Różni ludzie Allusia nie była zwyczajną dziewczynką. I Szymon, i Maria wiedzieli, że sami są sobie …

Różni ludzie

Aldona była dziewczynką wyjątkową, choć niełatwą. Zarówno Szymon, jak i Mariola wiedzieli, że to ich wina zbyt ją rozpieszczali. Ale jak tu nie rozpieszczać, skoro taka śliczna, taka krucha, tak trudno im przyszła. Mariola przez długie lata nie mogła zajść w ciążę. Przemierzyli wszystkich lekarzy, nawet w Warszawie byli, a każdy lekarz rozkładał ręce i mówił, że wszystko w porządku.

A skoro wszystko niby w porządku, to dlaczego nie ma dziecka? Któryś ze starszych lekarzy doradził, by spróbować czegoś ludowego. Tak właśnie zrobili. Trafili do jakiejś starej zielarki pod Łowiczem, która dała Marioli śmierdzącą nalewkę. Kazała pić każdego dnia po kilka kropel. Mariola krzywiła się, ale piła, a po kilku miesiącach zaszła w ciążę. Radość Szymona była tak ogromna, że słyszeli ją wszyscy sąsiedzi.

Ciąża była koszmarnie trudna. Szymon wielokrotnie myślał, że Mariola nie donosi dziecka do końca. Nieustanne mdłości, brak sił, nadwrażliwość na zapachy, opuchnięte ręce i nogi niczym kłody. Mariola źle spała, rzadko wychodziła z domu. Gdy zaczęły się skurcze porodowe, Szymon odetchnął z ulgą, ale kłopoty dopiero się zaczęły. Poród był tak ciężki, że po ponad dziesięciu godzinach lekarze zdecydowali się na cesarskie cięcie. Aldona urodziła się słaba i zmęczona, a Mariola straciła dużo krwi. Dwa dni leżała na granicy życia i śmierci. Jednak, jakby we śnie, świat zaczął znów powoli płynąć Mariola odzyskała siły i po niemal miesiącu spędzonym z córeczką w szpitalu dziecięcym, wreszcie wróciły do domu. Szymon był rozradowany mógł wreszcie tulić długo wyczekiwaną córeczkę, bujać ją i śnić o wielkim szczęściu.

Teraz już miało być tylko lepiej. Rodzina, dom tak wyśniona idylla.

Gdy Aldona miała pięć lat, Szymon wrócił do mieszkania, usiadł naprzeciw Marioli i powiedział:
Mariolka, musimy zacząć budować dom. Jak tu żyć we troje w kawalerce? Aldonka jest jeszcze mała, ale potem? Przecież nie da się tu nawet przewrócić. Dziewczynka powinna mieć własny pokój.

Mariola zawsze wspierała męża, lecz teraz czuła się zagubiona.
A skąd wziąć takie pieniądze?
Wszystko mam przemyślane. Jeśli zaczniemy powoli, systematycznie, będzie dobrze. Ważne, żeby się nie spieszyć. Krok po kroku i postawimy dom.

Mariola słuchała, wiedziała, że Szymon ma rację. Marzyli o swoim, przestronnym kącie.

Ale marzenia często pozostają w świecie snów i tak było i tym razem. Po pół roku Aldonka poważnie zachorowała. Zaczęło się od zwykłego przeziębienia, potem przyszły powikłania na uszy, potem jeszcze coś. Mariola z córką wciąż były w szpitalach. Zmieniali kliniki, karetki mijały się z nocami i dniami. Rodzina zadłużyła się po uszy, byle tylko uratować ukochaną. Leczenie zajęło prawie trzy lata.

Szymon przestał mówić o budowie domu. Najważniejsze było spłacić długi i jakoś żyć dalej. Mariola wiedziała jednak, że Szymon ciągle myślał o domu, choć już nie wypowiadał tego głośno.

Kiedy Aldona wydobrzała i podrosła, Mariola postanowiła wrócić do pracy zatrudniła się w wytwórni. Tam lepiej płacili. Jeśli oboje będą pracować od świtu do wieczora, może kiedyś uda się zrealizować marzenie.

