A jednak mówią, że przynosi ludziom szczęście

A jeszcze mówią, że przynosi szczęście ludziom

Walentyna wraca dziś z wsi późnym wieczorem. Zamiast pośpiechu, wyjeżdża na najdłuższą obwodnicę, gdy na zewnątrz przygasa. Gdyby nie musiała jutro iść do pracy, po prostu zostałaby na wsi na noc.

Nie spieszy się, bo nie chce wracać do domu a dokładniej, nie chce widzieć męża. Wewnętrzny głos od dawna szepcze Walentynie, że pod jednym dachem nie zostaną już długo. Ich relacja stała się zimna, nerwowa, co chwila zamienia się w sprzeczkę.

Patrząc w dal, prowadzi auto i rozmyśla o tych dziwnych, nielogicznych stosunkach. W pewnym miejscu obwodnica przechodzi przez małą wioskę pod Krakowem. Walentyna zwalnia, a przy przystanku autobusowym w blasku reflektorów dostrzega starą kobietę, która trzyma w ramionach coś owinięte szmatą, przyciskając to do klatki piersiowej jak niemowlę. Spojrzenie starszej na nadjeżdżające auta pełne jest nadziei, więc Walentyna bez zastanowienia wciska hamulec.

Zatrzymuje się, wysiada i podbiega do kobiety. Pod jej stopami leży wózek na kółkach.

Dlaczego tu stoicie? pyta z niepokojem Walentyna. Czy potrzebujecie pomocy? Co macie w rękach? Dziecko?

Dziecko? starsza kobietka zmieszana się uśmiecha. Nie, to nie jest dziecko To chleb

Co? Walentyna jest zaskoczona. Jaki chleb?

Domowy prosto z pieca sprzedaję go

Sprzedajecie go? Skąd go macie?

Sama go piekę i sprzedaję moja emerytura jest mała, więc dorabiam. Kiedy brakuje pieniędzy, nie ma nic lepszego. Niektórzy kupują, bo mój chleb smakuje. A ludzie mówią, że przynosi szczęście.

W jakim sensie szczęście?

Nie wiem dokładnie. Jeden facet zawsze go kupuje i tak mówi. Może dziś też się uda. A czy nie chcecie kawałek? Jest jeszcze ciepły.

Chleb? Walentyna od razu rozumie, że kobieta potrzebuje pieniędzy, i kiwa głową. Tak, chleb potrzebny. Ile kosztuje bochenek?

Sto złotych ostrożnie podaje starsza, obserwując reakcję. Czy to drogo?

A ile macie bochenków?

Dziesięć. Jeszcze nic nie sprzedałam, dopiero przyjechałam. Ile pan potrzebuje?

Wezmę wszystkie! mówi zdecydowanie Walentyna i kieruje się po pieniądze.

Nie! Nie oddam wszystkiego! krzyczy kobieta.

Dlaczego? Walentyna z niedowierzaniem.

Bo wiem, że kupujecie nie po to, by je jeść, a by mi pomóc.

I co?

A co, jeśli jeszcze komuś przyda się dziś? Co jeśli ten facet znowu przyjedzie, a ja nie będę mieć nic?

Walentyna chwilę się zastanawia, potem:

Dobrze, powiedzcie, ile sprzedacie?

Mogę oddać pięć bochenków niepewnie odpowiada.

Może więcej?

Nie tak nie może być potrząsa głową. Kupujecie z litości. Ten chleb to jedzenie, prosto z pieca.

W porządku uśmiecha się Walentyna, idzie po pieniądze, wkłada do torby pięć jeszcze ciepłych bochenków i wraca do auta.

Po minucie rusza w drogę. Nagle zapach świeżego chleba wypełnia całą kabinę, powodując, że nie może się oprzeć. Chwyta kawałek, wkłada go do ust i stwierdza, że nie jadła nic tak pysznego.

W tym momencie dzwoni telefon. Walentyna widząc, kto dzwoni, marszczy brwi i podnosi słuchawkę.

Walcia mówi z irytacją mąż. Zatrzymaj się w sklepie i kup chleb do domu.

Co? Walentyna patrzy na chleb leżący na przednim siedzeniu. Dlaczego nagle myślisz o chlebie?

Bo go nie mamy! Ani okruchu! A przy okazji twoje przyjaciółki przyjechały!

Jakie przyjaciółki? zaskoczona Walentyna. O której? Już prawie noc.

Zapytaj ich sama. Trzy twoje koleżanki siedzą u nas w kuchni, piją herbatę i czekają na ciebie.

Nie wierzę Walentyna mocno wciska gaz.

Po pół godziny pojawia się w domu, wchodzi i wprowadza do mieszkania szalony zapach chleba.

Kasia, ale pachnie cudownie! krzyczą przyjaciółki, dawne koleżanki z uniwersytetu, i rzucają się w objęcia.

Mąż, wyczuwając zapach, chwyta z torby bochenek, łamie prawie pół i wącha go, patrząc zszokowany na żonę.

Skąd wzięłaś ten wspaniały chleb?

Skąd? Już go nie ma wzrusza ramionami.

Mąż zabiera kawałek do swojego pokoju, a Walentyna zostaje w kuchni z przyjaciółkami. Siedzą do północy, piją wino, jedzą ten niezwykle smaczny chleb i narzekają na mężów, płacząc trochę ze świadomości, że ich małżonkowie nie są tymi, o których kiedyś marzyły. Gdy się żegnają, Walentyna każdej podaje po bochenku babciowego chleba.

Po tym właścicielka zamyka za nimi drzwi, omija pokój, w którym śpi mąż, i sama kładzie się spać na kanapie w salonie.

Rano zaczynają się jakieś cuda. Ledwie wstaje, a mąż siada obok niej i ironicznie mówi:

Walentyno, chyba wczoraj przejadłem się twoim chlebem i mam nagłe olśnienie. Stwierdzam, że jesteśmy głupcami.

Co? otwiera oczy, jeszcze senny.

Jesteśmy głupcami, Walcia. Musimy się zmienić. Zapraszam cię dziś wieczorem na randkę do restauracji, tej, w której kiedyś cię oświadczyłem.

Po co?

Bo chcę wszystko naprawić. Myślę, że naszą miłość jeszcze da się uratować. Będę w pracy, a o szóstej wieczorem czekam na ciebie. Przyjdź.

Mąż odchodzi, a Walentyna ma wrażenie, że dziś poranek jest inny niż zwykle. Poza oknem jasny blask, jakby wczesną wiosną, nie jesienią. Teraz naprawdę czeka na tę niecodzienną, wieczorną randkę.

Nagle dzwoni telefon. Dzwoni jedna z wczorajszych przyjaciółek, dysząc z emocji:

Kasia, uwierz! Dostałyśmy się z moim dziś w nocy w pojednaniu! Wczoraj mieliśmy się rozwodzić, a potem aż do trzeciej w nocy jedliśmy twój chleb i pogodziliśmy się Dziękujemy ci, Walentyno!

A ja co mam z tym zrobić? waha się Walentyna.

Po obiedzie dzwoni druga przyjaciółka, a potem trzecia. Obie mówią, że w ich domach wszystko nagle się ułożyło i że były głupie, obrażając mężów.

Walentyna podchodzi do kuchni, wyciąga z pojemnika ostatni, już zaczęty bochenek, wdycha jego aromat z rozkoszą, odgryza mały kawałek i nagle odczuwa, że ten chleb ma niecodzienny smak. W jej ustach pojawia się delikatny posmak miłości miłości do wszystkich ludzi.