– Tato, już do nas więcej nie przychodź! Bo mama zawsze zaczyna płakać, gdy wychodzisz, i płacze aż …

Wiesz, tato, nie odwiedzaj nas tak często! Bo gdy tylko odchodzisz, mama zawsze zaczyna płakać. I płacze aż do rana.

Zasypiam, budzę się, znowu zasypiam i budzę, a ona wciąż płacze i płacze. Pytam ją: Mamo, czemu płaczesz? Przez tatę?..

A ona mówi, że nie płacze, tylko ma katar. Ale przecież już jestem duża i wiem, że katar nie sprawia, że głos drży od łez.

Siedzieliśmy razem z Amelką przy stoliku w cukierni w Krakowie. Ja mieszałem już dawno wystygłą kawę w małej białej filiżance. Amelka nawet nie tknęła swojego lodowego pucharu, choć wyglądał jak prawdziwe dzieło sztuki wielobarwne kulki pod listkiem mięty, z wiśnią na szczycie i polewą czekoladową.

Każda sześciolatka zjadłaby to w mig, ale nie Amelka. Ona już od zeszłego piątku, chyba, postanowiła, że musi ze mną poważnie porozmawiać.

Długo milczałem, aż w końcu zapytałem:

To co mamy zrobić, córeczko? Nie spotykać się wcale? Jak ja wtedy będę żył?..

Amelka zmarszczyła nosek taki, jak mama ma, trochę ziemniaczek, pomyślałem i odpowiedziała:

Nie, tato. Ja też nie dam rady bez ciebie. Zróbmy tak. Zadzwoń do mamy i powiedz, że w każdy piątek odbierzesz mnie z przedszkola.

Pospacerujemy sobie, jeśli zechcesz kawy czy lodów, możemy usiąść w cukierni. Opowiem ci, jak się mamy z mamą, co u nas.

Zamyśliła się jeszcze głębiej, po chwili dodała:

A jeśli będziesz chciał zobaczyć mamę, to będę ją nagrywać na telefonie co tydzień i pokażę ci zdjęcia. Chcesz?

Nie patrzyłem wtedy na moją mądrą córkę, tylko się uśmiechnąłem i kiwnąłem głową:

Dobrze, tak będziemy teraz żyć, córeczko

Westchnęła z wyraźną ulgą i sięgnęła po swoje lody. Ale rozmowy jeszcze nie zakończyła. Musiała powiedzieć coś najistotniejszego, więc gdy spod kolorowych kulek zrobiły się jej wąsy, zlizała je i znów spoważniała, prawie dorosła.

Była już prawie kobietą. Taką, która czuje odpowiedzialność za swojego mężczyznę choćby ten mężczyzna był już starszy: tata w zeszłym tygodniu miał urodziny. Amelka narysowała mu na to kartkę w przedszkolu, z wielką cyfrą 28 pięknie pokolorowaną.

Jej buzia znowu spoważniała, zmarszczyła brwi i powiedziała:

Myślę, że powinieneś się jeszcze ożenić

I z wdzięczności nawet trochę skłamała:

Przecież nie jesteś taki stary

Doceniłem ten gest dobrej woli i uśmiechnąłem się:

Powiadasz, nie taki stary

Amelka uparcie kontynuowała:

No nie, nie! Zobacz, pan Wiesław, który już dwa razy do mamy przychodził, jest nawet łysy, trochę tu

Pokazała na czubek własnej głowy, głaszcząc miękkie loczki dłonią. Potem zorientowała się, bo spojrzałem nagle na nią czujnie, że zdradziła mamę.

Przyłożyła obie dłonie do ust i wybałuszyła oczy miało to oznaczać strach i zakłopotanie.

Pan Wiesław? To ten, co tak często wpada do was? Ten, co mama ma w pracy za szefa?.. niemal wykrzyczałem na całą cukiernię.

Ja nie wiem, tato zmieszała się Amelka. Może i szef. Często przynosi mi cukierki. I tort.

I jeszcze Amelka się wahała, czy zdradzić taką tajemnicę ojcu, zwłaszcza nie całkiem normalnemu mamie kwiaty.

Splecionymi palcami oparłem dłonie na stole i długo patrzyłem w nie. Amelka zrozumiała, że właśnie podejmuję najważniejszą decyzję w swoim życiu.

Czekała więc, nie poganiając mnie z wnioskami. Już wiedziała, a raczej przeczuwała, że mężczyźni długo myślą i trzeba ich delikatnie popychać ku właściwym decyzjom.

A kto ma to zrobić, jak nie kobieta, zwłaszcza jedna z najważniejszych w jego życiu?

Długo milczałem, ale w końcu zdobyłem się na odwagę. Ciężko westchnąłem, podniosłem głowę i powiedziałem Gdyby Amelka była starsza, zrozumiałaby ton mojego głosu, przypominający Otella pytającego Desdemonę.

Ale ona jeszcze nie wiedziała ani o Otellu, ani o Desdemonie, ani o wielkich zakochanych. Dopiero uczyła się życia, obserwując jak ludzie cieszą się i cierpią przez drobiazgi.

No więc powiedziałem:

Chodź, córeczko. Już późno, odprowadzę cię do domu. I porozmawiam z mamą.

O co chciałem porozmawiać z mamą, Amelka nie spytała. Wiedziała, że to coś ważnego i zaczęła pośpiesznie dojadać lody.

Zrozumiała chwilę później, że to, na co właśnie się zdecydowałem, jest ważniejsze od nawet najsmaczniejszych lodów, więc rzuciła łyżeczkę na stół, zeskoczyła z krzesła, wytarła usta ręką, pociągnęła nosem i spojrzała mi prosto w oczy:

Jestem gotowa. Idziemy

Nie szliśmy, tylko niemal biegliśmy do domu. Właściwie to ja biegłem, trzymając Amelkę za rękę, a ona powiewała jak chorągiewka.

Wpadliśmy do klatki, a windą właśnie ktoś z sąsiadów jechał do góry. Spojrzałem niezdecydowanie na Amelkę, która spojrzała w górę i zapytała:

I co, stoimy tu? Na kogo czekamy? To tylko siódme piętro

Wziąłem córkę na ręce i ruszyłem na górę po schodach.

Kiedy po kilku nerwowych dzwonkach moja żona wreszcie otworzyła drzwi, od razu zacząłem od najważniejszego:

Nie możesz tak robić! Jaki jeszcze Wiesław? Przecież kocham cię. I mamy Amelkę.

Potem, trzymając Amelkę w ramionach, objąłem także żonę. Amelka objęła nas oboje za szyję i zamknęła oczy, bo dorośli się wtedy całowali

Tak właśnie bywa, że dwóch zbłąkanych dorosłych pojednała mała dziewczynka, która kochała ich oboje, a oni ją i siebie nawzajem, ale przez dumę żyli z żalem

Zrozumiałem wtedy, że czasem najmądrzejsze słowa nie padają z ust dorosłego, lecz dziecka. I że miłość bywa prosta, jeśli tylko nie pozwolimy jej zaplątać się w niepotrzebne urazy.