Przyjaciółka z cmentarza Pewnego wieczoru mój mąż wyszedł do sklepu i nie wrócił. Od pięciu lat mie…

Przyjaciółka z cmentarza

Pewnego wieczoru mój mąż poszedł do Biedronki i nie wrócił. Przez pięć lat mieszkaliśmy razem z nim i dziećmi kątem u jego matki w Warszawie, w blokowisku pachnącym PRL-em. Gdy rano zgłosiłam na policji, że zniknął, usłyszałam, że mogę napisać zawiadomienie dopiero po trzech dobach. No to napisałam A potem minęły trzy lata

Każdego dnia miałam nadzieję, że drzwi się otworzą i mąż stanie w progu. Przed jego zniknięciem i tak z teściową było ostro, a raczej teściowa niby uśmiechnięta, ale aż kipiała z nienawiści do mnie. Gdy zostałyśmy same, już wcale się nie hamowała. Szeptała sąsiadkom, że mój kochasiu utopili jej jedynego syna w zalewie Zegrzyńskim.

Znosiłam to i miałam naiwność, że jej przejdzie. Tak, faktycznie, za miastem są żwirownie, głęboka woda, a do tego na bazarku byle facet się przystawi, ale żeby od razu romans? Rodzina zawsze była dla mnie święta. Jednak z każdym dniem z teściową było coraz gorzej potrafiła się przyczepić, bo łyżka w złym miejscu czy kubek za blisko krawędzi stołu.

Po ponad roku mojej cierpliwości pękła gumka w majtkach tolerancji. Zaczęłam więc szukać mieszkania do zamiany. Ale teściowa była nieugięta:
Do dobrego bloku cię nie wpuszczę! Nawet nie licz na to, morderczyni!

Za każdym razem na nową opcję mieszkania miała inną wymówkę. Trzecie piętro nie, za stromo, reumatyzm jej nie pozwala. Parter będzie młodzież pod oknem wrzeszczeć. Drugie piętro za daleko od Carrefoura. W końcu wypalił się temat świetna zamiana, drugi blok, ten sam adres, tylko drugi numer, wszystko pod ręką.

Ale wtedy:
Jak mam z okna widzieć swoje stare mieszkanie, z którego mi syna uprowadzili?!

Teściowa doprowadziła mnie do rozstroju nerwowego i byłam gotowa zamieszkać nawet w piwnicy, byle zakończyć wieczne awantury i żeby dzieci nie musiały słuchać jej codziennych lamentów.

Finalnie zamieniłam się na stary blok z widokiem na cmentarz Bródnowski. Mieszkanie na parterze, z oknem na nagrobki, w tle marsze pogrzebowe Słowem Bajka. Ze swoją byłą teściową rozstałam się większą wrogością, niż z grypą jelitową. Najważniejsze: nawet wnuków specjalnie nie lubiła! Zupełnie jej nie obchodziło, że będą codziennie słyszeć płacze rodzin i patrzeć na trumny zamiast na huśtawki.

Powiedzieć, że chciała się zemścić, to jak nie napisać nic. Ale przecież ja nie miałam nic wspólnego ze zniknięciem męża!

Co robić trzeba było zadomowić się w nowym miejscu. Pierwsze co materiał na grube zasłony (żeby nie gapić się na karawany). Wieczorem firanki już wisiały i mieszkanie przypominało piwnicę słońca ani trochę.

Minął miesiąc. Pewnego dnia stoję przy kuchni, ryż się przypala, dzieci już głodne, a tu nagle rumor na klatce schodowej! Wychodzę sąsiadka leży na schodach, jęczy i nie może się ruszyć. Zakupy z Auchana rozsypane, jajka potłuczone. Pomogłam jej wskoczyć na wersalkę i pozbierałam resztki. Siedzi i płacze.

Może lekarz? Pogotowie?
Nie, płacze nie z bólu.

Przeklęty ten blok! Nikomu się tu dobrze nie wiedzie. Wszyscy, co mieszkają przy cmentarzu mają wieczne pecha! łkała.

