Przeliczyli się – Dzisiaj Daria wpadnie, pewnie koło siódmej. Nie masz nic przeciwko? Irina odłożył…

Zoska dziś wpadnie, pewnie koło siódmej. Nie masz nic przeciwko?
Joanna odłożyła szczotkę i spojrzała na męża krzątającego się przy pilocie od telewizora. Marek pokiwał głową, nie odrywając wzroku od ekranu.
Jasne, niech wpada.
Joanna uśmiechnęła się i wróciła do lustra. Lubiła, że Marek tak dobrze dogadywał się z jej siostrą. Zosia wpadała często, czasem dwa, trzy razy w tygodniu, zostawała do późna, a mieszkanie wypełniał śmiech i rozmowy. Joanna słuchała, jak dyskutują o jakimś serialu albo kłócą się o politykę i myślała, że ogromnie jej się w życiu poszczęściło. Porządny mąż, ukochana siostra, stabilna rodzina. Jak w filmie tylko prawdziwiej.

Czasem jednak coś uwierało ją w środku. Drobiazgi. Jak Marek nachylał się do Zosi, kiedy ta opowiadała kolejną anegdotę z pracy. Jak siostra dotykała jego ramienia, śmiejąc się z jakiegoś żartu. Jak szepczeli na kuchni i milkli, gdy Joanna się pojawiała. Wypierała te myśli przecież to tylko siostra, jej własna krew, młodsza Zosieńka, którą niańczyła, jeszcze kiedy była uczennicą. I Marek, jej Marek, z którym przeżyli już pięć lat. Zresztą, za chwilę mieli świętować rocznicę.

Tego pamiętnego wieczoru Joanna wróciła z pracy wcześniej. Chciała zajrzeć do sklepu po kilka rzeczy na odświętną kolację. Chciała, żeby jutrzejszy wieczór był wyjątkowy.

Klucz obrócił się w zamku nadzwyczaj lekko. Joanna weszła do przedpokoju i zatrzymała się. W mieszkaniu panowała jakaś lepka, nieprawdziwa cisza, w której dźwięki wydawały się zagęszczone. Z salonu dobiegał stłumiony głos.

Joanna przeszła korytarzem, otworzyła drzwi i zatrzymała się w progu.

Zosia siedziała w jej fotelu. Siostra rozsiadła się tak, jakby należał do niej od zawsze. Marek stał przy oknie, a gdy Joanna weszła, odwrócił się jeszcze mocniej, próbując niemal wtopić się w ścianę.

Czemu tak tu u was cicho? Joanna próbowała się uśmiechnąć, ale usta odmówiły posłuszeństwa. Co się stało?
Zosia podniosła na nią wzrok i Joanna nie poznała własnej siostry. Gdzie się podziała ta cicha, ufna Zosia, która zawsze prosiła ją o radę i płakała na jej ramieniu po każdym zerwaniu z chłopakiem? Przed Joanną siedziała zupełnie inna kobieta obca, z chłodnym triumfem w oczach.

Stało się. Jestem w ciąży z twoim mężem oznajmiła spokojnie Zosia. Zbieraj manatki i idź już stąd. Teraz ja tu będę mieszkać.
Jej dłoń spoczęła na brzuchu jeszcze płaskim, ukrytym pod luźną bluzką.

Joanna stała jak sparaliżowana. Gdzieś za oknem rozległ się klakson samochodu, u sąsiadów szumiał telewizor. Świat toczył się dalej, jakby nigdy nic a ona nie była w stanie zaczerpnąć powietrza.

Co?! wydobyła z siebie w końcu stłumionym, łamiącym się głosem.
Wszystko słyszałaś Zosia wyprostowała się w fotelu. Z Markiem już dawno postanowiliśmy. Maski opadły, wystarczy udawania.
Joanna przeniosła spojrzenie na Marka. Ten wciąż patrzył gdzieś w bok, ramiona miał przygarbione, a dłonie ściskały parapet tak silnie, że aż pobielały mu kostki.

Marek… Joanna zrobiła krok ku niemu. Spójrz na mnie.
Odwrócił się. W jego oczach nie było ani żalu, ani wstydu wyłącznie zmęczenie i coś na kształt ulgi.

Asia… Tak wyszło, przepraszam.
Tak wyszło?! Joanna słyszała swój głos jakby z innej rzeczywistości. Pięć lat małżeństwa, a ty mi mówisz „tak wyszło”?!
Daj spokój, nie rób dramatu Zosia przewróciła oczami. Jesteśmy dorośli. Miłość minęła, taka kolej rzeczy. Za to między mną a Markiem to jest poważne.
Markiem. Nazwała go Markiem, tak jak Joanna.

Jak długo? Joanna ledwo zdołała wyszeptać. Od kiedy?
Zosia wymieniła z Markiem szybkie spojrzenie i uśmiechnęła się pod nosem.

Ze rok, może dłużej. Co za różnica?
Rok. Przez cały ten rok Zosia siedziała u nich po nocach. Wszystkie te kuchenne pogadanki. Te spojrzenia, które Joanna brała za siostrzaną zażyłość.

Myślałam, że jesteś moją siostrą Joanna nagle poczuła, jak głos jej twardnieje. Myślałam, że mnie kochasz.
Kocham. Zosia wzruszyła ramionami z lekkością, po której Joannie pociemniało przed oczami. Ale siebie bardziej. I Marka. Zawsze byłaś trochę nudna, wiesz? Taka nader poprawna. To męczy.
Joanna rzuciła się do Marka, złapała go za koszulę i obróciła do siebie.

Powiedz, że to kłamstwo! Że to jakiś żałosny żart!
Marek próbował się odsunąć, ale Joanna wbiła palce w materiał, aż rozległo się nieprzyjemne trzaskanie.

