A ja swojego męża nigdy nie kochałam – Historia o polskim małżeństwie na przekór, długich latach raz…

A ja swojego męża wcale nie kochałam.
A ile razem przeżyliście?
Oj, policz sobie W siedemdziesiątym pierwszym się pobraliśmy.
I jak to nie kochałaś?
Na ławeczce obok grobu siedziały dwie mało znajome kobiety. Każda porządkowała nagrobki swoich bliskich, a potem tak zupełnie przypadkiem wdały się w rozmowę.
Mąż? zagadnęła kobieta w szarym berecie, pokazując zdjęcie na nagrobku.
Mąż. Już rok Przyzwyczaić się nie mogę, tak tęsknię, aż mi serce ściska. No to chodzę Kochałam go bardzo powiedziała, poprawiając czarną chustkę.
Zamilkły, a potem ta druga westchnęła i mówi:
A ja męża swojego nie kochałam.

Towarzyszka rozmowy spojrzała zaciekawiona:
Ale jednak ile lat razem żyliście?
No to tak W siedemdziesiątym pierwszym ślub był.
I jak to możliwe, żeby nie kochać, kiedy tyle lat razem
Ze złośliwości za niego wyszłam. Podobał mi się jeden, ale do mojej koleżanki się przykleił, no to na złość wyjdę za mąż przed nimi! I trafił się Jurekcichutki. Chodził za mną jak cień, podobałam mu się, no i
No i co?
Ech! Mało co z własnego wesela nie uciekłam. Wieś bawi się, a ja ryczę. Myślę: no to po młodości. Na Jurka patrzę no zawału można dostać. Chudy, niski, z zakolami, uszy odstają. Garnitur na nim jak na strach na wróble. Uśmiecha się, szczęśliwy, oczek nie spuszcza ze mnie Ojejku, myślę Sama sobie winna.
I co dalej?
Ano zaczęliśmy mieszkać u jego rodziców. Oni, jak on na rękach mnie nosili. A ja, wiesz, byłam krzepka, oczy śliwkowe, warkocz, cycki jak arbuzy, sukienka pękała w szwach. Wszyscy widzieli, że nie dla niego jestem.
Rano wstaję, a buty już umyte Jurekowa mama zadbała. A ja tam fukałam, rządziłam się, nawet pokrzykiwałam na teściową. Bo siebie żałowałam. No, nie kochałam przecież No i nie szło kto by lubił taką synową?
Jurek więc mówi: a chodź na Ścianę Wschodnią, zarobimy! Od teściów się uwolnimy, samodzielność! A ja wszystko mi jedno, byleby gdzieś! Głowa w chmurach.
A wtedy właśnie cała młodzież na budowy jeździła oj, Ściana Wschodnia! Sama bym się nie zdecydowała, a Jurek załatwił, do brygady nas wpisali, najpierw do Lublina, a potem dalej, pod Suwałki.
Kobiety w jeden wagon, faceci w drugi. Jurek został bez jedzenia, bo torba przy mnie, a przejścia nie było.
A ja zadowolona, od razu zaprzyjaźniłam się z dziewczynami, śmiechy, żarty, wyżerka wspólna Wszystkie pierogi, co teściowa na drogę upiekła, rozdałam dziewczynom.
A potem na stacji on się zjawił, pyta o jedzenie aż mi głupio było. Mówię: „Zjedliśmy wszystko, nie ma.” On tylko kiwa głową i uśmiecha się: „Dobrze, że zjadłyście, ja tu też najedzony, częstowali mnie full obżarstwo!” I poszedł do swojego wagonu.
A ja wiedziałam, że ściemnia. Nie był towarzyski nawet kromki chleba od obcych by nie wziął, co dopiero takie ucztowanie. Po prostu chciał mnie pocieszyć Szybko o nim zapomniałam.
