Znajoma pani w rozpaczy: syn postanowił ożenić się z dziewczyną „nie z naszej sfery”. Dobrze ją rozu…

U znajomej pani dramat: syn postanowił ożenić się z dziewczyną nie z naszego świata. Współczuję tej pani, sama mam dzieci, też bym pewnie spazmowała…

Ale przypomina mi się tu jedna Kowalska.

Syn tejże Kowalskiej postawił ją przed faktem: To jest Malwina, już się pobraliśmy.

W rodzinie Kowalskiej same tuzy: profesor nauk biologicznych, dwa doktoraty, choreograf w operze, główny inżynier, krytyk literacki i jeszcze kardiolog na dokładkę, jednym słowem encyklopedia ludzi z tytułami.

A tutaj panna nie wiadomo skąd, na pewno nie z dobrej rodziny, ojciec się nie udziela, mama krowy doi (krowy, wyobraź sobie!), wykształcenie malarz-szpachlarz, wygląd raczej średni. Jakby los specjalnie chciał się zabawić kosztem pani Kowalskiej.

Szpachlarka, trzeba przyznać, zachowywała się nienagannie cicha, niemalże niewidzialna, czasem przemknie gdzieś po korytarzu, nawet nie wiadomo, czy chodzi, czy się teleportuje.

Poczekaj pocieszała Kowalską jej przyjaciółka, Urszula początkowo to tak jest, jak się zadomowi, jeszcze się naszalasz.

Jesienią syn wyjechał na delegację do Stanów.

Kowalska marudziła Urszuli, że nie potrafi wyobrazić sobie, jak po jej mieszkaniu pałęta się ta dziewoja aż strach wracać do domu.

Na Nowy Rok wrócił, w marcu oświadczył: po pierwsze, w Stanach dostał propozycję kontraktu, po drugie, poznał tam Nicole, po trzecie, w czwartek sąd rozwiązuje ich związek z szpachlarką, a w piątek on wylatuje mamo, nie martw się, będę dzwonił.

Popłakała, pożegnała, pomachała chusteczką.

Szpachlarka pakowała manatki: torba podróżna i reklamówka z Biedronki cały jej majątek.

Wyglądała niczym zbity kundel.

Kowalska przemogła się i spytała:
Masz gdzie się podziać?

Szpachlarka wyszeptała:
Za miesiąc w akademiku zwolni się łóżko, na razie koleżanki wcisną mnie do siebie na rozkładaną.

Kowalska popatrzyła na nią ze dwa razy i mówi:
Za miesiąc to najwyżej się wyprowadzisz teraz rozpakowuj się z powrotem.

I od razu ochrzciła się w myślach idiotką.

Co potwierdziła zresztą przyjaciółka Urszula.

Rano szpachlarka leciała do roboty, wracała wieczorem ledwo żywa, szara ze zmęczenia. Próbowała wciskać pieniądze za nocleg, z dumą mówiąc, że radzi sobie finansowo.

Tak minęły trzy tygodnie, gdy nagle Kowalską dopadła choroba tak poważna, że spędziła półtora miesiąca w szpitalu, ledwo z tego wyszła.

Syn dzwonił kilka razy, Mamo, trzymaj się, przesyłam Ci nasze zdjęcie z Nicole pod Niagarą (i naprawdę, Nicole taka sobie, czy warto było?)

Przyjaciółka Urszula odwiedzała niezbyt często: obowiązki, rodzina, wiadomo, życie.

Szpachlarka gotowała rosoły, kompociki, pulpeciki na parze, przekonywała, żeby zjeść chociaż łyżeczkę więcej.

Dziwnie mi się to twoje samarytaństwo widzi mówiła Urszula. Pewna jesteś, że jeszcze ci się nie zameldowała? A połowy mieszkania nie wyniosła? Będziesz zupkę? Nie? Na pewno? Bo ja prosto z pracy, głodna jestem.

W końcu Kowalską wypisali, szpachlarka odprowadziła ją do domu, pomogła wejść na czwarte piętro. Sama nawet nie weszła spieszyła się do pracy.

Czysto, błysk, lśni, na stole kartka:
Pani Zofio, dziękuję. Obiad w lodówce. Zdrowiejcie. M.

Zajrzała do skarbonek wszystko na miejscu.

Otworzyła pokój syna jakby żadnej szpachlarki tu nie było.

Tydzień później Kowalska przechodziła korytarzem akademika, zapukała. W środku trzy łóżka, pod stołem rozkładana leżanka.

Powiedziała:
Jak już swoje mieszkanie urządziłaś, to się wyprowadzisz, a na razie pakuj się, taksówka czeka, zegar bije.

We wrześniu poszły kupować jesienny płaszcz wstyd było patrzeć, w czym dziewczyna chodzi, o butach nie wspomnę. W centrum handlowym spotkały Urszulę.

A Urszula:
Dobrej pomocy domowej ze świecą szukać, a Ty, Kowalska, sprytna kobita, za darmo masz i jeszcze ci sprząta!

To u ciebie pomoc domowa, a u mnie synowa odpowiada Kowalska. Chodź, Malwinka, musimy jeszcze torbę znaleźć, buty obejrzymy, a może i ja jakąś apaszkę w końcu wybiorę.

Dodaje:
Na własne M sama uskładała, nie wzięła ode mnie ani złotówki, blok już lada dzień oddadzą, teraz szukam dla niej ładnych tapet. Ona zasuwa od rana do nocy, ostatnio przywlokła się ledwo żywa, ja się odwracam, by zrobić herbatę patrzę, a ona już śpi na siedząco.

Kowalska kończy:
Całkiem się zmartwiłam: młoda, ładna, zaradna, jeszcze własne mieszkanie Malwinka to dziewczyna rozgarnięta, ale wiadomo, nawet mądrym można zawrócić w głowie. Spać przez to nie mogę, boję się, żeby mi się w jakiegoś oszusta nie wpakowała… albo, co gorsza, w kogoś nie z naszego świata.