Asia, odpuść już…
Nie mam czego odpuścić! Joanna odepchnęła go z taką siłą, że ten uderzył plecami o parapet. Pięć lat! Przez pięć lat ci ufałam! Dla ciebie odmówiłam lepszej pracy w Gdańsku, twoją matkę przez miesiąc w szpitalu pielęgnowałam, a ty…!
Sięgnęła po poduszkę z kanapy i cisnęła nią w męża. Ledwo zdążył się uchylić.

Spałeś z nią w naszym łóżku! Ty draniu!
Uspokój się Zosia podniosła się powoli i teatralnie poprawiła bluzkę. Co za histeria, zachowujesz się jak psychopatka.
Joanna podeszła do regału i chwyciła ramkę ze zdjęciem z zeszłorocznego sylwestra, na którym obejmowały się we trójkę pod choinką, Joanna roześmiana, bo wtedy sądziła, że ma rodzinę.

Wychowałam cię! zdjęcie przeleciało przez pokój i roztrzaskało się o ścianę. Szkło rozprysło się po parkiecie. Uczyłam się z tobą, gdy mama pracowała! Przed łobuzami w szkole cię broniłam! Więc tym mi się odpłacasz?!
O rany, znowu to samo Zosia westchnęła. Słuchałam już twoich wywodów dziesiątki razy. Przestań już. Marek zawsze lubił młodsze, a z tobą był z litości. Ja przynajmniej miałam odwagę powiedzieć ci wprost.
Odwagę?! Joanna roześmiała się histerycznie i ten śmiech zabolał nawet Marka. Rok zdrad za moimi plecami to dla ciebie odwaga?
Chwyciła ciężką, kryształową popielniczkę tę, którą teściowa podarowała im na nowe mieszkanie i uniosła ją nad głową.

Asia, nie! Marek ruszył do niej, ale za późno.
Popielniczka grzmotnęła w kredens, zrzucając na ziemię kieliszki.

To nie koniec Joanna ciężko oddychała, zroszona potem. Dopiero zaczynam.
Ruszyła do regału z książkami i zaczęła ściągać wszystko na podłogę. Albumy, figurki, pamiątki z podróży przywożone z Markiem…

Przestań! Marek próbował ją zatrzymać za rękę.
Odejdź! Nie dotykaj mnie już nigdy!
Zosia cofnęła się do drzwi, w jej oczach po raz pierwszy pojawiła się niepewność.

Może da się to jakoś załatwić spokojnie… Musisz się wyprowadzić, my z Markiem będziemy mieli dziecko. Potrzebujemy mieszkania, więc…
Wyprowadzić się? Joanna zatrzymała się wśród rozsypanych rzeczy i spojrzała siostrze prosto w oczy z taką wściekłością, że ta instynktownie ustąpiła krok do tyłu. Ja?
Wtedy niby piorun oświecił ją lodowaty spokój.

Chyba czegoś nie wiecie. Przeliczyliście się Joanna odgarnęła mokrą od potu grzywkę. To mieszkanie jest moje. Kupiłam je jeszcze zanim wzięliśmy ślub, na siebie. Marek ci nie powiedział?
Zosia odwróciła głowę do Marka, a ten zbladł i spuścił wzrok.

I co z tego?! Zosia nerwowo wzruszyła ramionami. My będziemy rodziną, mamy dziecko, potrzebujemy tego miejsca bardziej niż ty sama.
Rodziną? Joanna wyszczerzyła usta w okrutnym uśmiechu. To budujcie rodzinę gdzie indziej. W tej chwili wynosicie się z mojego domu.
Nie masz prawa nas wyrzucić! Zosia wrzasnęła. To nieludzkie, jestem w ciąży!
O tym trzeba było pomyśleć zanim weszłaś do łóżka z cudzym mężem Joanna podeszła do drzwi i szeroko je otworzyła. Wynocha.
Marek rzucił się do niej, próbując złapać za rękę.

Asia, może się dogadamy? Przecież nie mam gdzie iść, wszystkie rzeczy tu… Poskarżę się w sądzie!
Proszę bardzo. Mieszkanie jest moje, przed ślubem kupione, nie masz żadnych praw. Rzeczy zabierzesz później, powiem kiedy.
Ale…
Wynoście się powiedziała to tak spokojnie i stanowczo, że Marek zamilkł. Ty i twoja ciężarna kochanica. Z mojego mieszkania.
Zosia złapała torebkę i wychodząc rzuciła przez ramię:

Mama się dowie, jak mnie potraktowałaś! Nie daruje ci tego.
Zobaczymy.
Joanna zatrzasnęła za nimi drzwi i osunęła się na nie plecami. Łzy płynęły jej po policzkach, cała się trzęsła.

…Minęły trzy dni. Zadzwoniła mama. Joanna odebrała telefon, gotowa na najgorsze.

Córeczko głos mamy brzmiał zmęczonym, cichym tonem. Zosia mi wszystko opowiedziała. Oczywiście swoją wersję.
Mamo, ja…
Pozwól, że skończę. Wysłuchałam jej. A potem powiedziałam, że nie chcę jej widzieć dopóki nie zmądrzeje i nie poprosi cię na kolanach o wybaczenie.
Joanna schwyciła oddech, jakby pierwszy raz od tygodnia.

Ty… jesteś po mojej stronie?
Oczywiście. Zosia zachowała się podle, a twój mąż nie lepiej. Trzymaj się, kochanie. Rozwiedziesz się z tym dupkiem i zaczniesz od nowa. Masz własne mieszkanie, a im figę z makiem. Dasz radę, jesteś silna, przejdziesz przez to.
Joanna osunęła się na podłogę i wreszcie się rozpłakała. W tej bitwie nie była sama. Miała wsparcie, na które już nie liczyła.