Inni ludzie Alunia nie była zwyczajnym dzieckiem. I Szymon, i Maria doskonale wiedzieli, że to ich …

Różni ludzie

Oliwia dorastała jako dziewczynka nie byle jaka. I Szymon, i Mariola wiedzieli, że to ich wina. Rozpieszczali córkę zbyt mocno. Ale jak tu było jej nie rozpieszczać? Taka piękna, taka delikatna, a jak ciężko przyszła. Mariola długo nie mogła zajść w ciążę. Robili wszystko, jeździli po lekarzach, byli nawet w Warszawie, ale wszyscy tylko rozkładali ręce: wszystko niby w porządku.

Jeśli tak, to gdzie dziecko? Dopiero stara lekarka poradziła Marioli zasięgnąć pomocy u znachorki. Tak też zrobili. Trafili do babki spod Lublina, która dała Marioli śmierdzącą nalewkę z ziół i kazała codziennie pić po kilka kropel. Mariola krzywiła się, ale piła posłusznie. Wkrótce zaszła w ciążę. Ich szczęście nie znało granic, Szymon cieszył się tak, że sąsiedzi wszystko słyszeli.

Ciąża była tak trudna, że Szymon kilka razy myślał, że Mariola nie donosi ich dziecka. Ciągle jej było niedobrze, nic nie jadła, reagowała źle nawet na zapachy, nogi i dłonie puchły tak, że przypominały bochny chleba. Mariola spała źle, prawie nie wychodziła z domu. Kiedy zaczęły się bóle, Szymon odetchnął z ulgą, ale to był dopiero początek problemów. Poród trwał ponad dziesięć godzin, lekarze zdecydowali się na cesarskie cięcie. Dziewczynka urodziła się słaba i zmęczona, Mariola straciła mnóstwo krwi i przez dwa dni leżała na granicy życia i śmierci. Ale wszystko jakoś się ułożyło. Mariola wróciła do zdrowia, a po prawie miesiącu z dzieckiem w szpitalu mogła wrócić do domu. Szymon tęsknił, chciał już tulić swoją córeczkę i był wniebowzięty.

Od teraz miało być szczęśliwie. Mieli już rodzinę, taką jak Szymon zawsze marzył.

Kiedy Oliwia skończyła pięć lat, Szymon wrócił do domu, usiadł przed żoną i powiedział:
Mario, musimy zbudować dom. Jak my się utrzymamy w tej kawalerce? Teraz Oliwia mała, ale urośnie, każda dziewczynka powinna mieć swój pokój.

Mariola zawsze wspierała męża, ale wtedy zmartwiła się. Skąd wziąć na to pieniądze?
Mam plan mówił Szymon. Nie od razu, powoli. Po kawałku będzie jak trzeba. Nie musimy się spieszyć.

Mariola przyznała mu rację, dom był najważniejszym marzeniem rodziny. Ale los miał inne plany. Po pół roku Oliwia poważnie zachorowała. Zwykłe przeziębienie przerodziło się w komplikacje, potem szpitale jeden za drugim, rodzinę pochłonęły długi. Ale dziecko stanęło na nogi leczenie trwało prawie trzy lata.

Szymon przestał już wspominać o wymarzonym domu. Liczyło się tylko, by spłacić długi. Mariola wiedziała, że Szymon myśli o domu, ale nie mówi tego głośno.

Oliwia stała się samodzielna i Mariola postanowiła iść do fabryki. Tam płacili lepiej, więc jeśli będą pracować oboje może marzenie Szymona się spełni. Długi oddali dopiero, gdy Oliwia miała czternaście lat. Córka dorastała, a z wiekiem rosły też wymagania. To sukienka, to płaszcz jak u Anki wszystko musiało być. Zbliżał się bal gimnazjalny. Rodzice zaczęli odkładać oszczędności, licząc, że jak Oliwia wyjedzie na studia, będą mogli wrócić do marzenia o domu.

Ale i tym razem los się sprzeciwił. Oliwia dostała się na studia, wyjechała do Krakowa. Mariola i Szymon byli dumni. Przez dwa lata Szymon zdołał wznieść ściany. Okna i drzwi zastępowały na razie deski, ale to już był dom. Dwa lata później

Była niedziela. Mariola i Szymon wrócili właśnie z działki zmęczeni, ale szczęśliwi, dziś wstawili dwa okna. Wtem ktoś zadzwonił do drzwi. Mariola otworzyła zamarła. Na progu stała Oliwia z pokaźnym brzuchem, za nią kołysał się wysoki, chuderlawy chłopak o długich włosach.
Oliwia, co to ma znaczyć?
Mariola patrzyła na brzuch córki.
No co, mamo. Oczywiste, z Bartkiem spodziewamy się dziecka. Poznajcie Bartka. Będzie z nami mieszkał i bierzemy ślub.
Bartek kiwnął głową, żuł gumę.

