A jeszcze zrozumiała, że teściowa wcale nie jest taką złą kobietą, jak myślała przez te wszystkie lata Poranek trzydziestego grudnia nie różnił się niczym od innych przez te dwanaście lat, odkąd Nadzieja z Dymkiem są razem. Wszystko jak zawsze: on od rana pojechał na polowanie i wróci dopiero trzydziestego pierwszego na obiad, syn u babci, a Nadzieja znów sama w domu. Przez te lata już się do tego przyzwyczaiła, Dymek zawsze był zapalonym wędkarzem i myśliwym, każdy weekend i święta spędzał w lesie, nie patrząc na pogodę, a ona czekała w domu. Tylko dziś, jakoś wyjątkowo, było jej smutno i samotnie. Wcześniej zawsze takie dni poświęcała na sprzątanie, gotowanie, albo inne domowe sprawy. Sylwester dopiero jutro, oni od dwunastu lat zawsze spędzają ten dzień u teściowej, nic nowego, rutyna, ale dziś nic jej się nie chciało, wszystko wypadało jej z rąk. Dlatego telefon od przyjaciółki był bardzo na czasie, Nadzieja nawet się ucieszyła. Najlepsza kumpela jeszcze ze szkolnych czasów, Irenka, zawsze tryskała energią, po rozwodzie często zapraszała znajomych do siebie. Tak też było tym razem. — No, co, znowu sama w domu? — powiedziała raczej stwierdzając niż pytając przyjaciółka. — Dymek znowu w swoich lasach? Wpadnij wieczorem do mnie, zbiera się świetna ekipa, po co się smucić w domu! Nadzieja nic nie obiecywała i nie zamierzała wychodzić, ale wieczorem dopadł ją jeszcze większy smutek. Wspominała i jakoś właśnie dziś zrobiło jej się przykro, że męża nie ma obok. Przez te wszystkie lata miała tylko dom, pracę i syna. Nie chodzili nigdzie, Dymkowi nudziło się na spotkaniach ze znajomymi, w głowie miał tylko ryby i polowania, a jej nie chciało się samej wychodzić. Przez to nie jeździli na wakacje, urlop spędzali u mamy Nadziei na wsi. Jasne, cieszyła się, że mąż tak dobrze dogaduje się z teściową, ale ona sama chciałaby też nad morze czy w świat. Wieczorem pomyślała: — A czemu by nie pójść do przyjaciółki, lepsze to niż siedzieć w pustce? I poszła. Było wesoło, przyszli starzy szkolni znajomi, czas minął cudownie. A co najważniejsze, był tam Grzesiek — jej pierwsza miłość ze szkoły. Jakoś tak wyszło, że tę noc spędzili razem, Nadzieja sama nie wie, jak to się stało, nie wypiła dużo, ale wspomnienia poniosły ją za bardzo. Rano było jej wstyd, głupio i chciała po prostu zapomnieć o tym nieporozumieniu. Uciekła z mieszkania Grześka wprost do domu. A tam niespodzianka: pierwsze co zobaczyła to rzeczy Dymka — wrócił wcześniej niż zwykle. Nogi się jej ugięły ze strachu — jeśli mąż się dowie, co się z nią działo, już wyobrażała sobie kłótnię i że ją zostawi, wiedziała, że nie wybaczyłby — sama siebie by nie wybaczyła. Zaczęła się obwiniać, jak mogła tak głupio zniszczyć własną rodzinę, przecież kochała męża! Wtedy zadzwonił domowy telefon i przerwał jej myśli. Dzwoniła teściowa: — Nie wiem, co się u was dzieje, ale w nocy dzwonił Dymek, nie mógł się do ciebie dodzwonić. Powiedziałam mu, że jesteś u cioci Kasi, bo źle jej się zrobiło, więc nie zawiedź mnie… Po teściowej Nadzieja akurat najmniej spodziewała się pomocy. Miały dziwne relacje, nie kłóciły się, ale Zofia Pietrowna miłością do synowej nie pałała. Od początku była przeciwko ich ślubowi, uważała, że za wcześnie na takie decyzje, a po weselu nieraz napsuła jej krwi, bo przez pierwsze lata mieszkali razem. Potem, jak zamieszkali osobno, ich kontakt ograniczył się do minimum, obie trzymały dystans, spotykając się tylko na rodzinnych uroczystościach. Ale teraz Nadzieja była wdzięczna teściowej i to, co będzie później, już jej nie przerażało — najważniejsze, że mąż nie wie, gdzie ona naprawdę była. Wieczorem pojechali do teściowej i Nadzieja sama zagadała o całym tym zdarzeniu, kiedy zostały same w kuchni. Chciała podziękować i się przyznać. Ale teściowa nawet nie chciała słuchać. — Daj spokój, myślisz, że nie rozumiem, jak to jest żyć z facetem, który poza swoimi pasjami świata nie widzi? Sama święta nie jestem… Mój Piotruś (rzu­ciła okiem na teścia) też całe życie ganiał po lasach, myślisz, że to nie boli? Ważne, żeby to nie weszło w nawyk, wiesz, o czym mówię — dodała. Nadzieja wszystko zrozumiała. I jeszcze, że teściowa wcale nie taka zołza, na jaką wyglądała i wszystko dobrze rozumie. Tak więc wszystko skończyło się dobrze, a Nadzieja postanowiła, że więcej sama z domu nie wyjdzie. Z internetu

A wtedy zrozumiała, że teściowa wcale nie jest taką jędzą, za jaką miała ją przez te wszystkie lata.

Poranek trzydziestego grudnia był niemal identyczny jak wszystkie przez minione jedenaście lat, dokładnie tyle, ile Justyna z Piotrem stanowili małżeństwo. Wszystko odbywało się według schematu: on wcześnie rano wyjeżdżał na polowanie i wracał dopiero trzydziestego pierwszego przed obiadem, syn zostawał u babci, a Justyna znów zostawała sama w domu.

