Gosia była czyjąś kochanką. Nie miała szczęścia w małżeństwie. Przesiadywała w domu sama do trzydzie…

Grażyna była kochanką. Nie wyszło jej z małżeństwem, a właściwie to w ogóle nie wyszło, bo przesiedziała w panieństwie do trzydziestki, aż w końcu pomyślała: Czas znaleźć faceta, ile można czekać? O tym, że Paweł ma żonę, Grażyna na początku nie wiedziała, ale potem sam się wydał, jak już zobaczył, że dziewczyna się w nim zakochała po uszy. Ale nie padło z jej ust ani jedno wyrzucenie, ani jedno dlaczego? Przeciwnie sama siebie obwiniała, że dała się wkręcić w taką relację i że nie umie zerwać. Miała poczucie niższości, bo kiedy inne panny już dawno wyszły za mąż lub się dorobiły dzieci, ona dalej sama, a czas leci.

Chociaż, patrząc obiektywnie, Grażyna nie była zła: może nie piękność, ale miła, kobieta o łagodnej twarzy, trochę zaokrąglona, przez co może wydawała się starsza. Z Pawłem to donikąd nie prowadziło: nie chciała wiecznie siedzieć na boczku jako kochanka, ale też nie miała siły go zostawić. Bała się tej okropnej pustki, jaka zostaje po rozstaniu.

Pewnego dnia wpadł do niej kuzyn, Sebastian. Był przejazdem w Warszawie na szkoleniu, od lat się nie widzieli, więc pomyślał, że przy okazji coś zje i pogada z siostrą. Usiedli w kuchni, jedli kluski z mięsem i gadali, jakby znowu mieli po trzynaście lat. Grażyna w końcu rozkleiła się i wylała przed Sebastianem całą historię o swoim życiu uczuciowym, w pakiecie z łzami.

Wtedy zapukała sąsiadka, pani Jadwiga, z prośbą żeby Grażyna przyszła na chwilę ocenić zakupy z Biedronki. Grażyna poleciała na dwadzieścia minut, a jak jej nie było, rozległ się dzwonek do drzwi. Sebastian, przekonany, że to Grażyna wraca, poszedł otworzyć, bo i tak drzwi nie były zamknięte na zamek

Na progu stał Paweł. Sebastian od razu wyczuł, że to ten kochanek. Paweł zgubił pokerową minę, widząc w drzwiach postawnego faceta w dresie i podkoszulku, żującego kanapkę z kiełbasą.

A Grażyna jest w domu? wydukał w końcu Paweł.

Grażyna w łazience odpowiedział rezolutnie Sebastian.

Przepraszam, a pan to kto? Paweł nie mógł się pozbierać.

A ja jej partner. Na razie na kartę rowerową, ale kto wie A pan czego tu szuka? Sebastian zbliżył się do Pawła i złapał go za klapy. To pan jest ten żonaty fircyk, o którym Grażyna mi opowiadała, tak? Słuchaj, jak cię tu jeszcze raz zobaczę, to ze schodów spuszczę, jasne?

Paweł, wyrywając się z uścisku Sebastiana, wybiegł z klatki tak szybko, jakby go gonili.

Wkrótce wróciła Grażyna, a Sebastian opowiedział jej wszystko.

Co ty zrobiłeś!? Kto cię prosił?! rozkleiła się Grażyna. Teraz już nie wróci!

Usiadła na wersalce, zakrywając twarz dłońmi.

I dobrze, że nie wróci. Przestań się mazać. Mam dla ciebie świetnego faceta na oku! Wdowiec z naszej wsi. Kobiety mu się narzucają od czasu, jak mu żona umarła, a on każdej daje kosza. Mówi, że jeszcze musi pobyć sam. Po moim szkoleniu, zabieram cię do domu, poznasz go przy okazji powiedział Sebastian z typowym dla siebie zapałem.

