Michaś już prawie wyleciał z mieszkania, gdy nagle w pokoju zadzwonił telefon. Nie miał wcale ochoty…

Michał już praktycznie wybiegał z mieszkania, gdy nagle w pokoju zadzwonił telefon. Strasznie nie chciało mu się wracać koledzy już przecież czekali pod blokiem. Kilka minut temu zrzucił piłkę i już widział się na boisku za domem, gdzie miał rozegrać decydujący mecz. Stał chwilę w drzwiach, z nadzieją, że telefon w końcu przestanie dzwonić, ale oczywiście dzwonił coraz bardziej natarczywie.

No nie, kto to jeszcze? mruknął pod nosem Michał i popędził do pokoju w butach, nie zważając na krzyki mamy o czystych podłogach.

Podniósł słuchawkę, przygotowany na porcję zadań od mamy albo przesłuchanie babci o tym, czy zjadł po szkole i umył ręce, bo dorosłych ewidentnie najbardziej interesują takie sprawy.

Halo? fuknął w słuchawkę.

Halo! Michał? Odezwał się głos nieznajomego mężczyzny.

Rodziców nie ma w domu odburknął i już miał odkładać słuchawkę, bo pewnie dzwonią do mamy albo taty, ale głos go powstrzymał.

Michał, wysłuchaj mnie, proszę. Nie rozłączaj się. To naprawdę ważne głos na moment ucichł, po czym kontynuował Pewnie mi nie uwierzysz, ale musisz mnie posłuchać. Weź teraz długopis i zapisz wszystko, co ci powiem. Mam bardzo mało czasu, żeby wszystko wyjaśnić. Ja to ty, ale z przyszłości. Wiem, że trudno ci w to uwierzyć, ale zrób, jak proszę. To bardzo ważne. Masz już długopis i kartkę?

Michał był dobrze wychowanym chłopakiem i tylko to powstrzymało go przed trzaśnięciem słuchawką. No i babcia zawsze powtarzała: z głupimi nie ma co się kłócić. Wysłuchaj, ale rób po swojemu. A że gość wydawał się być stuprocentowym wariatem, to już dla Michała nie ulegało wątpliwości. Może to żart? On sam z kolegami czasem dla śmiechu dzwonił po ludziach: Czy ma pan wodę w domu? A to proszę napełnić wannę, bo zaraz będziemy kąpać słonia. Było wesoło. Michał postanowił więc nie dyskutować lepiej sprawdzić, jak się skończy ta zabawa. O ile to zabawa.

Mam, odezwał się poważnie. A w przyszłości mam swój iPhone?

IPho eee Michał, serio, bez żartów. Jak mnie posłuchasz i wszystko dobrze zapiszesz, to i iPhonea będziesz mieć, i wiele więcej.

No spoko, zapisuję Michał w jednej ręce ściskał słuchawkę, drugą wyglądał za okno i dłubał w nosie. Koledzy chyba nie wytrzymają i rozbiegną się po osiedlu.

Najlepiej nie przeciągać, byle szybciej skończyć gadkę. Tym bardziej, że głos z przyszłości zapewniał, że czasu ma naprawdę mało.

Dalej facet zaczął rzucać jakieś daty, lata Była tam jakaś Anna z równoległej klasy, od której lepiej trzymać się z daleka, unikać polskich odpowiedników piramid finansowych i nie zbliżać się do jakichś szemranych inwestycji. Zaczął też gadać o kupowaniu, sprzedawaniu dolarów, potem znów kupowaniu, coś o czarnym wtorku, automatach i kasynach, bitcoinach, nieruchomościach i mnóstwie innych słów, których Michał tylko nadział się w jedno ucho, a wypchnął drugim.

Wszystko zanotowałeś? spytał głos z telefonu.

Wszystko, kiwnął głową Michał.

Liczę na ciebie. Pilnuj tej kartki jak mapy do skarbu. Nikomu jej nie pokazuj i nie zgub głos zabrzmiał nagle całkiem smutno, po czym w słuchawce rozległy się krótkie, przerywane sygnały.

