Jedna córka dla dwojga

Jedyna córeczka
Miłość pomiędzy Martą i Bartkiem zapłonęła od razu, od pierwszego spojrzenia. Spotykali się już od miesiąca, gdy Bartek na jednej ze wspólnych kolacji niespodziewanie zapytał:
Marta, wyjdziesz za mnie? a ona zaniemówiła.
Jak to… za mąż? Przecież znamy się dopiero miesiąc!
I co z tego? Tego jednego miesiąca wystarczyło mi, by wiedzieć, że jesteś moim przeznaczeniem. Bez ciebie nie chcę już nikogo, po prostu nie mam oczu dla innych kobiet…
Oj, Bartek, szczerze mówiąc… zgadzam się zachichotała cicho i przytuliła się do niego.
Córeczko, nie jesteś przypadkiem zbyt pochopna? dopytywała jej mama, słysząc o nagłej decyzji czyżbyś była w ciąży?
Mamo, proszę cię! Nie, naprawdę. Po prostu Bartek powiedział, że nie może beze mnie żyć, ja zresztą też Taką mamy miłość, mamo.
Wkrótce ci, którzy się dziwili, jak szybko wzięli ślub, zrozumieli, że ci dwoje naprawdę byli dla siebie stworzeni. Widać było, jak Bartek troszczy się o żonę, a ona o niego. Ich miłość była szczera i silna, ale była jedna rzecz, która przyćmiewała ich szczęście. Bardzo pragnęli dziecka, lecz oczekiwana ciąża nie nadchodziła.
Bartek, powinniśmy się przebadać. Może jest jakiś powód, dla którego nie mogę zajść w ciążę…
Dobrze, pójdziemy zgodził się bez wahania mąż.
Tyle było nadziei, lekarzy, wyjazdów, tyle modlitw wszystko na próżno. Marta nie mogła mieć dzieci.
Marto, myślałem… może pojechalibyśmy do domu dziecka, wzięlibyśmy dziecko do siebie i wychowali jak własne? zaproponował nieśmiało Bartek.
Tak, zgadzam się wypaliła Marta, bo już od dawna o tym marzyła, bała się tylko, że mąż nie będzie chciał. Ja też o tym myślałam…
To pojedźmy powiedział Bartek. Znam jeden dom dziecka, mijam go za każdym razem, gdy wracam z delegacji. Wtedy postanowiłem.
Gdy Marta z mężem przyjechali do domu dziecka, spośród wielu nieufnych i zmęczonych maluchów podbiegła do nich jedna, delikatna dziewczynka, może trzyletnia, o jasnych włoskach i błękitnych oczach. Objęła Martę za kolana.
Mamo… wyszeptała szczęśliwie. Marta nie potrafiła jej już wypuścić.
Tak w ich domu pojawiła się córeczka Lubusia, radosna, rozgadana, śmiejąca się jak strumyk. Marta poczuła się wreszcie naprawdę szczęśliwa, jej matczyne uczucia nareszcie znalazły ujście. Kochała Lubusię całą duszą. Bartek też nie wyobrażał sobie bez niej życia.
Wiedli dobre życie. Mieszkali w miasteczku, gdzie wszyscy się znali. Większość sąsiadów wiedziała, że Lubusia została adoptowana. Kiedy była mała, nie było żadnych problemów. Z czasem jednak dziewczynka dorastała, chodziła już do szkoły, i ktoś któregoś dnia powiedział jej, że nie jest ich biologiczną córką.
Lubusia miała wtedy czternaście lat. Wróciła ze szkoły i urządziła scenę.
Mamo, dlaczego nie powiedzieliście mi z tatą, że mnie adoptowaliście? Wiem, że zabraliście mnie z domu dziecka…
Kochanie, chcieliśmy ci to powiedzieć, ale czekaliśmy, aż trochę dorośniesz i będziesz na to gotowa. Ale stało się. Zawsze się tego obawialiśmy.
Lubusia płakała, krzyczała, potem zamknęła się w sobie i zrobiła się złośliwa. Tak to bywa podczas dojrzewania… Stała się dla rodziców szorstka, trzaskała drzwiami, czasem odpowiadała niegrzecznie.