Na miejscu rozradowane: kwaterunek w baraku, trzydzieści pięć kobiet w jednym pokoju, faceci gdzie indziej. Zapowiedzieli, że rodzinom mieszkania dadzą. Ale mi nie zależało. Jak tylko Jurek się zbliżał, udawałam, że zajęta, że nie mam czasu. Koleżanki aż ganiły: „Twój mąż a ty”
Stoi pod oknem, czeka, aż wyjrzę, a ja zero reakcji, jakby go nie było.
Postanowiłam rozwód! Dzieci nie dali dwa lata razem, a uczucia żadnego. Tylko z żalu kilka razy spałam z nim tam, w osobnym baraku.
A potem pojawił się Grześ ciemny, wysoki, czupryna jak fala. Roboty masa, leżałyśmy wieczorami jak nieboszczki, ja pracowałam jako betoniarka, ale życie radosne. I zaopatrzenie było: czeskie piwo, pomarańcze, kiełbasa – w Polsce takie wtedy tylko w telewizji się widywało. Przyjeżdżały zespoły, zabawy robiono tylko dla nas.
No i z Grzesiem się wtedy zeszłam dziewczyny zazdrościły, a on do mnie zarywał.
Zakochałam się szał!
Jurek próbował mnie przywołać do porządku, namawiał na opamiętanie gdzie tam, ja opętana. „Rozwodzę się z tobą” mówię.
Dali nam wtedy w baraku osobny pokój cienkie ściany, ale zawsze coś. Ale nie poszłam już
A Jurek i tak zawsze gdzieś w pobliżu. Idę z Grzesiem czuję, że Jurek za nami. Ale co tam miłość!
Kobieta w czarnej chustce słuchała, nie odrywając oczu.
I jak on to zdzierżył?
Zdzierżał Bo kochał przecież. Potem Grześ z Kachą, księgową, się związał i mnie odstawił. Jak mu powiedziałam, że w ciąży jestem to i Jeszcze mnie przy wszystkich błotem obrzucił. Że niby sama się narzucałam, bo mąż mięczak.
Jurkowi przekazali, wiadomo, ludzie troskliwi. Jemu chyba ta miłość do mnie mózg wyssała. Poszedł bić się z Grzesiem. Za stacją się porwali nie wiedziałam nawet. Dopiero mi powiedzieli, że do szpitala Jurka odwieziono. Ja pędem tam. Całą drogę opieprzam go Sławkowi, kierowcy Boże, czy on myśli? Gdzie tam do Grzesia! A Sławek milczy, pokątnie mnie ocenia.
W szpitalu płaczę. Leży, twarz cała sina, opuchnięta, noga w gipsie.
Po co? pytam.
Dla ciebie!!!
A mi się wtedy samej siebie zrobiło żal. Oj, jak żal Ciężarne odesłali z budowy dzieci tam nie były mile widziane. To znaczy trzeba wracać do wsi i tłumaczyć, że nie Jurek jest ojcem. Kim mnie tam nazwą? Wiadomo A szczerze mówiąc, do końca nie byłam pewna czyje dziecko. Z Jurkiem też przecież
Chodziłam do szpitala, przynosiłam co trzeba. Nie z miłości, tylko z poczucia obowiązku.
Pamiętam, na kulach dopiero stanął, przychodzę, stoimy przy oknie on w starej pidżamie, taki zeschnięty z żalu. Patrzy przez okno i mówi:
Nie rozwódź się, wyjedziemy stąd, będzie to moje dziecko, tylko moje.
A ja, zamiast podziękować, mówię:
Po co ci to?
Kocham, odpowiada.
A ja mu:
Rób jak chcesz.
Odwróciłam się i wyszłam, czując na plecach jego wzrok. Czekał, aż się odwrócę, a ja nie odwróciłam się, choć sama radość czułam w brzuchu nie wracać na wieś, razem łatwiej z dzieckiem.
