Bywa w życiu różnie… U nas w przychodni dziecięcej pracował kardiolog – Edward Józefowicz (imiona …

W życiu bywa różnie

W naszej przychodni dziecięcej pracuje kardiolog Edward Stanisławowicz (wszystkie imiona zostały zachowane). Jak większość z nas, latem na miesiąc lub dwa jedzie do ośrodka kolonijnego jako lekarz dogląda kuchni, waży dzieci, sprawdza szafki, smaruje ranki gencjaną dopóki nic poważnego się nie wydarzy, odpukać.

Ma teraz jakieś 38-40 lat, wysportowany, włosy pieprz z solą, lekko falowane, wyrazisty profil, ciemne oczy, gęste brwi kobiety mocno się nim interesują.

Opowiadał kiedyś:
Rok 1985, trwa regularna walka z alkoholizmem za picie można nie tylko wylecieć na przymusowy urlop zimą albo stracić kolejkę na mieszkanie, można było i zostać zwolnionym, z dowolnej posady.

Wszystko bardzo poważne, nie dla żartów.
Ostatni, sierpniowy turnus w kolonii, ostatnia noc. Jak zawsze dzieci nie śpią, biegają po sąsiednich pokojach, malują śpiących pastą do zębów lub gencjaną. Wychowawcy udają, że za nimi biegają, czasem popijając wino, wódkę lub domową nalewkę nie dla upicia się, po prostu tradycja.

Ja też nie zostawałem w tyle co, niby nie jestem lekarzem? Noc minęła spokojnie, rano daliśmy dzieciom śniadanie i wsadziliśmy do autokarów. Po półtorej godziny byliśmy już pod Teatrem Dramatycznym, dzieci rozdały się rodzicom, nikt się nie zawieruszył, wszystko w porządku.

Jeszcze po kieliszeczku na drogę i ruszyłem do domu tam już stół nakryty, bo turnus się skończył, a zaraz po obiedzie z żoną Zofią mamy samolot do mojej mamy w Poznaniu wrzesień, ciepłe dni bajka!

I wtedy mnie wzięło wino, nieprzespana noc, wino, trzęsący autokar, wino, upał i opadłem pod krzakiem na skraju placu, uciąłem sobie drzemkę, po prostu odcięło mnie.

Koledzy już rozeszli się do domów, tylko pielęgniarka Ania jakoś mnie zauważyła, próbowała obudzić, podnieść nic z tego, spałem jak dziecko.

Wiedziała, że za takie wybryki można łatwo wylecieć izba wytrzeźwień, komisja, zwolnienie Ale była normalną, solidną dziewczyną, nie zostawiła mnie.

Na szczęście mieszkała bardzo blisko, na ul. Piłsudskiego 84. Jakiś kolega pomógł ją mnie podnieść, chyba nawet sam trochę już stąpałem i dotarliśmy do jej pokoju w czteropokojowym mieszkaniu współdzielonym.

Po dwóch godzinach obudziłem się, nie dlatego że wytrzeźwiałem, po prostu białe wino nagle domagało się wyjścia

Próbuję wstać, bełkoczę coś, a Ania prawie się na mnie rzuca, zasłania mi usta dłonią i szepcze, żebym tylko nie robił hałasu.

Nie bardzo rozumiem, ale bardzo, bardzo chce mi się do toalety!! Próbuję wstać, a ona się szamoce i szeptem tłumaczy

Sąsiedzi to nie cukierki, życie każdemu zatrują. Sama mieszka, dziewczyna honorowa jakby te stare dewotki zobaczyły mężczyznę w jej pokoju, to by jej żyć nie dały

Oczywiście jej współczuję szczerze, ale mniej mi się od tego siusiać nie chce organizm na granicy wytrzymałości, o czym od razu jej mówię. Na szczęście Ania to pielęgniarka, przyniosła jakieś wiadro, wyszła, wróciła, zabrała wiadro.

Ufff życie wróciło do normy!

I wtedy mnie dopadło przecież ja już od dwóch godzin powinienem być w domu, zamykać walizkę; a żona, teść, teściowa, kuzyni i cała rodzina już od dawna się niepokoi, telefony do pracy pewnie urywają się od dzwonków, zaraz zaczną dzwonić po szpitalach! Katastrofa

Objaśniam Ani na migi i szeptem, że rozumiem jej styl życia, ale jeśli zaraz nie wrócę do domu, to jej sąsiadki mogą się przy mojej teści wydawać jak aniołki.

Trochę się spieraliśmy, Ania mówi: jedna sąsiadka wyszła od rana, drugą poprosi po chleb, trzecią zwabi na kuchnię, żeby opowiedzieć o turnusie; ja mam natychmiast, cicho jak cień, wyślizgnąć się do drzwi nie zamykać ich głośno, tylko lekko przymknąć.

No i rusza jedna do sklepu
Druga krząta się na kuchni
Ania głośno hałasuje czajnikiem, robiąc dla mnie zasłonę dźwiękową.
Ja, boso w skarpetkach, trzymając buty w prawej ręce, na palcach skradałem się do obdrapanych drzwi wyjściowych

Lewą odciągam zamek
Głośny skrzyp drzwi, ale OD TYŁU! Tam, gdzie sąsiadka niby rano wyszła i nie do podrobienia, dźwięczny, radosny, z lekką chrypką, doskonale znany mi głos woła: Dzień dobry, panie Edwardzie!!!!!

