Różni ludzie Allunia nie była typową dziewczynką – i Szymon, i Maryla dobrze wiedzieli, że sami są …

Różni ludzie

Alinka nie była zwykłą dziewczynką. Zarówno Szymon, jak i Maria zdawali sobie sprawę, że sami są sobie winni rozpieszczali ją za bardzo. Ale jakże mieli jej nie rozpieszczać, skoro była taka piękna, taka delikatna i tyle musieli przejść, żeby w ogóle ją mieć. Maria przez długi czas nie mogła zajść w ciążę. Próbowali wszystkiego odwiedzili wszystkich ginekologów w okolicy, nawet w Warszawie byli. Wszyscy lekarze zgodnie twierdzili, że wszystko jest w porządku.

Ale jeśli wszystko jest dobrze, to czemu nie mają dziecka? Któryś ze starszych lekarzy poradził, żeby Maria spróbowała jeszcze metod ludowych. Znaleźli starą zielarkę w podwarszawskiej wsi, która dała Marii śmierdzącą nalewkę do picia. Kazała pić po kilka kropel dziennie. Maria krzywiła się, ale piła posłusznie aż w końcu zaszła w ciążę. Ich radość nie miała granic. Szymon tak się cieszył, że słyszeli go wszyscy sąsiedzi.

Ciąża była bardzo trudna. Szymon nieraz myślał, że Maria nie donosi dziecka. Żona ciągle wymiotowała, nie mogła nic jeść, a nawet zapach potraw ją męczył. Ręce i nogi puchły tak bardzo, że ledwo się poruszała, nocami nie sypiała. Prawie wcale nie wychodziła z domu. Gdy przyszły bóle porodowe, Szymon odetchnął z ulgą, ale szybko okazało się, że to dopiero początek problemów. Poród był bardzo ciężki po 12 godzinach lekarze zdecydowali się na cesarkę. Dziewczynka urodziła się słaba i wyczerpana, a Maria straciła dużo krwi i przez dwa dni była na granicy życia i śmierci. Ostatecznie wszystko dobrze się skończyło. Maria wróciła do siebie, a po prawie miesiącu spędzonym z córeczką w szpitalu, cała trójka wróciła do domu. Szymon stęsknił się za nimi tak, że był najszczęśliwszym człowiekiem pod słońcem.

Teraz, w końcu, mieli być szczęśliwą, prawdziwą rodziną. Taką, jakiej Szymon sobie wymarzył.

Gdy Alinka miała 5 lat, Szymon wrócił do domu, usiadł przy żonie i powiedział:
Mario, musimy zbudować dom. Jak my mamy żyć w tej kawalerce? Teraz Alinka jest mała, ale za chwilę urośnie. Przecież dziewczynka powinna mieć własny pokój.
Maria zawsze wspierała męża, choć tym razem się zawahała. Skąd wziąć na to pieniądze?
Mam już plan odparł Szymon. Jeśli nie będziemy się spieszyć, to damy radę wszystko ogarnąć stopniowo. Najważniejsze nie robić wszystkiego naraz. Wtedy się uda.
Maria wiedziała, że ma rację. Własny, przestronny dom to byłaby prawdziwa rodzinna przyszłość.

Marzenia nie zawsze się spełniają. Po pół roku Alinka ciężko się rozchorowała. Początkowo zwykłe przeziębienie, potem zapalenie ucha, potem kolejne komplikacje. Maria z córką nie wyłaziły ze szpitali, jeździły z jednej kliniki do drugiej. Rodzina zadłużyła się po uszy, ale przez trzy lata udało im się postawić dziewczynkę na nogi.

Szymon przestał myśleć o domu najważniejsze było spłacić długi. Maria widziała jednak, że myśl o własnym kącie cały czas nie daje mu spokoju.

Alinka stała się samodzielna, więc Maria postanowiła zatrudnić się w fabryce, gdzie płacili więcej. Wiedziała, że jeśli będą ciężko pracować oboje, kiedyś Szymon spełni swoje marzenie.
Długi spłacili dopiero, gdy Alinka miała 14 lat. Było trudno córka rosła, a z wiekiem rosły i wymagania. Nowa sukienka, płaszcz, jak u koleżanki Anetki każdy rodzic to zna. Do tego zbliżał się bal ósmoklasisty. Odkładali z Szymonem drobne kwoty. Uważali, że gdy Alinka skończy szkołę i wyjedzie na studia, wreszcie będą mogli zacząć budowę domu.