Szymon usiadł przy stole:
Oliwia, dlaczego nam nie mówiłaś?
A po co? Żeby wysłuchiwać waszych morałów?
A studia?
Co z nimi? Bartek rzucił w pierwszym roku i żyje.

Szymon spojrzał na chłopaka, ten znów żuł gumę jakby nigdy nic.
A z czego zamierzacie żyć? Oboje bez pracy, idzie dziecko.
Oliwia spojrzała zdziwiona:
Mam rodziców.

Szymon wstał, by nie powiedzieć czegoś, czego by żałował. Mariola poszła za nim. Spali na podłodze, młodzi na kanapie.

Rano Szymon zwrócił się do Marioli:
Musimy się przenieść do domu. Ogarnijmy choć jeden pokój, resztę z czasem. Mieszkanie damy młodym na prezent ślubny.
Mariola zgodziła się bez wahania. Młodzi byli zachwyceni wiadomością. Szymon i Mariola zabrali tylko najpotrzebniejsze meble, by nie zostawiać pustych ścian. Gdy przyjechała ciężarówka, Szymon powiedział:
Teraz mieszkanie twoje. Bądź dobrą gospodynią.
Objęli się i Szymon z Mariolą odjechali.

W domu nie było jeszcze niczego, Mariola się nie przejmowała. Przychodziła z pracy, karmiła Szymona, robiła pranie w misce, nosiła wodę z ulicznej pompy 300 metrów dalej, potem pomagała Szymonowi na budowie. Cegły, cement Szymon starał się chronić Mariolę, ale ona nie chciała, by wszystko spadało na jednego.

Oliwia co jakiś czas przyjeżdżała po pieniądze. Rodzice pomagali mimo trudnej sytuacji. Kiedyś Szymon nie wytrzymał i odwiedzili Oliwię i Bartka:
Bartek dalej nigdzie nie pracuje?
Nie ma odpowiedniej pracy. Ma się zaharowywać na budowie za grosze?
Szymon milczał. W końcu zapytał samego Bartka:
Planowałeś kiedyś zadbać o rodzinę? Jak to sobie wyobrażasz?
Bartek cicho przyznał, że nie spodziewał się, że będzie musiał nosić cegły.

Kiedy wyjeżdżali, Mariola włożyła Oliwii do ręki kilka banknotów. Szymon udał, że nie widzi. Wiadomo, córka, żal

Tydzień później Bartek znalazł pracę. Nie na budowie, tylko w jakimś biurze na podrzędnej posadzie. Płacili mniej niż na budowie, ale wyglądał na zadowolonego. Rodzice odetchnęli: lepsze to niż nic.

Przy domu Marioli i Szymona często kręcił się sąsiad chłopczyk, może dziesięcioletni, Antoni. Był nieśmiały, żył z babcią w starym domku ukrytym za jabłoniami. Mariola i Szymon lubili wieczorem pić herbatę na dworze, odpoczywać po trudach dnia. Pewnego dnia zauważyli Antoniego pod płotem; Szymon zaprosił go, Mariola dolała herbaty, dołożyła herbatników.

Jak masz na imię?
Antoni. Dzień dobry.

Antoni opowiedział, że mieszka z babcią rodziców już nie ma, a babcia ledwie żyje, ale bardzo ją kocha i pomaga jak może. Zanim odszedł, zapytał cicho:
Mogę wam czasem pomóc? W wakacje, w szkole nie muszę być, a nudno.
Jasne odparł Szymon. Przyda nam się każda pomoc. A babcia nie będzie się gniewać?
Skądże!
Następnego dnia Antoni już czekał po szkole, pracował z takim zapałem, że Szymon szybko przepędził Mariolę do domu:
Idź już, tu potrzebny jest fachowiec! Z takim chłopakiem to niebo a ziemia myślałem, że kobiety cegły od kamieni nie odróżniają!

Mariola westchnęła i poszła. Zobaczyła babcię Antoniego panią Petronelę siedzącą na ławce pod jabłonką. Podeszła, zapytała, czy nie ma nic przeciwko temu, że Antoni pomaga Szymonowi. Petronela zdziwiła się:
Lepiej się pożytecznym zajmie, niż będzie wałęsał się czy głupoty wymyślał. Chyba, że pani mąż go czegoś nauczy!
To pewne.