Buty z hukiem lądują na podłodze szurając wkładam je na nogi z głośnym trzaskiem otwieram drzwi i już na korytarzu, nie odwracając się mówię: Dzień dobry, pani Zosiu

A nie muszę się odwracać, głos najlepszej przyjaciółki mojej teściowej znam na pamięć i dokładnie też wiem, z jakim zaangażowaniem i obrazowością opowie to wszystko rodzinie kto mi potem uwierzy po tych butach w dłoni i w skarpetkach po podłodze!

Po pół godzinie jestem już w domu Zosia jeszcze nie zadzwoniła, wszyscy rozemocjonowani: Edek, gdzieś ty był, już zaczęliśmy się martwić, chodź, taksówka czeka, do stołu, zaraz lotnisko! i te typowe rodzinne zamieszania

Dojechaliśmy do mamy na urlop każde uderzenie telefonu przyprawia mnie o drgawki, wciąż czekam na telefon od teściowej nie chodzę na plażę, żeby nie przegapić dzwonka nie sypiam, apetytu nie mam

Po kilku dniach mama złapała mnie w kuchni, wzięła na spytki, opowiedziałem wszystko, jak było.

No, synku, wiem, że mówisz prawdę, jak w piosence, ale nawet ja w to z trudem wierzę. Nic nie mogę pomóc, ale urlop spędzisz spokojnie wszystkie telefony odbieram ja, nikt więcej nie podniesie słuchawki. A co będzie w domu zobaczymy. Postaraj się wypocząć.

Mija miesiąc. Wracamy do domu. Wyobraź sobie mój nastrój jakie tylko scenariusze nie przetaczały się przez moją głowę, jakich pytań, krzyków, utyskiwań i innych przyjemności się nie spodziewałem

Samolot ląduje, wszyscy wychodzą, ja siedzę i zwlekam już tylko stewardesa patrzy złowrogo, żona mnie pogania ale nogi z wrażenia mi się ugięły, nie mogę wstać

Z pomocą Zofii w końcu wstałem, trochę mnie podtrzymała przez lotnisko, powoli wychodziłem na płytę.

Wtedy jeszcze od samolotu do budynku szło się piechotą przez plac za ogrodzeniem już pustki wszyscy odebrani, tylko teść i teściowa czekają, machają z szerokimi uśmiechami

No gdzie byliście! Zaczęliśmy się niepokoić, wszyscy już przeszli, a was nie ma! Zosiu, jak pięknie opalona, wypoczęta!
Edek, czemu ty taki chudy i blady? Chory byłeś, coś się stało?

Patrzę na ich troskliwe, fałszywe twarze, i nie wierzę, że tych dwulicowych ludzi kochałem i szanowałem tyle lat

W domu stół, toasty, ochy-achy, pytania a o Zosi ani słowa. Myślę: no dobra, chcecie się nacieszyć, to się nacieszcie, ja też poczekam.

Mija miesiąc. Chudnę siedem kilo, nie sypiam, arytmia mnie łapie, w pracy nie mogę się skupić. Alkohol niesmak budzi, piję jak wodę, po wódce od razu zatrucie.

Nadchodzą listopadowe święta. Stół, kolacja, rodzina w komplecie, tescioiwa naprzeciwko mnie za stołem

I NIE WYTRZYMUJĘ
Wspieram się na łokciach, pochylam przez stół i prawie krzyczę: A co słychać u pani Zosi, mamy pani najlepszej przyjaciółki???

Po odpowiedzi wybuchłem śmiechem nie zwykłym, rechotałem, rozłożyłem ręce, przewróciłem wszystko ze stołu, oparłem się na oparciu i spadłem ze stołka, tarzając się z histerii jeszcze dobre pięć minut przestraszyłem wszystkich przy stole.

Kropili mnie wodą, w końcu się uspokoiłem, nalałem sobie, wypiłem i ze smakiem przegryzłem!

Nikt w rodzinie nie zrozumiał, dlaczego tak gwałtownie, dziwnie zareagowałem na smutną odpowiedź teściowej: Ach, Edziu, tego dnia, kiedy lecieliście na urlop, Zosia dostała lekkiego udaru i straciła mowęA wtedy teściowa, patrząc na mnie z powagą i pewną nieśmiałością, pochyliła się przez stół i wyszeptała tonem spowiedziarki:

Edziu Bo widzisz Zosia wyjechała wtedy na dwa tygodnie do sanatorium w Ciechocinku! A ta jej przyjaciółka ona tylko się pytała, czy nie masz jakichś leków na serce, bo ostatnio coś jej na schodach zachrobotało. Chciałam zadzwonić, ale mama Zosi powiedziała, że wszystko pod kontrolą, bo podobno widziała cię pod domem, jak tu zawiesiła głos i z niespodziewaną uśmiechem dodała jak machałeś trzema bucikami!

Popatrzyłem na całą rodzinę, która zamiast wybuchnąć śmiechem, patrzyła na mnie ze współczuciem i troską. Zosia ze śmiechem objęła mnie za szyję i szepnęła do ucha:

Głuptasie, przecież ja ci ufam. I dobrze, że nie jesteś doskonały. Przynajmniej mam z kim się pośmiać z życia.

I wtedy, zamiast znowu popaść w rozpacz czy niepewność, parsknąłem cicho, podniosłem kieliszek i powiedziałem:

To wszystko prawda. Ale przy was nawet boso i z wiadrem po korytarzu zawsze wrócę do domu.

A potem już się wszyscy śmialiśmy, bo czasem w życiu choćby się człowiek starał i tak najlepiej wychodzą te historie, których nigdy nie dałoby się wymyślić.