A co w nim odkryłaś?

Iwięc co w nim znalazła?

Jagoda wyszła ze sklepu i schodziła po schodach, gdy przed nią zatrzymało się czerwone BMW, z którego wysiadła elegancka kobieta. Podmuch wiatru uniósł rąbek jej sukienki jak dzwon, a kosmyk włosów zasłonił twarz. Kobieta odgarnęła je ruchem głowy, przygasiła materiał i minęła Jagodę.

— Wiola?! Wiolka! — zawołała za nią Jagoda.

Wiola odwróciła się, szukając wzrokiem, kto ją woła, i zatrzymała spojrzenie na Jagodzie. Przez chwilę stały tak, milcząc.

— Nie poznałaś mnie? — Jagoda wróciła pod drzwi sklepu. — Jagoda, Jagoda Nowak.

— Jagoda. Rzeczywiście, nie poznałam. Długo żyj, człowieku — odparła Wiola oschle.

— A ty jakbyś szła… — Jagoda pociągnęła ją na bok. — Odejdźmy, zawadzamy. Ależ się zmieniłaś!

Wiola uśmiechnęła się pobłażliwie.

— Mieszkasz tu blisko? — spytała.

— Nie, pracuję. Wyszłam w przerwie. A ty? — Jagoda zmarszczyła brwi.

— Słuchaj, po co tu stoimy? Masz czas? Wpadnijmy do kawiarni, pogadamy. Kiedy się jeszcze złapiemy?

— Dobrze — zgodziła się Jagoda.

Weszły do małej, półpustej kawiarenki w sąsiednim budynku, bardziej przypominającej bar mleczny. Usiadły przy stoliku przy oknie. Wiola skinęła na kelnerkę. Ta, żując gumę, leniwie podeszła i rzuciła przed nimi jadłospis.

— Nie trzeba. — Wiola odsunęła laminowane karty. — Dwa sałatki, dwa biszkopty i herbatę. I prędzej.

Przeniosła wzrok na Jagodę i uśmiechnęła się. Kelnerka odeszła, kołysząc wąskimi biodrami.

— No to jak ci się żyje? — Wiola wygodniej oparła się na plastikowym krześle.

— Normalnie. Byłam zamężna, choć krótko. Dzieci nie mam. Widzę, że ty masz dobrze — odparła Jagoda.

— Nie narzekam. — Wiola zaśmiała się cicho i pokazała prawą dłoń z obrączką.

— A dzieci? — dopytała Jagoda.

Kelnerka wróciła z tacą, stawiając przed nimi dwie miseczki z sałatką, filiżanki i mały porcelanowy dzbanek.

— Słuchaj, a twoi rodzice żyją? — Wiola nagle zmieniła temat, gdy kelnerka odeszła.

— Tata zmarł parę lat temu, a mama… Mama jeszcze jest, ale podupadła po jego śmierci — Jagoda pokręciła filiżanką na spodku.

Wiola nalała herbatę. Zapachniało miętą.

— Szkoda. Podobali mi się twoi rodzice. Nie to co moja matka. Zawsze wszystkim niezadowolona, dobrego słowa się nie doczekasz. Nic dziwnego, że ojciec od niej odszedł. A u was w domu było tak… spokojnie. — Wzrok Wioli zaszklil się wspomnieniami.

Jagoda westchnęła…

***

Mieszkali z Darkiem w jednej klatce. Jagoda na czwartym piętrze, on — na trzecim. Najpierw chodzili do tego samego przedszkola, potem trafili do jednej klasy. Ojciec Darka pił i urządzał awantury. Darek uciekał wtedy do Jagody.

W gimnazjum do klasy dołączyła nowa dziewczyna. Po rozwodzie rodziców przeprowadziła się z matką do sąsiedniego bloku. Wiola, żywiołowa i ładna, od razu zwróciła uwagę Darka. Jagoda zazdrościła i martwiła się. Wcześniej chodzili razem do szkoły, ale teraz…

— Co? Zapomniałeś czegoś? — spytała, gdy Darek zatrzymał się na środku podwórka.

— Poczekajmy chwilę.

— Na co? — Jagoda zaczynała się irytować.

Wtedy z sąsiedniego bloku wyszła Wiola. Podbiegła do nich, uśmiechając się tylko do Darka. Obok niej Darek stawał się radosny i rozmowny — Jagoda ledwo go poznawała. Opowiadał żarty, a Wiola śmiała się głośno. Jagoda szła obok, smutna.

Po lekcjach Darek pędził do szatni, ubierał się i czekał na Wiolę z jej kurtką w ręku. Szli razem do domu, zapominając o Jagodzie. Na przerwach Wiola gadała z nią, jakby nigdy nic.

Raz poszli we trójkę do kina. Gdy zapaliło się światło, Jagoda zobaczyła, że trzymają się za ręce. Tak szli całą drogę. Jagoda została z tyłu, a oni nawet nie zauważyli. Potem już nigdy z nimi nie wychodziła.

Po maturze rozeszli się: Jagoda poszła na ekonomię, Darek do technikum mechanicznego, Wiola — do szkoły krawieckiej.

Zimą Jagoda zachorowała. Za oknem sypał śnieg, zbliżały się święta. Patrzyła na zasypane podwórko i nagle zobaczyła Wiolę, idącą w stronę jej bloku. Otworzyła drzwi, czekając na progu… Ale kroki ucichły piętro niżej. Usłyszała głos Darka: „Nareszcie…” Drzwi zatrzasnęły się…

Jagodę oblał gorąc. Siadła na półce pod wieszakiem i rozpłakała się. Wiola przychodziła do Darka, gdy jego rodzice byli w pracy. Myśl o tym, co tam robili, bolała nie do zniesienia.

Pewnego dnia matka wróciła ze sklepu i powiedziała, że spotkała matkę Darka. Ta narzekała, że mój pije jeszcze więcej, a syn wyprowadził się. Wynajął mieszkanie i żyje tam z Wiolą.

Na ostatnim roku Jagoda wyszła za mąż za kolegę z roku. Mieszkali z jego matką. Teściowa wtrącała się we wszystko, ucząc Jagodę, jak dbać o męża. Andrzej okazał się maminsynkiem.

— Andrzej, po co się ze mną ożeniłeś? — spytała raz. — Żadna żona nie zastąpi ci matki.

— Mama chce dobrze. Przyzwyczaisz się.

— Nie chcę. Wracaj do mamy — powiedziała i zaczęła pakować rzeczy.

Andrzej wzruszył ramionami i usiadł do komputera. Rozwód był szybki. Nie mieli dzieci, nie było co dzielić. Tak skończyło się jej krótkie małżeństwo.

Tylko raz widziała Darka, na pogrzebie jego ojca. Nie zdążyli porozmawiać. Wkrótce jego matka znów wyszła za mąż.

***

Jagodzie wydawało się, że minęły wieki. A teraz Wiola siedziała naprzeciwko w kawiarni, zadowolona i piękna jak zawsze. Kelnerka w końcu przyniosła sałatki. Wiola jadła z apetytem. Jagoda ugryzła biszkopt i popiła zimną herbatą.

— A Darek? — spytała.

— Darek? — Wiola spojrzała na nią, opuszczając widelec. — Nadal go kochasz? — Odłożyła sztućce,Jagoda wzięła głęboki oddech, podeszła do drzwi Darka i zapukała, ale gdy otworzył, zdała sobie sprawę, że w sercu nosiła tylko wspomnienie, nie jego samego, więc odwróciła się i odeszła w jesienny wieczór.