Udało im się spłacić długi, gdy Aldona miała już czternaście lat. Ale koszty rosły razem z córką nowe buty, sukienka, płaszcz. Ot, dziewczyna. Zbliżał się bal gimnazjalny, Mariola i Szymon odkładali ile się dało. Myśleli jak Aldonka skończy szkołę, wyjedzie na studia, wtedy wreszcie się uda.

Ale los znów postanowił poplątać im ścieżki. Aldona rzeczywiście dostała się na studia i wyjechała do Krakowa. Rodzice byli dumni. Szymon wreszcie po dwóch latach murował z Mariolą ściany domu okna i drzwi zastępowały deski, ale wyglądało już jak dom.

Cztery lata później

Była sobota, świeżo po robocie na budowie. Zmęczeni, ale szczęśliwi dziś wstawili dwa okna. Nagle dzwonek. Mariola otwiera drzwi i Aldona! Z wielkim brzuchem, a za nią długowłosy chłopak, bujający się jak we śnie z nogi na nogę.

Aldo, co to?
Mariola wpatruje się w brzuch córki.
Oj mamo, tam jest dziecko. Nasze. Poznaj to Romek. Teraz z nami zamieszka, a potem się pobierzemy.

Romek kiwnął głową i zaczął żuć gumę.

Mariola słyszała, jak Szymon podchodzi od tyłu. Wpuściła wszystkich do pokoju. Usiadły przy stole, a pierwszy odezwał się Szymon.
Ala, czemu nic nam nie mówiłaś?
A po co się tłumaczyć? Żebyście kazania prawiły?
A co ze studiami?
Dobrze mi będzie i bez nich. Romek porzucił pierwszy rok i żyje.

Szymon spojrzał na chłopaka, który znowu przytaknął i zaczął się wpatrywać w sufit.

A gdzie pracuje nasz Romek bez wykształcenia?
Tata, już zaczynasz? Na razie nigdzie! Szuka jeszcze swojej drogi.

Romek znowu kiwnął głową. Szymon w końcu nie wytrzymał.
A z czego zamierzacie żyć? Oboje nie pracujecie, dziecko w drodze

Aldona spojrzała zdziwiona.
No przecież mam rodziców!

Szymon poszedł do kuchni, żeby nie powiedzieć czegoś, czego będzie żałował. Dołączyła do niego Mariola długo stali przy oknie, patrząc w noc, zanim poszli spać na rozłożonym na podłodze materacu.

Rano Szymon zawołał Mariolę.
Mariolka, powinniśmy przeprowadzić się do domu. Urządzimy jeden pokój, resztę dokończymy stopniowo. Kawalerkę damy młodym. W ramach prezentu ślubnego.

Mariola zgodziła się od razu. Powiadomili dzieci te się bardzo ucieszyły. Mariola i Szymon spakowali tylko najpotrzebniejsze meble, by nie zostawić pustki. Gdy przyjechała ciężarówka, Szymon powiedział:
No to, córko, teraz mieszkanie już twoje. Prowadź dobrze dom.

Pojechali do swojego, jeszcze surowego domu. Brakowało wszystkiego, nawet wody trzeba było nosić z pompy na rogu ulicy. Ale Mariola nie narzekała po pracy karmiła Szymona, prała, pomagała przy budowie. Cegła za cegłą, powoli, dom nabierał kształtów.

Aldona pojawiała się czasami, zawsze po pieniądze. Rodzice pomagali, ale nic nie zostawało. Pewnego dnia Szymon stracił cierpliwość. Pojechali z Mariolą odwiedzić młodych.

Romek wciąż nigdzie nie pracuje?
Tata, nie dla niego taka robota. Przecież na budowie grosze
A kto utrzyma rodzinę? My nie będziemy wieczni!