Mariola zaprosiła Petronelę na wieczorną herbatę. Szybko się zaprzyjaźniły, podobnie jak Antoni z Szymonem. Wieczorne rozmowy, babskie żarty, męskie narady nad rurami wodnymi.

Następnego dnia Oliwia urodziła córkę. Szymon i Mariola pojechali do szpitala z naręczem pieluch i słodyczy. Bartka, ku zaskoczeniu, też tam znaleźli nawet z kwiatkiem. Po powrocie urządzili małe przyjęcie oczywiście z sąsiadami. Petronela gratulowała, mówiła, że dzieci są darem.

W nowym domku Oliwia i Bartek radzili sobie lepiej, Bartek nawet złożył łóżeczko dla dziecka. Mariola często jeździła pomagać, aż usłyszała raz szept Bartka:
Po co ona tu w kółko przyjeżdża? Trzeba dorosnąć, niech już przestanie!
Bolało, więc przestała jeździć, tylko czasem zostawiała paczkę na klatce schodowej, gdy Bartek był w domu.

Antoni stał się jak syn. Mariola nie pamiętała już, kiedy ostatni raz sama wnosiła zakupy Antoni nosił wszystko. Gdy Szymon odwiózł go przed nowym rokiem szkolnym, kupił mu za swoje pieniądze garnitur i plecak. Petronela płakała z wdzięczności, ale Szymon powiedział:
Głupstwo Antoni jest już jak mój chłopak.

Pewnej zimowej nocy, gdy dom stał już od dobrych lat, wpadł Antoni blady, zapłakany. Mariola natychmiast zrozumiała: Petronela miała już 85 lat i poważnie chorowała. Gdy Mariola weszła do domku, Petronela już odeszła. Antoni został z Mariolą i Szymonem, dopóki nie ustalili, że mogą zostać jego opiekunami. Urzędnicy kręcili nosem, ale ostatecznie chłopak został u nich.

W rodzinie Oliwii pojawiła się siostra Bartka z dzieckiem wyrzucona przez męża. W trzyosobowej kawalerce rozgardiasz. Oliwia nie narzekała, a rodzice już się nie wtrącali.

Antoni coraz bardziej zżywał się z Mariolą i Szymonem. Gdy kończył liceum, Szymon i Mariola postanowili, że zadbają o jego dobrą przyszłość. Ale Antoni, od razu kiedy zaczął studia, wieczorami pracował, twierdził, że stypendium i pensja mu wystarczają. Co weekend wpadał z prezentami, zawsze się przytulał.

Potem Mariola zachorowała. Zaczęła chudnąć, słabnąć. Szymon wymusił pobyt w szpitalu. Lekarz ściągnął go na rozmowę:
Pańska żona ma raka. Zostało jej może pół roku.

Szymonowi świat się zawalił. Dzwonił do Oliwii:
Oliwia, mama jest ciężko chora.
Szkoda. A co ja mogę?
To rak, Oliwia, ma pół roku życia…

No dobrze, tato, jutro ją odwiedzę.

Oliwia przyjechała tylko raz. Gdy Mariolę wypuszczano ze szpitala, zalecono stałą opiekę. Przez miesiąc Szymon dawał radę, ale potem sił zabrakło. Zadzwonił do Oliwii:
Córeczko, pomóż nam trzeba wykąpać mamę, sam nie dam rady.
Znowu mam jeździć? Zobaczę, nie wiem…

Szymon czekał cały dzień. Bał się już dzwonić nie chciał usłyszeć, że Oliwia nie przyjedzie. Sam męczył się całą noc, oporządzał Mariolę jak mógł. Płakała:
Za co ta kara? Tobie i sobie tylko życie uprzykrzam. Chciałabym już odejść…

Mario, co ty mówisz? Ja bez ciebie tu nie mam co robić.
A Antkowi jeszcze trzeba żonę znaleźć

Miesiąc później Mariola zmarła. Antoni płakał jak małe dziecko, mimo że był już dorosły. Wrócił potem do rodzinnego miasta, wynajął mieszkanie, znalazł pracę. Szymon był dumny, że syn chrzestny radzi sobie. Dom wykończony, ciepły pełen śladów Marioli.

Antoni często odwiedzał Szymona czasem na herbatę, czasem, żeby po prostu być. Namawiał go, by przeprowadził się do niego i nie płacił za wynajem, ale Antoni był uparty: wszystko sam.

Oliwia odwiedzała rzadko. Jeśli już, to tylko coś zabrać lub poprosić o pieniądze. Chodziła po domu, wyliczała, gdzie kto zamieszka, jak w końcu się wprowadzą. Ale Szymon wiedział, że póki Bartek z ojcem się nie dogadają, nic z tego.