Przenieśliśmy się wtedy na Podlasie. Jurek cichy, spokojny, ale w pracy docenili go. Po technikum był, technik mechanik, więc przydało się. Został brygadzistą od jakiejś maszynerii, jeździł, a do domu z prezentami wracał zawsze coś przyniósł.
Mam żonę mówił dumny w ciąży.
On się chełpił, a ja wstydziłam. Dali nam pokój, mnie na rozliczanie przyjęli.
W szpitalu zobaczyłam Grzesia syn, brunecik. Jurek ani piśnięcia, patrzył na niego, uśmiechał się, niemal się popłakał, kiedy odbierał mnie ze szpitala.
Maksio był trudnym dzieckiem. Od urodzenia ciężar. Nic dziwnego jak na grzechu poczęty. Chorował, płakał. Jurek też wymarniał, zasypiał na stojąco. Ale choćby się odezwał!
Po roku urodziłam jeszcze Marysię Jurkową, po jego matce. Wtedy zrozumiałam, jak bardzo dałam w kość teściowej, ale ojciec już nie żył, choć tej matce przyjemność zrobiłam.
A do Jurka wtedy już nic nie czułam. Ani miłości, ani nienawiści. Dzieci małe po dwójce w pieluchach, więc nie do uczuć. Chciałam tylko, żeby pomagał. I pomagał: pranie, sprzątanie, spać mi dawał.
Raz chciał sam pranie płukać ledwo mu miskę wyrwałam. Ludzie co powiedzą: kierownik, a babskie gacie płucze. A on mówi:
Woda lodowata, chcesz, żebym żonę miał chorą? Niech mówią, co chcą!
Aż się wściekłam na niego, że jak baba się zachowuje.
I ta jego miłość z czasem coraz bardziej mnie irytowała.
A syn Maksio w wieku trzynastu lat już w papierach milicji stał. Chodząc tam, poznałam Stefana fajny facet, kawaler, umiał się z Maksymem dogadać. Ojca nie słuchał, pyskował, miękki był Jurek. Kija nie podniósł, słowa nie powiedział. Ja za pas, no bo jak inaczej, jak po budkach kradnie? A Jurek wyrywa rzemyk z ręki.
A potem Jurka na szkolenie posłali, mieszkaliśmy już w Białymstoku mieszkanie super. Jego wysłali do Warszawy na kurs.
Mówi: „Jak powiesz, żebym nie jechał, to nie pojadę.” Czuł już, że źle u nas.
Odpowiadam: „Jedź.”
Z żalem odjechał. Stefan, ten milicjant, zaraz do mnie rzuć męża, nie kochasz go A ja
Kobieta zamilkła, strzepała z ławki liście.
A ty? rozmówczyni już na ty przeszła, bo historia zbliża.
A ja myślałam, myślałam Jurek przysłał list, mam go do dziś, nikt nie wie, ale mam. Pisał, że zrozumiał życie mi zniszczył, bo nigdy go nie kochałam, tylko tolerowałam. Pisał, że jak odpowiem nie, już nie wróci. Pisał, że dzieci nie zostawi, połowę pensji będzie przysyłał, wszystko mi zostawia. Życzył szczęścia. Dobry list to był. Ani wyrzutu, ani żalu. Ból zostawił dla siebie, a mi żyj i już.
Z brzozy posypały się liście, znowu na ławce pełno. Dzień ciepły jesienny, niebo błękitne. Kobieta w czarnej chustce ocierała łzy.
Płaczesz? spytała opowiadaczka.
Tak Życie takie, że się czasem uroni łezka. No mów dalej Odeszłaś do tego milicjanta?
Ech! Po nocach wtedy nie spałam. Maksio rozbójnik, ja zagubiona, list czytam i czytam. Koleżanka z pracy, brygadzistka, podpowiedziała: „Lidka! Takich chłopów się na rękach nosi.”
I rano wstaję myślę: cholera, co ja wyprawiam! Facet dla mnie całe życie się stara, a ja
Wszystko wspominałam. Jak za mną chodził, jak pomagał. Raz w szpitalu wylądowałam kobiece sprawy, operacja nieudana. Lekarze już się szeptali.