Michał odłożył słuchawkę i uciekł na podwórko. Wieczorem, gdy rodzice wrócili z pracy, przypomniał sobie o tej rozmowie i opowiedział tacie i mamie o dziwnym panu z telefonu, który podał się za dorosłego Michała z przyszłości.

Nigdy nie rozmawiaj z nieznajomymi przez telefon zganił tata. Zwłaszcza z takimi, co proponują kupować dolary. Mów od razu, że dzwonisz na policję, i odkładaj słuchawkę.

No właśnie przytaknęła mama. Zresztą i co nam po tych dolarach? Gdzie to trzymać? Kto to bierze?..

***

Minął czas, Michał całkiem zapomniał o tej całej rozmowie. Życie i szkolne obowiązki skutecznie wyparły wszystkie czarne wtorki i bitcoiny z głowy. Lata biegły: podstawówka, potem liceum i beztroskie dzieciństwo. W ósmej klasie do ich szkoły przyszła nowa dziewczyna i Michał od razu poczuł, że to ona. Niby była w równoległej klasie, ale nie przeszkodziło mu to ją poznać dyskretne liściki, potem niewinne odprowadzanie do domu powoli zmieniały się w coś większego.

Po wojsku Michał i Aneta pobrali się. Przyszły lata 90., które z perspektywy reklam wyglądały jak wieczna fiesta, a bardzo szybko okazały się jednym wielkim kacem po kolorowych likierach i remontowanych syrenkach. Michał z Anetą ledwo wiązali koniec z końcem chciał jej kupić modne kozaki, a ledwo starczyło na klapki. Mieszkanko z kredytem jak kamień ciążyło na plecach

***

Michał usiadł na ławce w parku, wyciągnął z reklamówki półtoralitrową butelkę piwa i ostrożnie upił łyk. Potem odpalił papierosa. Patrzył na ludzi, którzy mijali go jak przypadkowe chmury bez celu, bez sensu. Nie zauważył nawet, jak na ławce przysiadł się do niego starszy pan w okularach z pokaźną, skórzaną aktówką.

Przepraszam, można się dosiąść? spytał grzecznie staruszek, choć już siedział.

Michał rzucił przelotne spojrzenie i kiwnął głową. Sięgnął po plastikowy kubek, by zrobić kolejny łyk.

Coś dziś tak szaro rzucił starszy pan, raczej do siebie niż do Michała.

Jak całe życie odburknął Michał.

Dziwne, nie uważa pan? starszy pan spojrzał na niego. Dopiero z wiekiem te szare dni się zaczynają. Bo jak się człowiek przypomni dzieciństwo, to zawsze świeci słońce. Wiosna, małe łódki płyną wzdłuż krawężników; lato pachnie trawą i wodą z jeziora; jesień mieni się barwami, a zima skrzypi pod butami. Ani jednego szarego dnia w pamięci.

W dzieciństwie nie ma problemów zauważył Michał. To one farbują wszystko na szaro. Gdyby mi ktoś kiedyś powiedział, że tak to się wszystko potoczy

I Michał, sam nie wiedząc czemu, opowiedział mu o swoich rozczarowaniach. Jak życie zaskakiwało go kompletnie nie tym, na co liczył. Raz to jakaś piramida finansowa naciągnęła go nie na żarty, potem automaty rozstawione na każdym rogu. Gdzie człowiek nie włożyłby złotówki, wszędzie ściema. Obiecywali szybkie szczęście, a zostawały kredyty na lata. Żona w końcu zostawiła go dla jakiegoś nowego znajomego z nad morza i tyle było małżeństwa i dorosłego życia. A dziś łapie się dorywczych robót i żyje z dnia na dzień.

Ale ostatnio mi się jedna rzecz wyjaśniła uśmiechnął się gorzko Michał. Widział pan te kursy Jak zostać milionerem w 3 dni? Znalazłem taki: wszystko w krypto. 500% zysku w tydzień. Pewniak, mówię panu! Ja po prostu całe życie źle to ogarniałem.

A pan, młody człowieku starszy pan poprawił okulary z wykształcenia jest?

