– Czyż ja jestem tu zupełnie sama? – odpowiadała Olga. – Skądże, mam przecież wielką rodzinę! Oto hi…

Ależ gdzie tam ja sama? odpowiadała, śmiejąc się pod nosem. Co wy, przecież mam wielką rodzinę!

Wiejskie gospodynie kiwały głowami z uśmiechem, po czym szeptały między sobą, robiąc palcem kółka przy skroni, niby to z nią jest coś nie tak, nazywa rodziną tę swoją ferajnę, chociaż ani męża, ani dzieci, sama jak palec, tylko zwierzaki

To właśnie te zwierzęta Zofia nazywała swoją rodziną. I wcale jej nie obchodziło, co sobie ludzie myślą. Uważała, że jeśli już można trzymać zwierzęta, to niech będą dla towarzystwa, a nie tylko na mleko, jajka albo do pilnowania domu. Jeden pies do pilnowania i kotka na myszy tak przeciętny sąsiad pojmował sens zwierząt w gospodarstwie.

Zofia miała pięć kotów i cztery psy. I wszystkie mieszkały z nią w małym domku na obrzeżach podlaskiej wsi, a nie na podwórku w budach czy stodołach, jak by to wypadało, według innych.

Sąsiadki popatrywały z ukosa i nie mówiły za dużo prosto w oczy, bo wiedziały, że tej nawiedzonej tłumaczyć coś nie ma sensu. Zofia tylko śmiała się i mówiła:

Przestańcie już, wystarczy im ulicy, wszyscy razem lepiej mają w domu.

Pięć lat temu Zofia straciła i męża, i syna jednego feralnego dnia. Wracali z ryb z rzeki Narew, kiedy wyładowana ciężarówka, prowadzona przez zmęczonego kierowcę, wypadła na ich pas…

Kiedy powoli dochodziła do siebie, Zofia poczuła, że nie jest w stanie zamieszkać na nowo we wspólnej kawalerce w Białymstoku, gdzie wszystko krzyczało wspomnieniami. Sklepy, park, po których chodzili razem to teraz była paląca pustka. I te spojrzenia sąsiadów, w których było tyle współczucia, że bolały w środku.

Po trzech miesiącach sprzedała mieszkanie i przeprowadziła się wraz z kotką Basią do małego domku na rubieżach wsi. Latem sadziła ziemniaki i marchew w ogrodzie, zimą załapała się na stołówkę w powiatowej szkole.

Z czasem przywoziła do swego domu czworonożnych domowników. Jeden kręcił się po rynku, drugi przemykał pod stołówką, szukając czegoś do zjedzenia w śmietniku. Każdy z nich miał własną historię, zwykle smutną. Zofia przygarnęła wszystkie te zbłąkane dusze, a one z czasem oddawały jej to, czego sama najbardziej potrzebowała serdeczność i bezwarunkowe przywiązanie.

Miłości i ciepła starczało dla wszystkich.

Z jedzeniem bywało ciężko, zwłaszcza gdy szło o tyle brzuszków, ale Zofia wiedziała, że nie może przecież przygarniać wszystkich. Obiecywała sobie: to był ostatni.

W marcu, po tygodniu zwiastującym już oddech wiosny, nagle wrócił srogi mróz rozbryzgujący śnieg zakrył ślady, sokół wiał przez noc po cichych ulicach, przeganiając ludzi do domów.

Zofia spieszyła się na autobus o dziewiętnastej ostatni kurs tego dnia do wsi. Były w niej dwie ciężkie torby: jedna z zakupami z miejskiego sklepu, druga z zapasami z pracy w stołówce dla siebie i swojej futrzastej ferajny.

Przypominała sobie świeżo złożoną obietnicę, żeby nie ściągać do siebie więcej zwierzaków, ogrzewając się na myśl o tych, które już na nią czekają w rozświetlonym domku.

Ale jak to mówią: sercem się patrzy, nie oczami. Kilka metrów przed autobusem serce ścisnęło się jej z żalu; musiała spojrzeć na bok, choćby na sekundę.

Pod ławką leżała suczka, cała obsypana śniegiem. Patrzyła na Zofię z pustką w oczach, która była jak rozstawanie się z tym światem. Leżała tam chyba od dawna to już nie była zwykła bezdomna psina, to był cień, który nikt nie zauważał.

Przechodnie mijali w pośpiechu, zawinięci w szaliki, skuleni w puchowych kurtkach, wpatrzeni we własne sprawy. Jakby nikt niczego nie widział.