Ale plany po raz kolejny legły w gruzach. Alinka rzeczywiście dostała się na uniwersytet i wyjechała z domu. Rodzice byli z niej ogromnie dumni. W ciągu dwóch lat Szymon zdążył postawić ściany domu. Okien i drzwi jeszcze nie było, tylko drewniane płyty, ale już wyglądało jak dom. Kolejne dwa lata później

Tego dnia był wolny. Maria i Szymon wrócili ze swojej budowy zmęczeni, ale szczęśliwi, bo dziś udało się wstawić dwa okna. Nagle ktoś zadzwonił do drzwi. Maria otworzyła i aż zapiszczała z wrażenia. Na progu stała Alinka z ogromnym brzuchem, a za nią długowłosy młodzieniec.

Alinka, co to? Maria patrzyła na brzuch córki.
Mamo, przecież widzisz. Tam jest nasze dziecko, moje i Radka. Tak w ogóle poznaj to Radek. Będzie mieszkał z nami, a potem się pobierzemy.
Radek kiwnął głową i zaczął intensywnie żuć gumę.

Maria usłyszała, jak podszedł Szymon. Wszyscy zasiedli przy stole. Pierwszy odezwał się Szymon:
Alina, czemu nic nam nie powiedziałaś?
A po co, żeby słuchać Waszych morałów?
A co ze studiami?
A co ma być? Poradzę sobie, bez tego też można żyć. Radek rzucił studia już na pierwszym roku i jakoś żyje.

Szymon spojrzał na chłopaka, który potwierdził skinieniem głowy i dalej żuł gumę.
A czym Radek zarabia na życie?
Tata, daj spokój. Przecież jeszcze nie znalazł swojej drogi.

Szymon nie wytrzymał:
A z czego zamierzacie żyć, skoro żadne z Was nie pracuje, a na dziecko czekacie?

Alina spojrzała na ojca z niedowierzaniem.
No jak to z czego? Przecież mam rodziców!

Szymon odszedł do kuchni, żeby nie powiedzieć córce czegoś przykrego. W nocy z Marią nie mogli spać, rozważali wszystko w milczeniu.

Rano Szymon powiedział Marii:
Musimy przeprowadzić się do niedokończonego domu. Urządzimy jeden pokój, a kawalerkę zostawimy młodym na prezent ślubny.
Maria zastanawiała się krótko zgodziła się. Przekazali informację dzieciom, które bardzo się ucieszyły. Szymon i Maria zabrali tylko najpotrzebniejsze rzeczy, by młodzi nie siedzieli w pustych ścianach. Przy przeprowadzce Szymon powiedział:
No to, córko, teraz to twoje mieszkanie. Bądź dobrą gospodynią.

Po wyprowadzce musieli zaczynać od zera. Maria pracowała, gotowała, prała w misce, nosiła wodę ze studni oddalonej o trzysta metrów, ogarniała dom, a wieczorami szła pomagać Szymonowi. Dźwigali kamienie, mieszali cement. Szymon chronił Marię przed najcięższą robotą, ale ona nie chciała, by wszystko było na jego głowie. Od czasu do czasu pojawiała się Alinka zawsze po pieniądze. Rodzice pomagali, choć ledwo wiązali koniec z końcem.

Pewnego dnia Szymon nie wytrzymał. Pojechali z Marią w odwiedziny do córki i jej męża.
Radek dalej nie pracuje?
Tato, nie ma odpowiedniej pracy. Przecież nie pójdzie na budowę za grosze!
A dlaczego nie? Twój mąż nie myśli, że powinien utrzymać rodzinę?

Alinka chciała coś powiedzieć, ale Szymon ją uciszył.
Chciałbym usłyszeć Radka.

Radek przestał żuć gumę, spojrzał na żonę, potem na teściów.
Nie przypuszczałem, że będę musiał mieszać beton i nosić cegły.
A co myślałeś? Że wszystko spadnie ci z nieba? Tak się nie da. Masz rodzinę zadbaj o nią. My nie będziemy żyć wiecznie.

