A miłość trwa nadal

– Maks, źle skręciłeś. Trzeba było jechać dalej – powiedziała Kasia, niepokojąc się.

– Skręciłem dobrze – odparł spokojnie Maks, sunąc dalej wąską leśną drogę.

– Powinna tu być mała polana. Ale jej nie ma – rozglądała się Kasia. – Zawróćmy i przejedźmy jeszcze kawałek. Maks, słyszysz? Zatrzymaj się!

On jednak jechał dalej, jakby nie słyszał. Kasia widziała, że sam już zrozumiał, że zabłądził. Droga stawała się coraz węższa, w niektórych miejscach porośnięta trawą. Dojazd do domków letniskowych powinien być szeroki, wydeptany. A oni zapędzali się w las coraz głębiej.

– Zatrzymaj się! – powtórzyła Kasia, wkurzona. – Słyszysz mnie?!

– Gdzie mam się zatrzymać? Tu nawet nie da się zawrócić. Muszę znaleźć prześwit w drzewach…

– Bo od początku trzeba było zawracać. Zawsze musisz mieć swoje. Uparty jak osioł. – Kasia skrzyżowała ramiona i wbiła wzrok w przednią szybę. „Nigdy nie przyzna, że się pomylił. Co w tym takiego trudnego?” – myślała, złość gotowała się w niej coraz mocniej.

Gałęzie drapały po karoserii, na maskę spadały żółte liście. W końcu Maks zatrzymał samochód. W środku zapanowała ciężka cisza.

– Nie mogłeś od razu stanąć? Przez twoje upierzenie się zajechaliśmy diabli wiedzą gdzie. Dobrze, że nie w bagno.

– Ile razy mówiłem, żebyś nie podpowiadała mi za kierownicą – wytknął Maks.

Kasia nadąsała się. Maks przekręcił kluczyk i zaczął ostrożnie cofać. Wstrzymując oddech, patrzyła w lusterko, bojąc się, że wpadną na drzewo. Wydostawali się z lasu powoli, męcząco. Parę razy o mało nie utknęli. Wreszcie wrócili na główną drogę.

– No i czemu od razu nie chciałeś zawrócić? – mruknęła Kasia, choć już spokojniej. Gniew minął, gdy tylko wyjechali z lasu.

– A ty zawsze musisz mieć rację, co? Nawet nie widzisz, jak wciąż mnie pouczasz, rządzisz. Myślisz, że mi to pasuje? – w głosie Maksa pojawiło się rozdrażnienie.

– O co ci chodzi, Maks? Więc dlatego się nie zatrzymałeś? Z przekory? I co, lepiej ci? Ale tym razem przegiąłeś. No i po co stoimy? Jedziemy czy nie? Tyle czasu zmarnowaliśmy przez twoje uparciuchostwo. – Humor jej definitywnie się popsuł. Od nerwów rozbolała ją głowa.

Ostatnio często się kłócili, czepiali wzajemnie. Czy to tylko okres przejściowy, czy uczucia ostygły? Różowe okulary spadły i zobaczyli się bez upiększeń. Sprzeczali się o byle co. Ale, jak mówią, życie składa się z drobiazgów. I nie można ich ignorować.

– Znowu mi rozkazujesz. Nawet nie widzisz, jak to robisz – skarcił ją Maks.

– Nie rozkazuję. No dobra, to będziemy tu stać. Ja już nie chcę nigdzie jechać. – Kasia wygodnie oparła się o fotel, odchyliła głowę i zamknęła oczy, dając do zrozumienia, że nie zamierza się więcej spierać.

A wszystko zaczęło się tak pięknie. Poznali się przypadkiem na plaży. Koleżanka odeszła przebierać się w kostium. Słońce paliło, piekąc delikatną skórę Kasi. W pobliżu był tylko wysportowany, opalony chłopak. Kasia podeszła do niego, podając tubkę z kremem.

– Pomógłby mi pan? Posmarowałby mi plecy, bo się spalę.

Chłopak uśmiechnął się szeroko i wziął krem.

Kasia odwróciła się plecami. Jego duża, ciepła dłoń sunęła po jej skórze, rozprowadzając krem. Dziewczynę przeszedł dreszcz. Później wyznała mu, że to w tej chwili się w nim zakochała.

Topniała pod jego dotykiem jak lody na słońcu. Było jej głupio, że ciało tak zdradziecko okazywało emocje. Odwróciła się do niego.

– Dziękuję, resztę zrobię sama. – ZabKasia przytuliła się mocno do Maksa, czując, że mimo wszystkich kłótni i nieporozumień, ich miłość jest wystarczająco silna, by przetrwać nawet najtrudniejsze drogi.