Praca to dla frajerów Michał upił kolejny łyk. Pieniądze trzeba robić, nie zarabiać. Ech, gdyby człowiek znał przyszłość, wiedział, w co inwestować

Kilka chwil siedzieli w milczeniu. Michał wyobrażał sobie, jak zarabia fortunę, inwestując w internetowe cyfry, a starszy pan błądził myślami.

Więc pan sądzi, że gdyby wszystko wiedział z góry, życie by się ułożyło? zapytał poważnie.

Oczywiście skinął głową Michał.

Ciekawa sprawa mrugnął staruszek. Może przetestuje pan moje odkrycie? rozpiął portfel i wyjął starą, tarczową Tulipę z czasów PRL-u. Wie pan, mówi się, że czas nie jest liniowy, a jakby to powiedzieć równoczesny.

Nie rozumiem szczerze przyznał Michał.

Ani przeszłość, ani przyszłość nie istnieją; wszystko dzieje się teraz. Na przykład: w tej samej chwili istnieje pan jako uczeń pierwszej klasy i jako emeryt. Przeszłość, teraźniejszość, przyszłość wszystko w jednym momencie.

Nadal nie rozumiem stwierdził Michał.

Nieważne! zdenerwował się staruszek i pchnął mu telefon. Przez to cudo można zadzwonić do siebie 40 lat wstecz. Można spróbować, pod warunkiem, że 40 lat temu był pan wtedy w domu.

Michał wyrecytował swój stary numer domowy. Według jego obliczeń, czterdzieści lat temu tuż po szkole zwykle bywał w domu. Ostrożnie podniósł słuchawkę starego telefonu i wykręcił siedem cyfr.

Ale nie będzie pan miał dużo czasu ostrzegł staruszek. Wciąga baterię aż miło.

Zmieścimy się zapewnił Michał, po czym zadzwonił. Sygnał ciągnął się w nieskończoność. Jeszcze raz mogę sprawdzić i poprawić własne życie zamruczał pod nosem.

Już miał odłożyć słuchawkę, gdy nagle ktoś odebrał.

Halo odezwał się zniecierpliwiony dziecięcy głos.

Halo! Michał? Michał z emocji aż spociły się ręce.

Rodziców nie ma. odpowiedział mu dziecięcy Michał, a dorosły, korzystając z chwili, zaczął gadać.

Michał, wysłuchaj mnie. Nie rozłączaj się, to bardzo ważne dorosły Michał na moment się zawahał, ale po chwili kontynuował. Może mi nie uwierzysz, ale to ja z przyszłości. Weź kartkę i zapisuj! Czas goni, nie zdążę wyjaśnić wszystkiego. To bardzo ważne.

Zapisuję. W przyszłości będę miał swojego ipoda?

iCo? Michał, proszę, zapisz, co mówię, to będziesz mieć i iPhona, i co tylko dusza zapragnie.

No dobra. Zapisuję. dziecięcy Michał był wybitnie znudzony.

Dorosły Michał rzucił mu, co tylko pamiętał o dziewczynie z klasy obok, że lepiej sobie odpuść tę Anetę to nie wypali, będziesz miał sto innych szans. Pouczał o złotych, dolarach, czarnym czwartku i konieczności trzymania się z dala od jednorękich bandytów. Doradzał inwestycję w nieruchomości, bo zaraz wszystko podrożeje, a jak kiedyś pojawi się bitcoin, to trzeba kupować wszystko, co się da. O wszystkim, o czym zdążył pomyśleć w te parę minut. Dopytywał tylko, czy ten dzieciak wszystko notuje. Starszy pan już pokazywał, że czas się kończy.

Wszystko zapisałeś? zapytał dorosły siebie sprzed lat.

Wszystko, odpowiedział dziecięcy Michał.

Pilnuj tej kartki jak największego skarbu, nie pokazuj jej nikomu, nie zapomnij dodał Michał, ale połączenie właśnie się urwało.

***

Michał, rzecz jasna, niczego nie zapisywał. Po prostu czekał, aż dziwny pan przestanie gadać, i odłożył słuchawkę. Jeśli to miał być żart, to w sumie dość słaby.

W sumie, może wieczorem opowiem o tym rodzicom pomyślał Michał, wybiegając na zalane słońcem boisko z nadzieją, że chłopaki jeszcze nie rozegrali meczu bez niego.