Aldona miała już na końcu języka odpowiedź, ale Szymon nie czekał. Zwrócił się do Romka:
Chcę usłyszeć od ciebie, jak zamierzasz utrzymać rodzinę.
Ten, przez chwilę wycofany, spojrzał na wszystkich.
Nie wyobrażałem sobie, że mam dźwigać cegły.

Myślisz, że jak ożenisz się i będziesz miał dziecko, wszystko samo spadnie ci z nieba? Chcesz rodzinę musisz o nią dbać. My długo już nie pociągniemy.

Przed wyjściem Szymon rzucił do córki:
Skoro twój mąż nie ma co robić, może by pomógł wykończyć dom? I tak będzie dla was.

Aldona prychnęła.
Jeszcze czego! Sami wymyśliliście tę budowę, tylko kłopot.

Szymon nic nie odpowiedział. Mariola po cichu wcisnęła córce kilka banknotów. Szymon udawał, że nie widzi.

Po tygodniu Romek znalazł pracę nie na budowie, w biurze, typowe „podaj, przynieś”. Płacili mniej, lecz przynajmniej miał zajęcie.

W ogrodzie Szymona i Marioli często kręcił się Anton sąsiad, skromny, cichy chłopiec z sąsiedniej chałupy, gdzie mieszkał z babcią pod drzewami jabłoni. Anton miał jedenaście lat i bardzo chciał pomóc nowym sąsiadom, choć się krępował. Mariola wkrótce zaprosiła go na herbatę z ciastkiem. Chłopiec był speszony, ale wkrótce rozmowa popłynęła o wszystkim i o niczym Anton nie miał rodziców, tylko troskliwą, schorowaną babcię.

Mogę przychodzić i pomagać wam latem? spytał, kiedy się zbierał.
Oczywiście, nam przyda się każda pomoc. Babcia nie będzie zła?
Gdzie tam, będzie dumna.

Następnego dnia już czekał na Szymona. Szybko zrozumiał zasady pracy, prawie od razu przegonił Mariolę do domu.
Weź idź, w końcu mam pomocnika nieprzeciętnego rzucił Szymon radośnie.

Tego lata Mariola zaprzyjaźniła się z babcią Antoniego panią Petronelą, niezwykle serdeczną starszą kobietą. Petronela śmiała się:
Niech chłopak się uczy, pożytek będzie miał.

Wieczorami pili razem herbatę, Szymon i Anton rozmawiali o rurach do wody, Mariola z Petronelą szeptały o dawnych czasach.

W końcu Aldona urodziła. Szymon i Mariola pojechali do szpitala z całą torbą smakołyków i ubranek. Romek nawet przyszedł na chwilę, z kwiatami. W domu sąsiedzi świętowali razem z nimi małe narodziny.

Z czasem Romek zaczął być bardziej obecny. W domu pojawiło się łóżeczko dla dziecka. Mariola przez pierwsze tygodnie często pomagała córce, ale któregoś dnia usłyszała przez uchylone drzwi Romka:
Po co ona wciąż przyjeżdża? Chcesz jej się podlizywać, nie potrafisz zająć się własnym dzieckiem? Mamy swoją rodzinę.

Marioli zrobiło się przykro i przestała odwiedzać córkę, zostawiała tylko paczkę na progu, kiedy Romek był w domu.

Szymon i Anton bardzo się zaprzyjaźnili. Szymon kupił Antoniemu strój do szkoły i nowy plecak. Petronela rozpłakała się ze wzruszenia.

Pewnej zimowej, śnieżnej nocy Anton wbiegł do ich domu z bladą twarzą. Petronela była bardzo chora. Mariola poszła do nich gdy weszła do izby, wiedziała już, że staruszka umarła. Anton zamieszkał przejściowo u nich. Był jeszcze niepełnoletni, a groził mu dom dziecka. Szymon nie chciał do tego dopuścić i po pogrzebie udało mu się przekonać opiekę społeczną, by został jego opiekunem.