Przeniesiono mnie na oddział żółty, posępny. A tam już Jurek czekał. Taki cichutki na co dzień, a wtedy wszystkich postawił na nogi, nie wychodził, ręki mojej nie puszczał, pielęgniarkę wynajął, lekarstwa znalazł.
Gdyby nie on
Albo raz pomyliliśmy paczkę. Przyleciał helikopter, dostarczył żywność, pocztę. Zadymka, śnieg, paczki pomieszali. W domu okazało się, że nie nasza. Po śniegu poszedł do sąsiedniej wsi oddać. Odmawiałam nie słuchał. Ludzie czekali mówił, a my Wrócił wtedy, poliki odmrożone, potem chory
I wtedy pojęłam, że nikogo mi już nie trzeba poza nim.
Napisać list? No jak on zrozumie? Przez tyle lat mu udowadniałam, że jest nikim. Jak to uczucia opisać?
A przecież wiedziałam postanowił już odejść, uznał, że innego kocham.
Jesień była. Taka sama ciepła. Dzieci zaopiekowane, z pracą porządek. Pojechałam do niego, do Warszawy.
Jedzie się, pociąg się wlecze jak emeryt, do przodu tylko serce wyrywa, tak bardzo chcę go zobaczyć. Cały czas jego twarz miałam przed oczami znajoma, najbliższa. I nawet tę łysinę kochałam, i odstające uszy, i brzuszek wszystko!
W akademiku podali mi, gdzie mają zajęcia. Jadę metrem, rozglądam się wszędzie jego oczy szukam.
Nie wpuścili mnie do środka, czekałam na schodach. Przeszukałam cały tłum.
Nie poznałam go od razu szedł wśród grupy, elegancko, w kaszkiecie, z teczką pod pachą, taki poważny, a ja sparaliżowana z wrażenia. Patrzyliśmy na siebie jak zaczarowani, liście sypały się tak samo jak dziś
Jego koledzy się śmiali: „To jest dopiero miłość! Sto lat żyją razem, a takie spotkanie!”
Chustka rozmówczyni przemokła do reszty. Wysmarkała się.
No i doczekaliście się miłości do końca?
Jakiego końca?
No jak to, wskazała na grób, przy którym pracowała to tu on?
Eee Nie, to Maksiu nasz leży, synek. Za młodu odszedł. Nawet czterdziestki nie dożył, nie mógł się ogarnąć. Siedział nawet. Nasz Jurek się z nim umęczył, a potem chlał, no i
Czyli mąż żyje? ucieszyła się kobieta.
Żyje, przeżegnała się kobieta dzięki Bogu! Przywiózł mnie tu posprzątać, a potem załatwiał sprawy. Pomagamy córce spojrzała, O, a to i on. Po mnie już idzie. Zagadałyśmy się. Może Panią gdzieś podwieźć?
Nie, jeszcze tu pobędę. Dzięki.
Podszedł starszy, krągły mężczyzna, w czarnej kurtce, kaszkiecie z daszkiem. Sympatyczny, okrągła buzia, łagodny wyraz. Uśmiechnął się serdecznie.
Zmęczyłeś się, Jurku? Chyba się nabiegałeś? żona strzepała mu pyłek z ramienia.
Sam wszystko z grobu zebrał, ale żona wyrwała mu najcięższy worek, bała się o jego bolące plecy, zaniosła sama.
Odeszli razem, pod ramię, żółtą alejką wśród nagrobków.
Przed zakrętem kobieta w szarym berecie pomachała nowej znajomej, a za nią pomachał i jej mąż.
A kobieta patrzyła na zdjęcie męża na pomniku i myślała, że szczęście samo nie wyrośnie, zakorzeni się tylko wtedy, kiedy otworzy się na nie serce.
I jest jedno, to szczęście kochać i być kochanym.