– Ależ dlaczego miałabym być sama? – odpowiadała Olga – Gdzie tam, ja mam wielką rodzinę! Opowieść o…

Czy ja naprawdę sama? odpowiadałam z uśmiechem. Dajcie spokój, przecież mam ogromną rodzinę!

Upominki tematyczne

Od kilku lat mieszkałem sam w niedużym domku na obrzeżach podkarpackiej wsi. Choć sąsiedzi żartowali z mojej samotności, nieraz śmieszyły mnie ich słowa:

Czy ja naprawdę sam? odpowiadałem z uśmiechem. Dajcie spokój, przecież mam ogromną rodzinę!

Starsze gospodynie kiwały głowami z pobłażaniem, ale gdy myślały, że nie patrzę, wymieniały porozumiewawcze spojrzenia i dawały sobie znak palcem przy skroni ot, dziwak, rodzinę ma, bez żony, bez dzieci, sam jak palec…

A zwierząt właśnie nazywałem rodziną. I zupełnie nie obchodziło mnie, co sądzą o tym inni, którzy uważali, że zwierzęta trzyma się tylko z pożytkiem: krówkę, kury, czasem psa do pilnowania albo kota na myszy.

Ja zaś miałem pięć kotów i cztery psy. I nie jak inni trzymać je na podwórzu, tylko wszystkie mieszkały ze mną w domu. Sąsiedzi tylko kręcili głowami z niedowierzaniem.

Sami między sobą mówili, jakby próbowali mnie usprawiedliwiać, ale gdyby coś powiedzieli mi wprost, tylko bym się roześmiał:

No co wy, wystarczy im tych ulic nam u mnie dobrze razem w cieple!

Pięć lat temu straciłem żonę i córkę tego samego dnia. Wracały z rodzinnej wizyty do Sanoka, gdy ciężarówka niespodziewanie wjechała na ich pas.

Po jakimś czasie zrozumiałem, że nie mogę dłużej mieszkać w bloku w Przemyślu, gdzie wszystko przypominało o moich najbliższych, nie umiałem chodzić tymi samymi ulicami, robić zakupów tam, gdzie dawniej z nimi bywałem. Dochodziły do tego spojrzenia pełne współczucia sąsiadów.

Po pół roku sprzedałem mieszkanie i razem z moją kotką Zosią przeniosłem się na wieś, do domku za Wisłokiem. Latem doglądałem ogrodu, a zimą pracowałem w kuchni w gminnej stołówce.

Wszystkie zwierzęta przywiozłem z różnych miejsc niektóre zabierałem z dworca kolejowego, inne przychodziły pod stołówkę szukając resztek.

Tak w moim domu zebrała się wielka rodzina bratnich dusz, też samotnych i poturbowanych przez życie. Jednak dobre serce leczyło ich rany, a one odwdzięczały się czułością.

Miłości i ciepła starczało dla wszystkich.

Jedzenia nie brakowało, choć bywało ciężko. Wiedziałem jednak, że nie mogę bez końca przynosić do domu kolejnych zwierząt i zawsze obiecywałem sobie to już ostatni raz.

W marcu, po kilku dniach ciepłego słońca, nagle wróciła sroga zima, zasypując wszystko śniegiem i zaganianiem ludzi do domów lodowatym wiatrem.

Śpieszyłem się na siedemnastą do autobusu, ostatniego dziś do wsi. Przed sobą miałem dwa dni wolnego, więc po pracy zajrzałem jeszcze do sklepów, kupiłem coś do jedzenia dla siebie i mojej zwierzęcej rodziny, część zabrałem też z kuchni. Każda ręka ciążyła od torby.

Starałem się nie patrzeć na boki, przypominając sobie własną obietnicę: żadnych nowych przygarniętych. Myślałem o zwierzakach czekających w domu, a ta myśl grzała mnie bardziej niż szalik.

Ale przecież najważniejszego nie widać oczami. Serce ścisnęło się na widok leżącej pod ławką suki. Patrzyła prosto na mnie, pustym, szklanym wzrokiem. Była przysypana śniegiem, zdawała się leżeć tam od dawna.

Ludzie przechodzili obok, opatuleni szalikami, nie zważając na leżącego psa. Jak to możliwe, że nikt nie zauważył?