W międzyczasie u Aldony znów pojawił się nowy gość siostra Romka, z dzieckiem, uciekła od męża. Kawalerka zamieniła się w ścisk i harmider ale Aldona nie narzekała. Rodzice postanowili nie mieszać się w ich sprawy.

Anton szybko stał się jak syn dla Marioli i Szymona. Mariola zapomniała, czym jest ciężka torba ze sklepu, bo Anton chętnie wszystko dźwigał. Gdy przeszli na emeryturę, oboje postanowili, że zrobią wszystko, by Anton zdobył wykształcenie. Chłopak nie marnował czasu jak tylko zaczął studiować, od razu dorabiał po godzinach. Odwiedzał ich często, zawsze z czekoladą i uściskami.

A potem Mariola poważnie zachorowała. Chudła, gasła z dnia na dzień. Szymon uprosił ją, by poszła do szpitala. Lekarz powiedział Szymonowi:
Pańska żona ma raka, trudno już cokolwiek zrobić. Najwyżej pół roku.

Świat Szymona zawirował jak w sennym koszmarze. Zadzwonił do Aldony.
Ala, mamusia jest chora.
Szkoda. Ale jak mogę pomóc?
Ala, to rak, ona długo nie pożyje.

Dobrze, przyjadę jutro.

Aldona odwiedziła matkę tylko raz. Kiedy Mariolę wypisywano do domu, lekarz powiedział, że potrzebny będzie całodobowy opiekun. Szymon był gotowy, choć wierzył, że córka pomoże.

Ale gdy trzeba było umyć Mariolę, Szymon uznał, że sam nie da rady.
Ala, przyjedziesz?
Tato, czemu znowu? Mam własne życie, nie będę codziennie jeździć jak kierowca. Zresztą, zobaczę, nie obiecuję.

Szymon czekał na Aldonę cały dzień, ale nikt się nie pojawił. W końcu, nocą, sam umył żonę najlepiej, jak mógł. Płakała.

Za co taka kara? Tobie życie zatruwam, sobie też Lepiej już odejść.

Mariolka, nie mów tak. Przecież sam nie wytrzymam tu bez ciebie. A Antona jeszcze nie ożeniliśmy!

Za miesiąc Mariola odeszła ze snu. Anton płakał jak dziecko, miał wtedy 22 lata, dopiero skończył studia. Szymon do końca ukrywał stan Marioli przed Antonem, ale chłopak wszystko rozumiał.

Anton wrócił do rodzinnego miasta, wynajął kawalerkę, znalazł pracę w zawodzie. Szymon był dumny, choć bardzo tęsknił, dom na wsi wykończony, przytulny, ciepły od śladów Marioli.

Anton odwiedzał go regularnie, przynosił owoce, rozmawiali o sprawach życia codziennego. Szymon wiele razy namawiał go, by zamieszkał z powrotem, ale Anton upierał się: „Sam muszę”.

Aldona wpadała rzadko czasem tylko po pieniądze albo po coś z domu. Chodziła po pokojach i wyobrażała sobie, jak kiedyś zamieszka tu jej rodzina. Dawno już mogliby przeprowadzić się z kawalerki, ale Romek nie dogadywał się z własnym ojcem. Sił starczyło im tylko na wspólne 30 metrów.

Szymon wyraźnie się postarzał, strata Marioli odebrała mu wiele sił. Pojawiły się bóle serca, krótki oddech. Brał leki głównie te, które polecała sąsiadka. Anton groził palcem:
Trzeba się przebadać, panie Szymonie!

Ale Szymon tylko machał ręką.

Któregoś wieczoru ból ścisnął go tak silnie, że musiał wziąć całą garstkę tabletek. Zadzwonił do Aldony.
Córeczko, chyba serce mi nawala
Tato, weź validol albo dzwoń po pogotowie. Naprawdę, nie mam teraz głowy na jeżdżenie.

Szymon miał łzy w oczach. Zadzwonił do Antona.
Antonku, bardzo źle się czuję

Anton przyjechał zaraz, z narzeczoną Alą. Ona była ratowniczką i zaraz wezwała pogotowie. Pojechali z nim do szpitala, odwiedzali regularnie, wracali wieczorem. Szymon mówił Antonowi, żeby się żenił:
Anielka to złota dziewczyna!