Kiedy wychodzili, Alinka wyprawiała ich na klatce.
Twój leń nie ma nic do roboty, niech choć pomaga przy budowie domu, przecież potem będzie wasz.
Jeszcze czego! To wasz dom, wasza budowa a teraz już przez nią spokoju nie mam!

Szymon nic już nie powiedział. Usiadł za kierownicą. Maria pożegnała córkę, ukradkiem wsunęła jej parę banknotów do ręki. Szymon udawał, że tego nie widzi córka, żal jej…

Tydzień później Radek zatrudnił się w biurze na najniższym stanowisku. Zarabiał mniej niż na budowie, ale wydawał się zadowolony. Rodzice odetchnęli lepiej tak, niż wcale.

W tym trudnym czasie obok ich domu często kręcił się jedenastolatek z sąsiedztwa. Trzymał się z daleka był nieśmiały. Mieszkał z babcią w starym domu, ledwo widocznym zza jabłoni. Szymon i Maria wieczorami siadali przed domem i popijali herbatę, ciesząc się spokojem, mimo wciąż nieukończonego domu.

Pewnego razu zauważyli chłopca. Szymon zawołał go do siebie. Maria nalała mu herbaty i wysypała ciastka do miski.
Cześć, jak masz na imię?
Dzień dobry, jestem Antoni.

Chłopiec usiadł, podziękował i zaczął się rozluźniać w ich towarzystwie. Z rozmowy wyszło, że wychowuje go babcia rodziców dawno już nie było. Babcia coraz częściej chorowała, ale Antoni bardzo ją kochał i pomagał jak umiał.

Przy pożegnaniu chłopiec zapytał z nadzieją:
Czy mogę czasem wam pomagać? Jest lato, nie chodzę do szkoły, a strasznie mi się nudzi.
Szymon porozumiał się wzrokiem z Marią.
Jasne, każda pomoc się przyda. A babcia nie będzie miała nic przeciwko?
Skąd! Będzie zadowolona.

Następnego dnia Antoni już czekał pod ich domem. Pomagał z zapałem, rozumiał wszystko w lot. Szymon śmiał się, że lepiej pracuje mu się z Antkiem niż z Marią, która nie odróżnia cegły od kamienia. Maria żartobliwie poszła do domu, a po drodze podeszła do babci Antoniego pani Petroneli, siedzącej na ławeczce. Szybko się zaprzyjaźniły. Maria zaprosiła ją wieczorem na herbatę.
Sąsiedzi powinni się znać powiedziała pani Petronela.
Wieczorem rozmawiali o życiu w przyjaznej, ciepłej, polskiej atmosferze.

Następnego dnia Alinka urodziła. Szymon i Maria natychmiast pojechali do szpitala i kupili córce torbę smakołyków, pieluszki, ubranka. Nawet Radka spotkali, co wydało im się dziwne, bo przyniósł kwiaty. Po powrocie zorganizowali małe przyjęcie, zaprosili sąsiadów nie mogło ich zabraknąć. Pani Petronela gratulowała im z całego serca.

Alinkę i dziecko odwozili do domu Radek jakby się ocknął, w domu była już gotowa kołyska. Maria czasem wpadała pomóc, ale pewnego dnia usłyszała, jak Radek mówi do Alinki:
Po co ona tu tak często przyjeżdża? Nie dasz sobie rady z dzieckiem? My mamy swoją rodzinę, poradzimy sobie sami!
Marię zabolało wróciła do domu i powiedziała Szymonowi:
Może i racja, sama się na to zgodziłam.

Czas leciał. Antoni stał się im bliski jak własny syn. Maria odkąd był przy niej Antek, zapomniała, co to dźwiganie zakupów. Kiedy Szymon wybierał się z Antkiem po garnitur na rozpoczęcie roku szkolnego, Petronela się popłakała ze wzruszenia.
Głupstwo powiedział Szymon, obejmując chłopca. Antek to już jak syn.

Którejś zimy, gdy Antoni miał 14 lat, jego babcia zmarła. Maria zatroszczyła się o pogrzeb, a chłopca przygarnęli pod swój dach. Szymon postarał się w sądzie o opiekę nad Antkiem i udało się. Otrzymywali też drobną zapomogę z opieki społecznej.