Nieco żartem przekonywałam: Oj tam, przesadzasz, mieszkam tu miesiąc i jeszcze żyję. Jasne, pogrzebowy repertuar za oknem nie podnosi na duchu, ale człowiek do wszystkiego się przyzwyczai.
Po czym ona:
Nie będę cię straszyć. Wkrótce sama poznasz prawdę.

Niestety, od tego dnia, los przestał się nawet ze mną cackać.

Najpierw syn walnął sobie hantle na stopę gips do połowy łydki. Córka dostała rozstroju żołądka okazało się, że to przewlekły nieżyt. A tydzień później zaczęły się horrory.

Noc. Budzę się, bo słyszę coś dziwnego, jakby kto drapał w szybę. Drugi raz zerkam na zegarek druga w nocy. Nie wiedzieć czemu, nogi niosą pod okno, a tam za szybą No i prawie zemdlałam. Stoi kobieta, na oko w moim wieku, twarz aż sina w świetle księżyca, wykrzywiona w chytrym uśmiechu.

Zamurowało mnie tak, że nie mogłam wykrztusić ani słowa. Krew lodowata. Ona patrzy, ja patrzę, aż po chwili powoli odwróciła się i odeszła w stronę nekropolii.

Oczywiście, zasnąć potem już się nie dało. Cały dzień o niczym innym nie myślałam z nikim nie rozmawiałam, bo kto by mi uwierzył? Snułam w głowie różne teorie jedna głupsza od drugiej. Może teściowa nasłała aktorkę do nocnego straszenia? A może jakiś pracownik zakładu pogrzebowego chce wymusić sprzedaż mieszkania za grosze?

Niestety, przypadki się posypały i nie były to już tylko zbiegi okoliczności.

Za dwa dni na pracy dostałam wypowiedzenie. Dzieci? to nie nasza sprawa, powiedział szef. Wybór albo sama piszę, albo dyscyplinarka. Napisałam z własnej woli.

No a potem, jakby tego było mało, zgubiłam portfel z ostatnimi pieniędzmi pewnie w autobusie na linii 175. Zapłakana jak bóbr, szukam ratunku. Wyciągam obrączki, ostatni sentyment, i biegnę do lombardu. Dają mi za nie jakieś śmieszne grosze. Wychodząc, widzę typa z tekturką: Kupię złoto! Podchodzę, a on daje mi o 1500 zł więcej niż w lombardzie! Chwała mu za to.

Szczęście jednak trwało krótko Przechodzę pod Żabką, jakiś chłopak gubi pakunek. Wołam, odwracam się, ale już go nie ma. Podnoszę a tam gruby rulon z banknotami po 500 zł! W tej chwili na horyzoncie pojawia się Romka:
O, wspólnie znalazłyśmy! i natychmiast wyrywa forsę z moich rąk. Nie noś na policję, tam wszystko rozkradną, podzielmy się.

Oddała jakieś ochłapy i zniknęła szybciej niż mogłam powiedzieć mamona. Ledwo zdążyłam to schować, a już szok. Okrążam blok, a tam przed wejściem stoi ten chłopak i łysolek z bejsbolem
To pani znalazła mój pakunek?! Oddawać hajs!
Nie miałam wyjścia, wszystko oddałam. Historia o Romce? Żadnego zainteresowania, uznał, że to moja wspólniczka. Straciłam nie tylko znalezisko, ale nawet pieniądze za obrączki.

Wróciłam do domu w stanie jak po maturze ustnej z polskiego, ale gorszym. Przypomniałam sobie słowa sąsiadki, że ten blok, to jak klątwa. Dawno nie czułam się gorzej.

Minionej nocy znów obudziło mnie skrobanie w szybę. Bałam się, ale nogi znów zawiozły mnie do okna. Podnoszę firankę, a tam ta sama kobieta. Milczę, zaciskam rękę na buzi, by nie krzyknąć i nie obudzić dzieci. Gapiłyśmy się na siebie, nie wiem jak długo. Potem ona znowu powoli odeszła na cmentarz, a ja osunęłam się po ścianie do podłogi i przesiedziałam tak do rana.