I nagle wtedy wydarzyło się nieszczęście. Zginął Bartek. Marta długo nie mogła dojść do siebie po informacji, że mąż zginął w wypadku, wracając z kolegą z delegacji z Krakowa. Było tuż przed Nowym Rokiem, śnieżyca na szosie, nagła tragedia.
Bartek często wyjeżdżał w delegacje, czasem nawet na cały tydzień. Jeśli się spóźniał, wysyłał widokówkę, wtedy nie było jeszcze telefonów. Marta miała wtedy czterdzieści sześć lat. Lubusia, zamiast wesprzeć mamę, jakby wybuchła wychodziła z domu, znikała na długo, bywała nieposłuszna i opryskliwa.
Marta ze wszystkich sił próbowała znaleźć z córką wspólny język. Płakała, błagała, ale nigdy nie podnosiła na nią głosu. Tak przeczekiwały trudne lata. Lubusia szybko dorastała. A któregoś dnia, już po maturze, oznajmiła Marcie:
Wyjeżdżam do Warszawy, mamo powiedziała zdecydowanie.
Marta spojrzała na nią zmęczonym wzrokiem, ściskając lnianą ściereczkę w dłoni.
Chcesz się uczyć, córeczko?
Nie… Jadę szukać swojej prawdziwej matki…
Marcie odebrało mowę.
Ale po co, Lubusiu? Czy ja nie jestem twoją mamą?
Lubusia odwróciła się do okna, długo milczała.
Muszę wiedzieć, kim ona była. Muszę zrozumieć, dlaczego mnie oddała, czemu mnie zostawiła. Przecież mam do tego prawo.
Masz, kochanie Marta westchnęła, wiedząc, że już nic jej nie powstrzyma.
Lubusia miała wtedy prawie dziewiętnaście lat. Szybko spakowała skromne rzeczy w torbę, pocałowała Martę w policzek i obiecała, że czasem będzie wpadać. Wyszła z domu na przystanek autobusowy. Marta patrzyła za nią z tęsknotą. Została sama.
Czas płynął bardzo wolno. Marta dawno już przeszła na emeryturę i teraz długimi zimowymi wieczorami przeglądała widokówki od Bartka, schowane w starym pudełku po czekoladkach, związanym wstążką. Było ich niewiele, a ta ostatnia, z gałązkami świerku, pożółkła już od lat, miała na odwrocie słowa: Martusia, przedłuży się na trzy dni, tęsknię i całuję, twój Bartek.
Drapiąc się po policzku, przytuliła kartkę do serca, jakby tuliła zmarłego męża. Tyle lat minęło od jego śmierci, tyle rzeczy się zmieniło. Prawie ćwierć wieku już… Marta siedziała przy oknie, wspomnienia napływały na nowo. Ostatnio bardzo się postarzała, dawniej wychodziła codziennie na ławeczkę pod sklepem, teraz już tylko na zakupy i z powrotem.
Firanki były zaciągnięte, skrzynka pocztowa pusta, w domu panowała cisza. Rozjaśniał się tylko wtedy, gdy Lubusia wpadała z dziećmi. Ale to było rzadko. Na komodzie stała fotografia Bartka, trzymającego na rękach małą Lubusię oboje uśmiechnięci.
Ach, Bartku, jak wcześnie mnie zostawiłeś samą rozmawiała z nim Marta Zostałam całkiem sama.
W ciszy słychać było tylko czasem kocura Miśka skakał z parapetu, głośno mruczał przy właścicielce. Marta nakarmiła kotka, sama wypiła herbatę, postanawiając, że dziś pójdzie do sklepu. Weszła do pokoju i spojrzała na fotografię…
Piła właśnie herbatę, gdy rozległ się stukot w furtce. Przypomniała sobie, jak wtedy Lubusia postawiła ją przed faktem, że wyjeżdża do miasta, by szukać swojej biologicznej mamy. Znowu tamte wydarzenia ożyły w jej pamięci.
Tamten ranek był cichy i pochmurny. Marta siedziała w kuchni, wlewała do filiżanki parującą herbatę, kiedy ktoś zapukał do furtki. Wsuwając nogi w pantofle, zarzuciła szal na ramiona i wyszła na podwórze. Otworzyła furtkę stała tam kobieta, sporo młodsza od niej, o smutnych oczach.