U Alinki też nie było łatwo do jej małego mieszkania wprowadziła się siostra Radka z własnym dzieckiem po rozstaniu z mężem. Panował tam chaos. Rodzice zdecydowali, że nie będą się więcej wtrącać. Antek stał się Marii i Szymonowi bliższy niż własna córka. Chłopak wziął się solidnie za naukę, ale też zarabiał po lekcjach grosze. Na weekendy niemal zawsze odwiedzał rodziców, przywożąc im coś dobrego, w zamian dostając masę wsparcia i czułości.

A potem Maria zaczęła chorować: schudła, była coraz słabsza. Szymon przekonał ją, żeby poszła do szpitala. Diagnoza była bezlitosna rak w zaawansowanym stadium, zostało jej pół roku życia. Szymonowi świat runął.

Zadzwonił do córki.
Alina, mama zachorowała.
Źle. Ale co ja mogę zrobić?
Ma raka, zostało jej pół roku.
Rozumiem, przyjadę jutro w odwiedziny.

Przyjechała tylko raz. Gdy Maria wróciła ze szpitala, lekarz uprzedził, że wkrótce będzie potrzebować stałej opieki. Szymon sam otoczył Marię troską, a gdy pierwszy raz musiał ją umyć i nie dawał już rady, zadzwonił do córki.
Alinko, możesz przyjechać?
Tato, znowu coś się dzieje?
Pomóż mi wykąpać mamę, bo sam nie dam rady.
Boże, nie mam czasu, żeby codziennie do was jeździć. Zobaczę, postaram się.

Długo czekał na Alinkę, ale się nie pojawiła. Poradził sobie sam ciężko, ale dał radę. Maria płakała:
Za cóż taka kara i siebie męczę, i ciebie…
Mario, nie myśl tak… Co mam tu bez ciebie robić?
A Antka jeszcze ożenisz!

Miesiąc później Maria odeszła. Antoni płakał jak dziecko miał 22 lata i właśnie stracił matkę. Szymon długo ukrywał przed nim prawdę o chorobie, ale Antek domyślił się wszystkiego.

Antek wrócił do rodzinnego miasta, wynajął mieszkanie, dostał pracę w zawodzie. Szefowie go doceniali, Szymon miał nadzieję, że czeka go dobra przyszłość. Samemu w domu coraz ciężej znosił samotność. Dom był teraz jak z obrazka, zrobiony rękami Marii, czuć było jej kobiecą rękę.

Antoni często odwiedzał Szymona, nawet tylko po to, by napić się herbaty. Gospodarz prosił go, żeby się wprowadził, ale chłopak zawsze odmawiał chciał być samodzielny. Alinka wpadała rzadko jeśli już, to pożyczyć pieniądze, albo coś wziąć. Trochę z marzeniem, że kiedyś się tu przeprowadzi tylko jej mąż nie dogadywał się z teściem, więc tłoczyli się w mieszkaniu.

Szymon czuł się coraz gorzej, bolało go serce, łapały go duszności. Łykał tabletki, jak poleciła sąsiadka. Antoni wściekał się na niego:
Jak można tak lekceważyć zdrowie?! Musisz się przebadać!
Ale Szymon tylko wzruszał ramionami:
Taki już wiek

Pewnego wieczoru dopadł go ból w piersi jak jeszcze nigdy. Łykał lekarstwa, ale nic nie pomagało. Zadzwonił do Aliny:
Córciu, nie wiem co się dzieje, serce mi odmawia posłuszeństwa
Weź validol albo wezwij karetkę mruknęła niechętnie w słuchawkę. Nie będę po pracy jeździć przez pół miasta.

Po rozmowie było mu jeszcze gorzej. Wykręcił numer Antka.
Antek, coś mi się dzieje. Przepraszam, że zawracam ci głowę.
Zaraz będę, trzymaj się!

Antek przyjechał z narzeczoną Alą, która była ratowniczką medyczną. Zbadała Szymona i zarządziła natychmiast wezwać karetkę. Zabrali go do szpitala. Przychodzili codziennie w odwiedziny. Szymon powtarzał Antkowi, że powinien się z Alą ożenić, ale młody odpowiadał: jeszcze przyjdzie czas, może będzie ich stać na własne mieszkanie.