Ale jak to tak? zdziwiła się Grażyna Sebek, nie mogę. Co ludzie powiedzą? Z nikim nie związana, a tu nagle rozmówki z obcym wdowcem…

Wstyd to spać z cudzym facetem, a nie poznać porządnego wolnego chłopa. Nikt cię do łóżka nie ciągnie. Jedziemy, bo i tak do mojej żony na urodziny musimy. Ogarniasz?

Kilka dni później Grażyna i Sebastian pojechali do wioski. Żona Sebastiana, Lucyna, już rozłożyła obrus w ogrodzie przy altance. Przyszli sąsiedzi, znajomi, byli też towarzysze Sebastiana jeden z nich to wdowiec, Alek. Sąsiedzi już znali Grażynę od dawna, ale Alek widział ją pierwszy raz.

Po tej sielskiej posiadówce Grażyna wróciła do miasta. W głowie ciągle miała jego łagodne spojrzenie i poczucie, że Alek jest ogromnie cichy i jakby trochę smutny (pewnie przez żonę, biedny chłop). Mało już takich mężczyzn z sercem na dłoni pomyślała z rozrzewnieniem.

Minął tydzień, była sobota. Dzwonek do drzwi. Grażyna nikogo się nie spodziewała. Otwiera, a tu Alek z siatką.

Grażynko, dzień dobry Ja tak tylko na chwilkę, przy okazji. Byłem na rynku, coś kupiłem. My już w końcu znamy się, to myślę: zajrzę, może wypijemy herbatę? wyrecytował wyraźnie speszony Alek.

Grażyna wpuściła go do środka, choć nie mogła wyjść z podziwu, że to chyba nie przypadek. Zaprosiła na herbatę, a potem zapytała, jak tam zakupy.

Tak, wszystko kupione, czeka w aucie. A to dla ciebie wyjął z torby malutki bukiet tulipanów i podał jej.

Grażyna wzięła kwiaty, aż jej się oczy zaświeciły. Usiedli w kuchni, popijając herbatę i rozmawiając o pogodzie oraz o cenach warzyw na rynku. Jak już wypili, Alek podziękował i zaczął się zbierać. W przedpokoju przez dłuższą chwilę upychał marynarkę i sznurował buty jakby zaklęty.

Tuż przed wyjściem odwrócił się nagle, chrząknął i powiedział:

Wie pani co, nie darowałbym sobie, jakbym nie powiedział Grażyna, cały tydzień tylko o pani myślę. Słowo daję. Tak mi się pani w serducho wbiła, że ledwo dojechałem do weekendu. Adres od Seby wziąłem…

Grażyna poczerwieniała i spojrzała na dywan.

My przecież prawie się nie znamy szepnęła.

E tam! Ważne tylko, czy nie jestem ci obcy? Możemy przejść na ty?… Chcę, żebyś wiedziała ja nie jestem ideałem. Mam córeczkę, osiem lat. Teraz siedzi u babci…

Ręce mu lekko zadrżały.

Córka to skarb zamyśliła się Grażyna. Zawsze chciałam mieć córkę…

Alek, wyraźnie ośmielony, ujął jej ręce i pocałował.

Po pocałunku spojrzał na nią w jej oczach lśniły łzy.

Ale nie jestem ci choć trochę niemiły? zapytał.

Skąd! To takie dziwne, ale i słodkie, i spokojne. Nikomu nic nie kradnę…

I tak się zaczęły ich weekendowe spotkania. Po dwóch miesiącach Grażyna i Alek (oficjalnie: Aleksander) poszli do urzędu i wzięli ślub, po czym przenieśli się do wioski. Grażyna dostała pracę w przedszkolu. Po roku urodziła córkę. I tak w tej rodzinie rosły dwie dziewczynki obie ukochane, obie własne. Miłości i troski wystarczyło dla każdej. A Alek z Grażyną z każdym rokiem młodnieli z radości, ich uczucie tylko się wzmacniało, jak dobre wino z piwniczki.

Sebastian, podczas rodzinnych imprez, zawsze puszczał do Grażyny oczko:

No i co, Graża, jaki mąż ci się trafił? Tylko piękniejesz z roku na rok! Wujek Sebastian źle nie doradzi. Trzymaj się rodziny!