U babci Szury na wsi zdechł kot. Kot był zasłużony – na jego koncie wiele zwycięstw nad kocicami, po…

U babci Zosi na wsi zdechł kot. Porządny był z niego kawaler niejedna kotka o nim marzyła, a i kilku kocurów nauczył manier i całą armię myszy pogonił. No ale staruszek już był, co tu dużo mówić. Dwadzieścia lat na kocich łapach przechodził bez większych napraw.

Owinęła babcia Zosia pupila w świeżą ścierkę, chwyciła łopatę i poszła za stodołę pora pochować. Jej mąż, Władysław Ewarystowicz, majstrował akurat w kącie podwórka, coś tam w ziemi dłubał i co chwilę burczał pod nosem przekleństwa.

Po krótkiej ceremonii pochówku babcia Zosia zasypała dół i wyszła spomiędzy pokrzyw. Łopatę nieco ubłoconą niosła przez podwórko. A tu akurat przechodziła sąsiadka, pani Gertruda z miasta.

Niech będzie pochwalony, Zofio Ewarystówna! krzyknęła Gertruda, po czym z ciekawości dopytuje: Co porabiasz?

A wiesz, westchnęła babcia Zosia, mój Władek się wykończył, bidulek. Pan Bóg przytulił staruszka. U płaczu się wyżaliłam i za stodołą pochowałam.

Po tej informacji Gertruda na chwilę zapomniała, po co szła. Przecież wczoraj jeszcze widziała Władysława Ewarystowicza w sklepie kupował cukier, Carmena i flaszkę wódki.

Niemożliwe! wykrzyknęła. Twój Władek umarł? Jak to tak nagle? Przecież wczoraj go widziałam!

Ano, wczoraj jeszcze śmigał jak młody, potwierdziła Zosia. Cały dzień wesoły był, całą makrelę z garnka wyjadł. Nawet wieczorem się trochę z nim poprzytulaliśmy

Oczy Gertrudy powoli robiły się okrągłe jak talerze.

A dziś rano coś mu się odwidziało, posmutniał dokończyła Zosia. Położył się na ławkę, coś tam pomamrotał i odleciał.

Gertruda, trochę zachwiana na nogach, przeżegnała się pospiesznie.

No nie wiem, co to się dzieje w tej wsi, szepnęła. Był, był Władek i już go nie ma. Ale po co ci ta łopata?

A mówiłam, że za stodołą go pochowałam! mruknęła babcia Zosia. W czystą ścierkę zawinęłam, pochowałam, a na wierzchu gałązkę wsadziłam, żebym miejsca nie zapomniała.

Gertruda była typową miastową o tradycjach wiejskich pojęcie miała żadne. Trochę się zdziwiła, że Zosia tak po prostu męża Władka pochowała za stodołą i tylko patyczek wetknęła „na pamiątkę”.

No patrz, jakaś ty troskliwa, Zofio wymamrotała zaskoczona Gertruda. Poszła i zakopała! A procedur to tu żadnych? Chociażby policjanta na potwierdzenie śmierci zawołać?

Tym razem to Zosia popatrzyła na Gertrudę jak na kosmitkę.

No coś ty za dyrdymały opowiadasz! zaśmiała się. Władek był niezły ancymon ale żeby do każdego człowieka policjanta ciągać? Policjanci przecież nie nadążą! Może od razu prokuratora zadzwonić?

Gertruda zamilkła. Zosia przerzuciła łopatę na drugie ramię.

Może u was w Warszawie tak trzeba, powiedziała pojednawczo. Wy to przecież profesory, urzędnicy, wy się tylko w prawnikach kochacie A u nas, dziewczyno, prosto umarł Mietek, to bierzesz łopatę i kopiesz. A że miejsca za stodołą dużo, to i lepiej.

Taaak wymamrotała Gertruda. Chyba jeszcze nie wszystko o tej waszej wsi wiem. Ale czemu za stodołą, a nie w cywilizowanym miejscu? Na cmentarzu nie można?

Brak zrozumienia u Gertrudy zaczął wyprowadzać Zosię z równowagi.

A gdzie miałam z nim iść? burknęła. Przecież nie położę go na cmentarzu, z porządnymi ludźmi! Po co mu taka impreza od zawsze wszystkich za stodołą chowam.

Pani Gertruda ostrożnie usiadła na pieńku. Na łopatę Zosi nie patrzyła trochę jej się słabo już robiło.

Niezłaś ty, sąsiadko, mruknęła w końcu. Wszystkich za stodołą składujesz! Dużo ich ci się tam nazbierało oprócz Władka?

Ho ho, całkiem sporo, zadumała się babcia Zosia. Przed Władkiem był na przykład Mietek. Mięciutki z natury, ale wewnątrz fałszywy typ. Po nocach się podkradał, przy łóżku spał, a rano połowa pościeli mokra. Ile ja się z nim naganiałam! A wcześniej był Stefanek ten to był ułożony, przytulaśny. Ale też już leży za stodołą. Sporo się ich przewinęło.

Z takim rozmachem wbiła łopatę w ziemię, jakby stawiała kropkę nad i.

Teraz leżą rządkiem za stodołą: Władek, Mietek, Stefanek moje przystojniaki. Nie szkodzi, córka Tonka już mi młodego kota obiecała. Na mój wiek tych kotów chyba nie zabraknie!

Co Gertruda pomyślała nie wiadomo, bo w tym momencie zza Zosi wyskoczył Władysław Ewarystowicz cały w błocie i wściekły jak osa.

Śmierci mi życzysz, stara gałganko? zawył do żony. Przysypało mnie tam pod piwnicą, na ucho wrzeszczę, cudem się wykopałem, a ty tu plotki szerzysz!

Wyrwał żonie łopatę z rąk i dodał:

Dawaj narzędzie! Gumiaki wydobywać idę no i pęto kiełbasy też mi tam zostało.

Tutaj Gertruda bezgłośnie zsunęła się z pniaka i straciła przytomność. Flaszka z piwnicy więc jeszcze się przydałaZosia spojrzała na skopaną ziemię, na zemdlałą Gertrudę, a potem na wkurzonego Władka, który już zmierzał prosto do piwnicy z łopatą w jednym ręku, a buty mu klekotały w drugą stronę. Wzruszyła ramionami.

I widzisz, Gertrudo? szepnęła rozbawiona. U nas na wsi nawet śmierć nie może być na poważnie.

Zamaszyście dmuchnęła w dłonie, żeby ogrzać zmarznięte palce i ruszyła w stronę domu, mrucząc pod nosem:

Koty przychodzą i odchodzą, chłopy tylko udają, że giną, a robota sama się nie zrobi. Niech mnie tylko któryś spróbuje drugi raz wyprowadzić w pole, to zakopię porządnie i klucz do piwnicy też.

Za stodołą cicho zamiauczał nowy kociak, a echo Władkowego narzekania rozniosło się po całym podwórku. Babcia Zosia podniosła ścierkę, machnęła nią teatralnie w powietrzu i roześmiała się na cały głos bo przecież na tej wsi zawsze ktoś wraca z tamtego świata, prędzej czy później, a nie ma takiego dołka, z którego nie da się wydobyć kiełbasy, gumowych butów i solidnego humoru.