Dzień dobry Czy pani Marta? głos jej drżał.
Tak, a pani to…?
Nieznajoma była zdenerwowana, przestępowała z nogi na nogę.
Jestem matką Lubusi tą drugą to znaczy biologiczną… mam na imię Weronika… Właściwie nie wiem, jak to powiedzieć wydukała zakłopotana.
Marcie ścisnęło się serce. Lubusia niedawno wyjechała, a teraz jej matka… W jaki sposób ją znalazła?
Czy coś się stało z Lubusią, skoro pani tu jest? Znalazła panią…
Weronika zaczęła szybko i nerwowo mówić:
Lubusia jest w szpitalu w Warszawie Coś ją boli w brzuchu Spacerowałyśmy po parku, nagle złapała się za brzuch, usiadła na ławce, zbladła, wezwałam od razu karetkę.
Obie milczały chwilę, patrząc jedna na drugą.
Lubusia znalazła mnie dawno, ale bała się o tym pani powiedzieć Weronika otarła łzę.
Oj, nie stójmy na dworze, proszę wejdźmy do domu ocknęła się Marta. Zaparzę herbaty.
Przysiadły w kuchni. Weronika opowiadała ze spuszczonym wzrokiem:
Byłam wtedy bardzo młodą dziewczyną. Moi rodzice byli surowi i kazali mi oddać córkę. Kiedy narzeczony dowiedział się o ciąży, od razu zniknął. Rodzice grozili, że wyrzucą mnie z domu, jeśli zostanę z dzieckiem. Podpisałam zrzeczenie po porodzie… Latami nie mogłam sobie wybaczyć Przepraszam, teraz nie o tym… Lubusia bardzo chciała, żeby pani przyjechała do niej do szpitala.
Marta od razu poderwała się na nogi.
A czemu nie zadzwoniła do mnie?
Ukradli jej telefon, właściwie całą torebkę. Kiedy przyjechała karetka, zabrali ją, torebka została na ławce. Jak wróciłam, już jej nie było…
Boże mój, biedna dziewczynka… Marta szepnęła.
Sama podała mi pani adres i poprosiła: Znajdź moją mamę.
Obie kobiety zamilkły. Popatrzyły sobie w oczy: nie było w nich niechęci, tylko zmartwienie i zmęczenie.
Jedźmy powiedziała stanowczo Marta, zamknęła na klucz dom. Pospieszmy się.
Stary autobus jechał jakby wolniej niż zwykle. Na początku milczały, lecz wreszcie rozmowa popłynęła.
Ja też zostałam sama westchnęła Weronika. Mój mąż zmarł trzy lata temu, chorował długo. Nie doczekałam się już więcej dzieci. Wiem, że to kara od Boga za to, co zrobiłam. To mój los…
Wygląda na to, że oprócz Lubusi mamy tylko ją jedyną powiedziała Marta cicho.
To prawda Jedna córeczka na dwie matki odpowiedziała smutno Weronika.
W szpitalu zapytano je:
Do kogo panie przyszły?
Do córki, do Lubusi Nowak powiedziały równocześnie.
A kim panie dla niej są?
Matkami odparły chórem, po czym rozbawione się spojrzały.
Dwie matki? Dobrze, proszę wejść…
Lubusia leżała blada pod kroplówką. Gdy je zobaczyła, uśmiechnęła się.
Mamo… i mamo… szepnęła.
Marta pocałowała ją pierwsza.
Już, córeczko, jestem przy tobie Weronika przysiadła przy łóżku, poprawiając kołdrę.
Teraz już wszystko będzie dobrze, córeczko, nie jesteś sama.
Długo siedziały razem. Rozmawiały o wszystkim.
Od tamtego dnia Lubusia miała dwie mamy. Potem pojawił się mąż i dwóch synków. Dla Marty i Weroniki była to jedna, ukochana córeczka. Spotykają się wszyscy razem rzadko, ale serdecznie.
Dziękuję za przeczytanie tej historii. Niech Was spotyka dobro!