Rano pukanie do drzwi. Otwieram sąsiadka z czynszem w ręku. Zagląda w oczy, a ja już płaczę jak fontanna pod Pałacem Kultury. Opowiadam wszystko choroby dzieci, męża hazardzistę, teściową jędzę, moje nawiedzenia i to, że jestem na totalnym dnie. Sąsiadka bez słowa, przytula mnie, jakbyśmy były rodziną.

Umyj twarz i chodź powiedziała.
Po paru minutach zrobiła wycieczkę na cmentarz. Stanęłyśmy przy jakimś grobie, patrzę na zdjęciu ta sama kobieta, co mnie odwiedzała nocami!

To ona? pyta.
Tylko kiwnęłam głową.

Sąsiadka powiedziała, że i ją nawiedzał duch tej kobiety, potem straciła syna, odszedł mąż, jej życie się zawaliło. Choroby, nieszczęścia wszystko w bonusie.

Potem, przez parę dni, było spokojnie. Duch już się nie pokazywał. Ale czułam, że muszę iść jeszcze raz na grób tej kobiety. Nie wiem czemu, ale rosła we mnie jakaś dziwna konieczność.

Wybrałam się w południe, w jasny dzień. Grób był zarośnięty, zapuszczony. Zerwałam trochę chwastów, pozbierałam liście z kasztanowca. Dopiero wtedy odważyłam się spojrzeć na fotografię. W słońcu wydała mi się raczej ładna niż straszna brwi jak ptasie skrzydła, delikatna twarz, ładna suknia.

Nagle zebrało mi się na rozmowy z zaświatami. Zosiu! przeczytałam z nagrobka powiedz mi, czemu mnie straszysz? Przecież jestem równie nieszczęśliwa jak ty. Może coś zrobiłam źle?. Zalało mnie słowotokiem, żaliłam się na wszystko. Gdyby ktoś mnie wtedy zobaczył, pewnie zadzwoniłby po karetkę do Tworków

Ale im dłużej mówiłam, tym robiło się lżej. W końcu pożegnałam się z Zosią jak ze starą kumpelą nas połączyło nieszczęście. Ona straciła życie, ja tylko sens życia. Wracając, czułam ulgę.

Nocą przyśniła mi się Zosia jakby żywa uśmiechnięta, w wydekoltowanej sukience, pachnąca perfumami z bazarku. Przysiadła się do mnie na łóżku:
Słuchaj, tu nie ma na ciebie żadnej klątwy! Twój mąż przepadł przez swoje długi hazard, karty, długi jak autostrada A2. Sprzedali go na roboty pod Lwów. Więcej go nie zobaczysz, będzie tam, aż padnie. Masz sprzedać mieszkanie zakładowi pogrzebowemu i kupić coś daleko stąd pomogę ci. Wkrótce spotkasz uczciwego faceta, pokocha cię i twoje dzieci. Dasz radę, tylko się nie poddawaj.

Obudziłam się z tymi słowami w głowie, jakbym dostała SMS-a od samej świętej Zofii. Trzy dni później zadzwonił ktoś z zakładu pogrzebowego, zaproponowali dobrą cenę za mieszkanie z widokiem na wieczność. Za te pieniądze kupiłam przytulne dwa pokoje w Mokotowie.

Z czasem poznałam naprawdę fajnego faceta. Miał swoje zęby, poczucie humoru i szybko pokochał dzieci. Los powoli się odmienił. Wszystko dokładnie tak, jak Zosia przewidziała.

I wiecie co? Zdarza mi się jeszcze dziś zapalić świeczkę Zosi, mojej przyjaciółce z cmentarza. Ot, taki warszawski happy end trochę z ducha, trochę z braku gotówki, ale z życiem naprzód!