A czasami tak bywa…

Noświetodop, w życiu różnie bywa…
Nikt nie czekał na Tymka na tym świecie. A on przyszedł. Oznajmił to głośnym płaczem, domagając się jedzenia, uwagi, opieki. A mama… Mama uciekła, ledwo trzymając się na nogach z osłabienia, ledwie dwa dni po porodzie. Zniknęła w nieznanym kierunku, nie czując ani odrobiny więzi z tym malutkim zawiniątkiem, nie chcąc wziąć odpowiedzialności za jego życie. Ona ma dopiero dziewiętnaście lat, jedyna bliska osoba – babcia – odeszła rok temu. Był jeszcze chłopak, który wiele obiecywał, ale ją rzucił. Wszyscy ją zostawili! Rodzice w dzieciństwie – przewrócili się samochodem. A babcia, która tak kochała swoją dziewczynkę, też niedawno ją zostawiła… Tata był z Domu Dziecka, a mama miała siostry, ale one już od lat mieszkają w Irlandii z ich ojcem, jej dziadkiem, i nie było żadnego kontaktu.
Jakaś pokręcona historia, pełna żalu, złości, jakichś podziałów… Na początku nie interesowało jej to, a gdy babci poważnie się pogorszyło i trafiła do szpitala, to już w ogóle nie było miejsca na rodzinne historie.
W tym roku miała skończyć technikum, koledzy z klasy teraz pracują nad dyplomami, a ona… No trudno, jakoś to będzie. Sama sobie poradzi, ale tylko SAMA! A dziecko to ciężar. Strasznie ciężki! Prawie nie do udźwignięcia. A i tak jej ciężko, jak oni wszyscy tego nie rozumieją? Więc zostawiła swojego maluszka, może ktoś mu pomoże. Jak kiedyś jej tacie. A oni ciągle przychodzą, coś mówią, a kto oni, po co – nie wiadomo. I co z nimi… Jak tylko trochę sił wróci, to jakoś dalej pociągnie…
A Tymek nie potrzebuje mamy później. Ona mu jest potrzebna TERAZ, w tej właśnie chwili! Przycisnąć policzek do maminej piersi, napić się matczynego mleka, poczuć bicie jej serca…
Ale nie ma matczynego ciepła, więc jest strasznie i samotnie. Płacze, chce mamy. A biorą go ciągle inne ręce, obce. Karmią mlekiem, ale to nie mamine mleko, więc wciąż boli i się kręci ten maleńki brzuszek. Sen niespokojny, w oczekiwaniu… Przecież nawet przez taki płytki sen maluszek rozpoznałby głos mamy. Ale głosy są tylko obce.
Mały Tymek potrafił czekać. Czekał na ręce mamy, ciepło jej ciała, smak jej mleka i pewnie modlił się do swoich niemowlęcych bogów całym sobą, każdym uczuciem, nawet posapywaniem swojego malutkiego noska.
I bogowie go wysłuchali. Ordynator szpitala, miła kobieta z dobrym sercem, nie oceniała młodej matki, ale też nie mogła pogodzić się z myślą, że taki śliczny, malutki aniołeczek został bez mamy.
Wykorzystała wszystkie swoje kontakty i dowiedziała się wszystkiego o mamie Tymka, znalazła adres dziadka mamy i pradziadka Tymka w odległej Irlandii, skontaktowała się z nim i długo rozmawiała przez kamerkę. Opowiedziała mu o nieszczęśliwej i samotnej wnuczce, której nikt nie może pomóc na tym świecie, i o malutkim chłopczyku, który jeszcze nawet nie zaczął żyć, a już jest nikomu niepotrzebny.
Dziadek już nie mógł tak daleko jechać, ale przyjechały obie ciocie, siostry mamy. Chora mama Tymka leżała w domu. Jej pierś okropnie bolała i płonęła, mleko ledwie dawało się odciągnąć, dostała gorączki. Długo nie mogła zrozumieć, co się dzieje, kim są ci ludzie i czego chcą. Lekarz z pogotowia zawiózł młodą mamę z powrotem do szpitala, gdzie pielęgniarki delikatnie, ale stanowczo, mimo jej łez i protestów,
odciągnęły resztki mleka z piersi, zbiły gorączkę i przyniosły Tymka. Chłopiec patrzył na nią uważnie swoimi oczętami, marszczył nosek
i wykrzywiał buźkę. Rozpoznała syna? Oczywiście, że rozpoznała. Wzięła go na ręce. To znaczy, że już go nie puści.
A potem wypisali ją ze szpitala i dwie głośno rozmawiające ciocie zawiozły ją z synkiem do domu. Tam jakoś sama pojawiła się już kołyska, komódka zapełniła się pieluszkami i malutkimi ubrankami… Ciocie z nią rozmawiały, karmiły ją znajomym schabowym z ziemniakami. Ale nie ważne, jak oni to wszystko nazywają, ważne, że już nie jest sama. Ważne, że jest ktoś, kto pyta:
– Jak się czujesz? Jadłaś coś? Piłaś? Pij więcej herbaty z mlekiem, od tego będzie więcej pokarmu. Może się prześpisz trochę? Całą noc przy Tymku siedziałaś, nie wyspałaś się…
Myślisz, że to opowieść o chłopczyku Tymku, czy o jego mamie, młodej i zagubionej? Ależ nie, nie. To opowiadanie o ordynator i o wszystkich wrażliwych ludziach, którzy nie tylko wykonują swoje obowiązki zawodowe, ale robią odrobinę więcej. I ta „odrobina więcej” ratuje życie, splata losy i daje szczęście ludziom. Tak stała się szczęściem dla malutkiego człowieczka i jego młodej mamy. Jeśli każdy z nas robiłby tę „odrobinę więcej” w pracy, nie przechodziłby obojętnie obok cudzej biedy, to wyobraź sobie tylko, o ile lepszy stałby się nasz świat!