A miłość ciągle trwa

– Maks, skręciłeś nie tam, gdzie trzeba. Powinniśmy jechać dalej – powiedziała Zosia, niecierpliwie krzyżując ramiona.

– Skręciłem dobrze – odpowiedział spokojnie Maks, kontynuując jazdę wąską leśną drogą.

– Zaraz powinna być mała polana. A tu jej nie ma – rozglądając się nerwowo, dodała Zosia. – Zawróćmy i pojedźmy kawałek dalej. Maks, słyszysz? Zatrzymaj się!

Chłopak jednak jechał dalej, nie zamierzając zatrzymać samochodu. Zosia widziała, że sam już zrozumiał, że zabłądził. Droga stawała się coraz węższa, miejscami porośnięta trawą. Gdyby jechali do domków letniskowych, droga byłaby szeroka i wydeptana. Tymczasem zagłębiali się w las.

– Zatrzymaj się! – warknęła zirytowana Zosia. – Słyszysz mnie?!

– Gdzie mam się zatrzymać? Nawet nie da się tu zawrócić. Zaraz znajdę więcej miejsca między drzewami…

– Bo od początku trzeba było zawrócić. Zawsze mnie nie słuchasz. Uparty jak osioł. – Zosia załamała ręce i wpatrywała się przed siebie. *„Nigdy nie przyzna się do błędu. Co w tym złego?”* – myślała ze złością.

Gałęzie drapały po karoserii, a żółte liście sypały się na maskę. W końcu Maks zatrzymał auto. W środku zapanowała ciężka cisza.

– Nie mogłeś od razu stanąć? Przez twoje uparty wjechaliśmy Bóg wie gdzie. Dobrze, że nie do bagna.

– Ile razy mam mówić, żebyś nie komentowała pod nosem? – warknął Maks.

Zosia nadąsała się. Maks przekręcił kluczyk i ostrożnie zaczął cofać. Dziewczyna wstrzymywała oddech, wpatrzona w lusterko, bojąc się, że uderzą w drzewo. Wydostawali się powoli, kilka razy omal nie ugrzęźli. Wreszcie wrócili na główną drogę.

– Nie mogłeś od razu zawrócić? – burknęła Zosia, ale już spokojniej. Złość minęła, gdy tylko wyjechali z lasu.

– A ty zawsze musisz mieć rację, co? Nawet nie widzisz, jak ciągle mnie pouczasz. Myślisz, że mi to pasuje? – w głosie Maksa pojawiło się rozdrażnienie.

– O co ci chodzi, Maks? Więc dlatego się nie zatrzymałeś? Żeby mi na złość? I co, lepiej ci? Ale tu się przeliczyłeś. No i po co stoimy? Jedziemy czy nie? I tak przez twoje uparte zachowanie straciliśmy masę czasu. – Humor Zosi definitywnie się popsuł. Głowa bolała ją od napięcia.

Ostatnio często się kłócili, czepiając się nawzajem. Czy to naturalne ocieranie się charakterów, czy ochłodzenie uczuć? Różowe okulary opadły i zobaczyli siebie bez upiększeń. Sprzeczali się o błahe sprawy. Ale, jak to mówią, życie składa się z drobiazgów. Nie można ich ignorować.

– Znowu mi rozkazujesz. Nawet tego nie widzisz – skarcił ją Maks.

– Nie rozkazuję. Więc dobrze, niech stoimy. I tak już nie mam ochoty jechać. – Zosia wygodnie oparła głowę o zagłówek i przymknęła oczy, dając do zrozumienia, że nie zamierza się dalej kłócić.

A zaczęło się tak pięknie. Poznali się przypadkiem na plaży w Sopocie. Koleżanka Zosi odeszła przebrać się w kąpielówki, a słońce paliło jej delikatną, jasną skórę. Obok leżał tylko opalony, wysportowany chłopak. Zosia podeszła, podając tubkę z kremem.

– Pomogłby mi pan? Nie chcę się spalić.

Maks uśmiechnął się szeroko i wziął krem. Kiedy jego ciepłe dłonie dotknęły jej pleców, Zosia poczuła dreszcze. Później wyznała mu, że to w tej chwili się zakochała.

Topniała pod jego dotykiem jak lody na słońcu. Wstydziła się, że jej ciało tak wyraźnie zdradzało emocje. Odebrała krem i szybko wróciła na swój ręcznik.

Później spotykali się codziennie. Maks odprowadzał ją do domu i całował. Po miesiącu, mimo sprzeciwu rodziców, Zosia wprowadziła się do niego. Zwykle posłuszna, tym razem postawiła na swoim. Namiętność, nowa dorosłość, radość z bliskości – wszystko wydawało się nie mieć końca.

Ale… Idealnych ludzi nie ma, tak jak miłości bez sporów. Różowe okulary opadły, a oni zaczęli widzieć swoje wady. Nawyk Maksa stukania palcami o kierownicę doprowadzał Zosię do szału.

– Przestań w końcu! – syknęła, nie otwierając oczu.

Maks odpalił silnik i ruszył.

– No to pokazuj ten zakręt, wszechwiedząca – powiedział po chwili.

Zosia rozejrzała się.

– Chyba go przejechaliśmy… – przyznała zmieszana.

– Tylko nie mów, że to znowu moja wina. Mogłaś uważać – odparł z wyrzutem.

– Zatrzymaj się tutaj.

Tym razem Maks posłuchał. Zosia nagle oznajmiła:

– Wracajmy do domu. Wyszło nie tak, jak chciałam.

– Co? – zdziwił się Maks. – Jesteśmy prawie na miejscu!

– Nie chcę się z tobą bardziej pokłócić. Jedź sam do tych znajomych. – Wyszła z auta, trzaskając drzwiami.

– Zosia, wracaj! – krzyknął. – Mogłaś od razu powiedzieć, że nie chcesz jechać!

– Mówiłam! – odparła, oddalając się.

W końcu Maks też wysiadł.

– Gdzie idziesz? To niebezpieczne! – Chwycił ją za ramię.

– Twoi kumple czekają. Autobusy tu jeżdżą. – Wyrwała się.

– Wracaj do samochodu – powtórzył przez zaciśnięte zęby.

Gdy Zosia nie zareagowała, Maks wsiadł i odjechał.

Stała na poboczu, moknąc w deszczu, z nadzieją, że wróci. Nie wrócił.

W końcu zaczęła łapać stopa. Zatrzymał się obcy samochód, ale gdy zobaczyła w środku dwóch mężczyzn, odmówiła. Dopiero starsza kobieta w audi zabrała ją do domu.

– Nazywam się Kinga – przedstawiła się. – Twój chłopak to egoista.

Opowiedziała Zosi historię swojego życia: późną miłość, chore dziecko, porzucenie.

– Ale ty masz szansę – dodała. – Tylko trzymaj się ciepło.

Gdy Zosia weszła do mieszkania, Maks już na nią czekał.

– Przepraszam, jestem głupi, nie wybaczysz mi – szeptał, całując ją po twarzy. – Ta staruszka we wsi mówiła, żeMaks objął Zosię mocno i szepnął: „Nigdy więcej cię nie zawiodę, obiecuję,” a ona, wtulona w jego ramiona, zrozumiała, że miłość to nie tylko radość, ale też wybaczanie i walka o wspólne szczęście.