Zgubiłem autobus, przestałem myśleć o obietnicach. Podbiegłem do ławki, rzuciłem torby i sięgnąłem ręką do suki. Poruszyła powieką.

Dzięki Bogu, żyje! odetchnąłem z ulgą. No chodź, kochanie, podnieś się, chodź ze mną…

Nie miała siły się ruszyć, ale i nie protestowała, gdy delikatnie wydostawałem ją spod ławki. Było jej wszystko jedno. Widać było, że już niemal żegnała się z tym światem.

Nie potrafię sobie nawet przypomnieć, jak dotarłem do budynku dworca z ciężkimi torbami i psem na rękach.

Usiadłem w kącie poczekalni, zacząłem pocierać jej chude łapki w dłoniach, by się rozgrzały.

Dasz radę, kochana, musimy wrócić do domu… Będziesz moim piątym psem, będzie parzyście żartowałem do niej.

Wyciągnąłem z torby kotleta i podałem suni. Najpierw nie chciała, ale gdy trochę się ogrzała, rozjaśniły się jej oczy, nozdrza poruszyły się i skosztowała przysmaku.

Godzinę później staliśmy już na wylotówce, machając na auta autobus dawno pojechał. Ze swojego pasa zrobiłem prowizoryczną obrożę i smycz, choć sunia którą nazwałem Misia i tak szła tuż obok moich nóg.

Nie minęło dziesięć minut, gdy zatrzymał się samochód i wpuścił nas do środka.

Dziękuję panu! Proszę się nie martwić, zabiorę psa na kolana, nic nie pobrudzi mówiłem szybko.

Nie przejmuj się, odpowiedział kierowca. Niech siedzi na siedzeniu. Nie wygląda na małego psa…

Ale Misia wcisnęła się na moje kolana, drżała jeszcze, ale razem było nam cieplej.

Po prostu… razem jest lepiej uśmiechnąłem się.

Kierowca kiwnął głową, spojrzał przelotnie na pas na szyi suki i podkręcił ogrzewanie. Milczeliśmy całą drogę. Przytulałem Misie, grzała się przy mnie, patrzyłem przez szybę na pędzące w świetle reflektorów płatki śniegu.

Kierowca zerkał na mnie z ukosa, pewnie domyślił się, że znaleziony pies właśnie wraca do nowego domu. Wyglądałem na zmęczonego, ale czułem spokój i szczęście.

Podwiózł nas pod sam dom, nawet pomógł dźwigać torby. Śniegu było już tyle, że musiał mocno pchnąć furtkę barkiem i aż pękły zardzewiałe zawiasy.

Proszę się nie przejmować westchnąłem. Od dawna myślałem o remoncie.

Z domu dobiegało szczekanie i miauczenie. Śpieszyłem się, by otworzyć drzwi cała moja wielka rodzina wybiegła mi na spotkanie.

No co, martwiliście się o mnie? Już jestem, już, gdzież bym się od was wybierał! Poznajcie nową koleżankę!

Misia ostrożnie wystawała zza moich nóg. Moje psy merdały ogonami i obwąchiwały torby, które wciąż trzymał kierowca.

No, nie stójmy tu na mrozie powiedziałem, zapraszam do środka, chyba że boi się pan tak dużej rodziny? A może herbaty?

Kierowca wniósł torby, ale nie wszedł:

Już późno, muszę wracać. Proszę nakarmić rodzinę, tak długo na pana czekali…

Następnego dnia, około południa, na podwórku zabrzmiało postukiwanie. Narzuciłem kurtkę i wyszedłem. Przed domem stał ten sam kierowca z wczoraj.

Przyczepiał nowe zawiasy do furtki, wokół porozkładał narzędzia. Kiedy mnie zobaczył, uśmiechnął się:

Dzień dobry! Wczoraj trochę narozrabiałem z tą furtką, więc wróciłem naprawić… Nazywam się Wojciech, a pan?

Andrzej.

Zwierzaki podchodziły ciekawsko, on przykucnął, by je pogłaskać.

Panie Andrzeju, nie marznij pan, proszę wejść do środka. Zaraz skończę i chętnie napiję się herbaty. W aucie czeka ciasto, a do tego mam też małe smakołyki dla pańskiej wielkiej rodziny.

Jeśli nie chcesz przegapić nowych ciekawych historii, obserwuj stronę! Zostaw komentarz i podziel się swoimi myślami!