnością.

Dobrze. Ile chcesz sprzedać?

Pięć bochenków niepewnie odparła.

Może więcej?

Nie Tak nie wolno potrząsnęła głową. Kupujesz ze współczucia. Ten chleb jest do jedzenia. Z pieca.

W porządku Wanda uśmiechnęła się, poszła po pieniądze i torbę, wsypała pięć jeszcze gorących bochenków i wróciła do auta.

Po minutę ruszyła w drogę. Nagle zapach świeżego chleba wypełnił całą kabinę, aż poczuła niepohamowaną potrzebę zjedzenia. Oderwała kawałek, włożyła go do ust i odkryła, że nic w tym świecie nie smakowało lepiej.

Wtedy zadzwonił telefon. Wanda spojrzała na numer, zmarszczyła brwi i przyłożyła słuchawkę.

Waluś zaczął, jak zwykle, zirytowany mąż wpadnij do sklepu i kup chleb.

Co? spojrzała na chleb leżący na przednim siedzeniu. Dlaczego nagle przypomniałeś sobie o chlebie?

Bo go u nas nie ma! Ani okruchu! A twoje koleżanki przyleciały z niespodzianką!

Jakie koleżanki? jeszcze bardziej zdziwiona Wanda. O której godzinie? Jest prawie noc.

Zapytaj ich sama. W każdym razie kup chleb. Trzy twoje przyjaciółki zasiadły przy naszym stole, piją herbatę i czekają na ciebie.

Nie wierzę Wanda mocno nacisnęła gaz.

Pojawiła się w domu po pół godzinie, wniosła ze sobą ten szalony aromat chleba.

Walduś, jak pięknie pachnie! wykrzyknęły przyjaciółki z uczelni, z którymi kiedyś studiowała, i rzuciły się w objęcia.

Mąż, wyczuwając niesamowity zapach, chwycił od razu prawie pół bochenka z torby, przyłożył do nosa i spojrzał na żonę z niedowierzaniem.

Skąd taki cudowny chleb?

Gdzie go kupiłam, tam już go nie ma wzruszyła ramionami.

Mężczyzna z kawałkiem chleba poszedł do sypialni, a Wanda została w kuchni wśród przyjaciółek. Siedziały do północy, popijały wino, chrupały ten nienaturalnie pyszny chleb i skarżyły się nawzajem na mężów, które okazały się nie takimi, jak marzyły. Nawet trochę zapłakały, zdając sobie sprawę, że popełniły wybór nie do końca trafny.

Gdy zaczęły się żegnać, Wanda podarowała każdej po bochenku babciowego chleba.

Właścicielka zamknęła za nimi drzwi, ominęła pokój, w którym już spał mąż, i poszła położyć się na kanapie w salonie. Rano wydarzyły się dziwne cuda.

Ledwie się obudziła, jej mąż usiadł obok na kanapie i ironicznym tonem oznajmił:

Wanda, chyba wczoraj przejadłem się twoim chlebem i miałem olśnienie. Jesteśmy głupcami.

Co? otworzyła przymrużone oczy.

Jesteśmy głupcami, Walciu. Musimy się naprawić. Idę do ciebie dziś wieczorem na randkę, do tej restauracji, w której kiedyś cię oświadczyłem.

Po co?

Bo chcę wszystko odzyskać. Myślę, że naszą miłość jeszcze da się uratować. Dzisiaj w pracy, a wieczorem o szóstej będę czekał. Przyjdź.

Mąż odszedł, a Wanda poczuła, że poranek jest inny niż zawsze. Na dworze jasno, jakby nie była już jesień, a wczesna wiosna. Dlatego zaczęła z niecierpliwością wyczekiwać tego surrealistycznego, wieczornego spotkania.

Wtedy zadzwonił telefon. Dzwoniła jedna z przyjaciółek z wczorajszego wieczoru, z emocjami w głosie:

Walduś, uwierz, pogodziłyśmy się z moim mężem! W ostatniej nocy planowaliśmy rozwód, a potem do trzeciej w nocy jedliśmy twój chleb i się pojednaliśmy Dzięki tobie!

A ja co mam z tym zrobić? zakłóciła się Wanda.

Po obiedzie zadzwoniły druga i trzecia przyjaciółka, obie opowiadały, że w ich domach wszystko nagle się ułożyło. Przyznały, że były głupie, obrażając mężów.

Wtedy Wanda poszła do kuchni, wyciągnęła z pojemnika ostatni, już częściowo zjedzony bochenek, wciągnęła jego aromat z rozkoszą. Oderwała kolejny mały kawałek, włożyła do ust i poczuła, że w tym chlebie jest niecodzienny smak delikatny posmak miłości Miłości do wszystkich ludzi.