Przez te lata zdążyła się już do tego przyzwyczaić. Piotr był zagorzałym wędkarzem i myśliwym, każdy wolny dzień i każde święto spędzał w lesie, bez względu na deszcz czy mróz, a ona po prostu czekała na niego w czterech ścianach. Dzisiaj jednak, choć teoretycznie nic się nie zmieniło, dopadła ją wyjątkowa samotność i smutek.

Zazwyczaj starała się takie dni wykorzystać na porządki, gotowanie, zawsze coś się znajdzie do roboty przed Nowym Rokiem. Od lat witali go w tym samym gronie, u teściowej, bez żadnych zmian, ale tego dnia Justynie zupełnie nie szło wszystko leciało jej z rąk, a na nic nie miała ochoty.

Dlatego zadzwoniła do niej przyjaciółka, Barbara przynajmniej jedno miłe wydarzenie tego dnia. Basia była jej najlepszš koleżanką jeszcze z czasów liceum, zawsze pogodna, po rozwodzie, chętnie organizowała spotkania u siebie. Tym razem było podobnie:

Co, znowu sama siedzisz w domu? nawet nie pytała, tylko stwierdziła fakt. Piotr znowu na polowaniu? Przyjdź do mnie wieczorem, zapowiada się świetna ekipa, nie siedź sama i nie smuć się!

Justyna nie obiecała niczego, nie zamierzała ruszać się z domu, lecz im bardziej zbliżał się wieczór, tym większa nostalgia ją ogarniała. Po raz pierwszy zrobiło jej się żal, że mąż nie jest przy niej. Przecież przez te lata miała tylko dom, pracę, syna. Nigdzie nie wychodzili, Piotr znosił wizyty u rodziny ledwie-tolko, w głowie miał tylko jeziora i lasy, a Justynie nie chciało się samej chodzić w gości.

Przez to nigdy nie pojechali na prawdziwy urlop, co roku lądowali u mamy Justyny na wsi. Z jednej strony cieszyła się, że mąż tak dobrze dogadywał się z teściową, ale marzyła o tym, żeby kiedyś zobaczyć morze lub po prostu zwiedzić świat.

W końcu postanowiła: Czemu nie pójść do Basi? Przynajmniej nie będę się smucić sama. U Basi rzeczywiście było gwarno, dawne koleżanki i koledzy, wspólne śmiechy, ciepła atmosfera. Justyna poczuła się, jakby wróciła do młodości.

No i był tam Grzegorz jej pierwsza miłość ze szkolnej ławki. Jakoś tak wyszło, że tamtej nocy spędzili parę godzin razem, wszystko poszło za szybko, chociaż Justyna nie piła prawie wcale. Wspomnienia i wzruszenie sprawiły, że straciła głowę.

Rano ogarnęło ją ogromne zawstydzenie i zażenowanie. Chciała jak najszybciej o wszystkim zapomnieć i rzeczywiście niemal uciekła z mieszkania Grzegorza.

W domu czekała ją niespodzianka: jeszcze nie przekroczyła progu, a już zobaczyła płaszcz Piotra. To znaczy, wrócił wcześniej niż zwykle.

Poczuła, jak nogi uginają się pod nią z przerażenia. Jeśli Piotr odkryje, że nie było jej całą noc, już wyobrażała sobie awanturę, żal, rozstanie. On tego by nie wybaczył, sama nie potrafiłaby tego znieść.

W myślach łajała się za tę jedną głupotę, która mogła rozsypać jej rodzinę. Przecież kochała męża! Jednak nagle zadzwonił domowy telefon dźwięk wrócił ją do rzeczywistości.

To była teściowa, Danuta: Ja nie wiem, co tam u was się wydarzyło, ale Piotr dzwonił do mnie w nocy, nie mógł się do ciebie dodzwonić. Powiedziałam, że jesteś u cioci Wiesi, źle jej się zrobiło, więc zostałaś z nią. Uważaj, żeby się wersje zgadzały

Nie spodziewała się takiej przysługi od Danuty, z którą miały dość chłodne stosunki. Odkąd tylko zaczęła się ich znajomość, teściowa patrzyła na nią krzywo, z początku była przeciwna ślubowi (że niby za młodzi), a przez kilka pierwszych lat wspólnego mieszkania nie raz popsuła jej nerwy. Po wyprowadzce ich kontakty ograniczały się głównie do rodzinnych spotkań i neutralności.

Jednak teraz Justyna poczuła ogromną wdzięczność. Nieważne, co będzie dalej najważniejsze, że mąż nie dowie się o jej nocnej nieobecności.

Wieczorem pojechali do teściowej, a Justyna, kiedy zostały w kuchni same, postanowiła wyznać prawdę i podziękować. Danuta tylko machnęła ręką:

Daj spokój, też jestem człowiekiem. Wiem, jak to jest żyć z facetem, który świata poza swoimi pasjami nie widzi. Sama nie byłam święta… Mój Augustyn kiwa głową w stronę dziadka przez całe życie też po lasach i wodach latał. Myślisz, że nigdy nie było mi przykro? Najważniejsze, żebyś z tego nie zrobiła zwyczaju No wiesz, o co chodzi.

Justyna zrozumiała. I jeszcze bardziej zrozumiała, że teściowa wcale nie jest taka straszna, jak myślała przez wszystkie lata. Rozumiała więcej, niż się zdawało. Tak więc historia skończyła się dobrze, a Justyna podjęła stanowczą decyzję: od tej pory już nigdy nie wyjdzie z domu bez męża, nawet na krok.

Z dawnych czasów.