Szymon podupadał na zdrowiu. Śmierć Marioli go złamała. Łykał garściami tabletki z polecenia sąsiadki. Antoni się złościł:
To nieodpowiedzialne, trzeba się przebadać!
Ale Szymon tylko machał ręką.

Pewnego wieczoru ból w piersi stał się nie do zniesienia. Zadzwonił do Oliwii:
Oliwia, coś z sercem…
Weź validol, albo wezwij karetkę! Nie mogę ciągle po pracy latać przez pół miasta.
Oliwia się rozłączyła.

Szymon zadzwonił do Antoniego:
Antku, przepraszam, bardzo źle się czuję.
Już jadę. Wytrzymaj chwilkę.

Antoni przyjechał z narzeczoną, Aloną, która była ratowniczką. Zbadali Szymona, opatrzyli, wezwali karetkę. Zabrali go do szpitala. Antoni i Alona odwiedzali codziennie, czasem razem, czasem sami. Szymon mówił: Dobra dziewczyna z twojej Alony. Żenić się musisz, Antku.
Poczekamy jeszcze, chcemy mieć własny kąt odpowiadał Antoni.

Odbierała Szymona ze szpitala też Alona z Antonim. Oliwia tylko doradziła taksówkę, bo była „zajęta”. Alona szybko ogarnęła zakupy, ugotowała na zapas. Żeby było na dwa dni, a ja mam dyżur.

Szymon cieszył się z tej opieki. Nazajutrz zjawiła się Oliwia. Przeszła przez dom, zapytała, jak się miewa. Szymon nie wytrzymał:
Córeczko, nawet do szpitala nie przyszłaś…
Tato, lekarze są od opieki, nie ja. Zobacz, ile mam pracy!

Gniew Szymona narastał:
Nie podnoś głosu. Kiedy matka leżała chora, nie przyjechałaś ani razu. Czasem się zastanawiam, czyś ty naprawdę nasza córka
Oliwia wybuchła:
Mam już dość twojego jęczenia! Kiedy padniesz, wreszcie będziemy mieć ten twój wymarzony dom! Nie wstyd ci? Sam nie żyjesz, a jeszcze córce blokujesz życie!

Chcesz dom, a domu i tak nie budowałaś. Twój mąż tylko leżał na kanapie, a ja z matką nosiliśmy kamienie!
Oliwia wyszła rąbiąc drzwiami. Szymona to już nie ruszało. Czekał na radę od Marioli, która ostatnio często mu się śniła.

Następnego ranka zadzwonił Antoni.
Antku, czuję się świetnie, spałem jak nigdy. Twoja narzeczona to złoto.
Dziękuję, wiem.
Mam prośbę: znajdziesz mi notariusza, co do domu przyjedzie?
Tak, nie ma sprawy, oddzwonię.

W południe notariusz przyjechał, Szymon podpisał dokumenty, wszystko jak należy. Kiedy został sam, napisał list.

Antoni, jeśli to czytasz, to już mnie nie ma. Nie płacz, jestem już u Marioli. Ty i Alona życzę wam szczęścia, z całego serca. Żeń się, nie czekaj! Jako prezent ślubny zostawiam ci dom. Ty na niego zasłużyłeś. Pomagałeś, byłeś jak syn.
My z Mariolą tak zdecydowaliśmy.

Czuł, że koniec już bliski, coraz częściej widział w kącie Mariolę. Dopisał jeszcze kilka słów, włożył je do koperty z ich wspólnym zdjęciem, położył się na kanapie i wspominał młodość

Antoni podprowadził Alonę pod dom, trzymał w ręce siatkę z owocami. Weszli po cichu. W domu panowała cisza. Zaniepokojony, przyspieszył kroku. Drzwi otwarte, w pokoju Szymon leżał na kanapie, ściskając fotografie. Antoni zrobił krok, potem kolejny, siatka upadła, owoce potoczyły się po podłodze.
Tato…
Alona spojrzała na Antoniego i pokręciła głową. Antoni płakał, klęcząc przy kanapie.

Kiedy Szymona już zabrano, przyjechali Oliwia z Bartkiem, chodząc po domu z miarką w ręku. Antoni znalazł list, przeczytał głośno dla Alony, ta wskazała wzrokiem na Oliwię.
Oliwia, tata zostawił list. Coś mi się wydaje, że i wam też się przyda posłuchać.
Oliwia przeczytała, zarumieniła się i wybuchła:
Stary głupiec! Na starość oszalał! Powinien był zdechnąć, póki jeszcze coś kumał!

Wypadła z domu jak furia, nienawidząc wszystkich naokoło.