Z odebrania ze szpitala też zwolniła się Alina nie miała czasu, doradziła ojcu zamówić sobie taksówkę. Ala przyrządziła dla Szymona w lodówce jedzenie na dwa dni.
Na pewno sobie poradzę uśmiechał się Szymon.
Daj Panie Boże każdemu taką kondycję na starość! śmiała się Ala.

Następnego dnia zjawiła się Alinka obeszła dom, zapytała jak się czuje. Wtedy Szymon nie wytrzymał:
Córko, nawet nie odwiedziłaś mnie w szpitalu…
Tata, przecież miałeś mnóstwo lekarzy. Myślisz, że pomogłoby ci, gdybym była? Po co to roztrząsasz?
Nie podnoś głosu. Jak mama leżała, też nie przychodziłaś, teraz do mnie masz daleko. Czasami myślę, czy jesteś moją córką…

Alinę poniosło:
Mam już dość twojego narzekania! Kiedy w końcu umrzesz? Sam zajmujesz taki dom, a my się dusimy w mieszkaniu. To wstyd! Nawet nie żyjesz, tylko przeszkadzasz!

Szymon nie zdziwił się. Wiedział już, co zdecyduje chciał tylko porozmawiać z Marią, która codziennie śniła mu się od śmierci. Położył się spać Rano będzie lepiej, pomyślał. Spał spokojnie, obudził się wypoczęty. Z rana zadzwonił Antek.
Antek, znalazłbyś mi notariusza, który przyjeżdża do domu?
Jasne, już dopytuję.

Po godzinie Antek oddzwonił.
Notariusz będzie o trzeciej. Nie zasypiaj! Jutro wpadnę z Alą.
Notariusz przyjechał punktualnie. Zdziwił się, ale pomógł Szymonowi sporządzić testament. Gdy wszystko było gotowe, Szymon poczuł dziwny spokój. Usiadł i napisał list:

Antku, jeśli czytasz ten list, mnie już nie ma. Nie rozpaczaj jestem już z Marią. Ala to bardzo dobra dziewczyna, a ciebie kocham jak syna. Życzę wam szczęścia i dobrej rodziny. Zamiast prezentu ślubnego zostawiam Ci dom. To twój dom nie odbieraj sobie tej radości, zasłużyłeś. Pracowałeś przy nim własnymi rękami, zajmowałeś się mną jak ojcem. Tak postanowiliśmy z Marią.

Był już pogodny, choć bolało w piersi. Pomyślał, że Maria już czeka pozwoliła mu skończyć ostatnie sprawy.
Położył się na ulubionym tapczanie, przytulił zdjęcie z żoną, wrócił do wspomnień.

Następnego dnia Antoni z Alą weszli na podwórko. Panowała dziwna cisza. Szymon nie wyszedł na ich powitanie, choć zawsze to robił. Z niepokojem weszli do domu. Szymon leżał spokojnie z fotografią w dłoniach. Antek upuścił siatkę z owocami.
Tato…
Ala już sprawdziła puls i pokręciła głową. Antoni uklęknął i rozpłakał się jak dziecko.

Gdy przyjechała Alina z mężem, Antek znalazł list. Czytał, łzy spływały mu po policzkach, gdy Alina i Radek biegali z miarką po pokojach.
Alina, tata zostawił mi list. Jest do mnie, ale pewnie chcesz przeczytać…

Alina przeczytała, poczerwieniała i wrzasnęła:
Stary głupiec! Do reszty zidiociał na starość! Powinno go kiedyś trafić, póki był przytomny! Jeszcze zobaczymy!
Wybiegła z domu, pełna złości i zawiści.

Dom, rodzina, miłość nie mają ceny. To, co dorobimy się ciężką pracą i sercem, przetrwa, jeśli oddamy je osobom, które nas naprawdę kochają, a nie tylko chcą nas wykorzystać. Prawdziwy dom buduje się nie z cegieł, lecz z troski, wyrozumiałości i miłości. Bo najważniejsze są te więzi, które sami pielęgnujemy i nie każdy, kto nazywa się rodziną, potrafi być bliski naprawdę.