Serce Zofii aż zabolało. Zapomniała o autobusie, porzuciła wszelkie postanowienia. Kucnęła, odłożyła torby, wyciągnęła ostrożnie rękę.

Suczka powoli zamrugała.

Dzięki Ci, Boże, że żyjesz No, wstawaj, chodź do mnie, biedna

Nie opierała się, gdy wyciągała ją spod ławki. Była już zupełnie obojętna, wyczerpana, gotowa porzucić wszystko.

Zofia do końca życia nie wiedziała, jak udało jej się dotrzeć na dworzec z dwiema torbami i ciężką, wyziębioną psiną w ramionach.

W środku zasiadła w najdalszym kącie poczekalni, energicznie masowała łapki wychłodzonego zwierzęcia, ogrzewając je swoim ciepłem.

No, kochana, wracaj do nas, mamy jeszcze dom do przejścia. Będziesz piąta do naszej psiej drużyny, będziecie mieć równą liczbę z kotami szeptała.

Wyjęła z torby domowy kotlecik i podała suczce. Najpierw nie chciała ruszyć, ale po chwili może zawahała się przed rezygnacją ze świata; rozgrzewała się, spojrzenie jej się rozjaśniało i kawałek kotleta powędrował do pyska.

Po godzinie Zofia i nowa towarzyszka stały już przy trasie, machając na samochody, bo autobus przecież odjechał. Z paska zrobiła smycz, choć Kudłatka, bo tak ją nazwała, szła za nią niemal dotykając łapami jej butów.

Po dziesięciu minutach los, lub może któryś ze świętych, zesłał im auto. Z tyłu grzało, a na szybie tańczyły płatki śniegu odbijające światła.

O matko, dziękuję! Proszę się nie martwić, posadzę ją sobie na kolanach, nie ubrudzi niczego! trajkotała Zofia.

A mnie to wcale nie przeszkadza, niech sobie usiądzie na siedzeniu odparł kierowca, pan Marek. Taka grubiutka to ona nie jest

Kudłatka przytuliła się, jeszcze drżała. A Zofia głaskała ją i patrzyła przez szybę na wirujące płatki, jakby czas tu nie istniał, a marzenie przenikało przez szybę.

Kierowca spoglądał ukradkiem na profil kobiety o łagodnych rysach, zastanawiając się, ile przeżyć trzeba, by kochać tak mocno.

Dowiózł je pod dom. Pomógł z torbami, śnieg skrzypiał pod butami, a brama zatrzymała się w połowie, zgrzytając, aż pan Marek musiał pchnąć ją ramieniem. Zardzewiałe zawiasy nie wytrzymały i furtka runęła w śnieg.

Proszę się nie przejmować westchnęła Zofia. Od dawna powinnam była to naprawić.

Spod drzwi dobiegł ją wielogłos szczekania i miauczenia. Otworzyła, a na zewnątrz wylała się cała jej rodzina koty i psy, jednym tchem.

No co wy, zagubiliście mnie? Już jestem, spokojnie. Poznajcie nową dołączyła do nas Kudłatka.

Kudłatka na początku nieśmiało chowała się za nogami swej wybawczyni. Psy merdały ogonami i obwąchiwały torby w rękach pana Marka.

No, nie stójmy tak, proszę wejść do domu, jeśli wasza odwaga wytrzyma naszą gromadkę. Może herbaty? zaproponowała Zofia.

Pan Marek wniósł torby, ale odmówił:

Już późno, muszę jechać. Proszę karmić rodzinę, wszyscy czekali.

Następnego dnia, gdy słońce zaglądało nieśmiało przez zasłonę śniegu, Zofię obudził hałas zza płotu. Wyszła w kurtce i z niedowierzaniem spojrzała to był pan Marek, coś majstrował przy furtce z narzędziami, naprawiał zawiasy.

Dzień dobry! To przez mnie furtka wczoraj padła, więc przyjechałem naprawić. Jestem Marek, a pani? zagadnął, uśmiechając się.

Zofia

Futrzasta rodzina oblegała go z zaciekawieniem. Głaskał każdego z osobna.

Pani Zosiu, nie zmarznie pani, idźcie do środka. Zaraz skończę, a za herbatkę nie odmówię. W aucie mam nawet torcik i parę smakołyków dla czworonogów.

Ta rodzina jest jak z bajki mruknął cicho, wpatrując się w śmiejące się oko Zofii, która po raz pierwszy od dawna też się uśmiechała.

A śnieg padał, skrzypiał pod nogami, a za furtką pachniał dom, w którym dobroć rosła, jak we śnie, bez początku i końca.