Ale Anton chciał najpierw wynająć coś własnego.

Kiedy odbierali go ze szpitala, Alojza posprzątała i zrobiła mu jedzenie na dwa dni z góry. Niedługo potem przyjechała Aldona i przeszła się po całym domu, pytając, jak ojciec się czuje. Szymon nie wytrzymał.

Nawet do szpitala nie przyjechałaś
Tato, czego się czepiasz? Tam miałeś lekarzy. Przestań narzekać.

Nie podnoś głosu. Kiedy mama chora leżała, nie przyszłaś ani razu, teraz mnie też omijasz. Czasem się zastanawiam, czy naprawdę jesteś moją córką.

Aldona wybuchła:
Zmęczyło mnie już to twoje biadolenie! Ile można! Kiedy wreszcie zdechniesz? Ty tu sam siedzisz w tym wielkim domu, a my gnieździmy się w kawalerce. Wstydu nie masz? Zmień coś, umrzyj wreszcie, bo życia nam nie dajesz!

Szymon patrzył przez nią jak we śnie. Rozumiał, że decyzja musi zapaść. Ostatnio coraz częściej śniła mu się Mariola czekała na niego w zaczarowanym ogrodzie, wśród jabłonek.

Poszedł spać, pełen snów. Rano obudził się z poczuciem lekkości. Zadzwonił Anton:
Panie Szymonie, jak się czujesz?
Antonku, dziś jestem jak młody! Spałem doskonale. A czy mógłbyś znaleźć notariusza, co przyjedzie do mnie do domu?
Oczywiście. Zadzwonię później.

Godzinę później Anton oddzwonił.
Trzecia po południu. Notariusz będzie.

Dzień był zamglony i senny, czas płynął jak przez dziwne mleko. Notariusz przyjechał punktualnie, sporządził dokumenty. Szymon szybko podjął decyzję napisał list.

Anton, jeśli czytasz ten list, mnie już nie ma. Nie smuć się, jestem już z Mariolką. Anielka jest świetną dziewczyną, was kocham jak syna z synową. Życzę wam szczęścia i rodziny. Nie zwlekajcie z weselem. Dom zostawiam tobie, daruję ci go, byś miał dokąd przywieźć swoją żonę. Nie waż się odmówić zrobisz mi ogromną przykrość. Tyle tu twojej pracy i serca, opiekowałeś się mną lepiej niż własny syn. Tak postanowiłem z Mariolą.

Podpisał się, wsunął list i zdjęcie z Mariolą do koperty. Położył się na kanapie, głaskał zdjęcie. Przypominał sobie czułość i spokój. Przypomniał sobie ich wspólny sen o rodzinie i domu.

Gdy Anton z Anielką przyszli byli jak we śnie. Słońce prześwitywało przez chmury, w powietrzu pachniało jabłkami, nikt nie witał ich na progu. Weszli, czując dziwne westchnienie ciszy. Szymon leżał na kanapie, trzymając zdjęcie ukochanej. Anton ukląkł przy nim, płakał długo i bezwstydnie. Alojza nie przeszkadzała, wiedziała, co czuje.

Gdy Szymona zabrano, a do domu weszła Aldona z Romkiem, Anton znalazł list. Czytał, a Aldona mierzyła miarką ściany.

Tatuś przed śmiercią zostawił list, dla mnie, ale może i wy przeczytacie

Aldona szybko rzuciła okiem na kartkę, zrobiła się purpurowa i krzyknęła:
Stary idiota! Zwariował pod koniec! Szybciej trzeba było umrzeć, jak jeszcze miał rozum! Ale jeszcze się przekonacie!

Wybiegła z domu, w powietrzu dygotała złość, tak wielka jak sen rozmazywała się i mieszała ze światłem przez firanki, kręcąc się jak wirujące jabłko.