Takie historie pisze życie Pracował u nas w przychodni dziecięcej kardiolog – dr Edward Jefimowicz…

Zdarzają się w życiu różne rzeczy

Przed laty, w naszej przychodni dziecięcej w Łodzi pracował kardiolog pan Edward Janowski (wszystkie imiona i nazwiska prawdziwe). Jak to zwykle bywało, latem wysyłali nas na miesiąc, dwa do ośrodka kolonijnego jako lekarzy doglądać dzieci przy obiedzie, ważyć je, sprawdzać szafki, smarować zadrapania jodyną Na szczęście, nie zdarzało się nic poważniejszego, odpukać.

Wtedy miał już tak z 38, może 40 lat, wysportowany, lekko kręcone włosy sól z pieprzem, wyrazisty nos, ciemne brwi, spojrzenie kobietom się podobał, nie ma co kryć.

Kiedyś opowiadał:

Rok 1985, walka z alkoholizmem szła pełną parą za wypicie kieliszka nie tylko wysyłano na przymusowy urlop zimą i przesuwano w kolejce mieszkaniowej, potrafili z pracy wywalić i to na każdym stanowisku. Sprawa poważna, nie żarty.

Ostatnia, sierpniowa turnus w kolonii, ostatnia noc. Dzieci nie śpią, biegają do innych pokoi, smarują śpiących pastą do zębów i jodyną. Wychowawcy niby gonili za nimi, a sami ukradkiem wino, wódkę, bimberek nie z potrzeby, a z tradycji.

Sam się zresztą nie uchylałem, co ja nie lekarz? Noc minęła spokojnie, rano dzieci dokarmione, spakowane, wsadzone do autokaru. Godzina, może półtorej i byliśmy już w centrum, pod Teatrem Wielkim, oddaliśmy dzieci rodzicom ani jednego brakującego, wszystko gra!

Jeszcze na pożegnanie ktoś nalał po kieliszku i każdy rozszedł się do domu. W domu już czekał stół turnus skończony, a zaraz po obiedzie z żoną Jadwigą mieliśmy jechać na urlop do mojej mamy do Gdyni, wrzesień, morze wciąż ciepłe Cudownie!

No i wtedy mnie dopadło wino, nieprzespana noc, roztrzęsiony autobus, upał i padłem pod żywopłotem przy placu Wolności zupełnie odcięło mi prąd.

Wszyscy z kolonii porozchodzili się już do domów, tylko pielęgniarka Ania mnie zobaczyła, próbowała ocucić, podnieść ale ja nawet nie mruczałem, spałem słodko i z błogością!

Wiedziała dobrze, że za coś takiego mogliby mnie zaraz wyrzucić, wysłać na izbę wytrzeźwień, a przecież normalny chłopak z niej był, nie zostawiła mnie na pastwę losu.

Na szczęście, Ania mieszkała tuż obok, na ul. Piotrkowskiej 84. Z pomocą kogoś tam, docuciła mnie, poprowadziła, chyba jeszcze z trudem przebierałem nogami, wciągnęła do swojej czteropokojowej komunałki.

Po dwóch godzinach się obudziłem. Nie dlatego, że wytrzeźwiałem, ale bo to białe wino domagało się wyjścia Próbuje wstać, szemrze coś pod nosem, a Ania szybko tłumi moje odgłosy ręką, szepcząc mi do ucha, że mam się nie rozkręcać.

Nic nie pojmując ale musiałem się bardzo wysikać! próbuję wstać, a ona szepcze i tłumaczy jej sąsiedzi to nie cukiereczki, życie zatrują każdemu. Ona uczciwa, sama żyje, jak staruszki zobaczą u niej faceta będzie miała przechlapane, nie dadzą spokoju.

Co z tego, że rozumiem i jej szczerze współczuję, skoro organizm na granicy możliwości, o czym mówię jej uczciwie. Dobrze, że Ania pielęgniarka przyniosła wiadro, wyszła, wróciła, zabrała wiadro.

Uff życie znów ma sens!

Wtem dociera do mnie, że już od dwóch godzin powinienem być w domu, zamykać walizkę. Żona, teść z teściową, dalsza rodzina wszyscy gotowi do wyjścia, a mnie nie ma! Telefon rozdzwoni się na amen, zaraz będą szukać po szpitalach! Katastrofa…

Tłumaczę Ani szeptem i gestami, że rozumiem jej sytuację, ale jeśli zaraz nie wyjdę, to jej sąsiadki to przy moich bliskich będą niczym baranki boże.

Pokrótce się naradziliśmy jedna sąsiadka wyszła wcześnie rano, drugą Ania poprosi o zakupy, trzecią wyciągnie do kuchni na pogaduchy, a ja mam niepostrzeżenie, cicho jak cień, przejść przez korytarz i wyślizgnąć się na zewnątrz, nie trzaskając drzwiami.

Jedna sąsiadka już znika do sklepu druga krząta się na kuchni Ania hałasuje czajnikiem, robi mi dźwiękową zasłonę.

A ja, na paluszkach w samych skarpetkach, trzymając buty w jedną ręką, cichutko skradałem się przez korytarz do obdrapanych drzwi na klatkę.

Lewą ręką odryglowuję zasuwkę…

Nagle, z tyłu, od strony nieobecnej sąsiadki – znajomy, zachrypnięty, ekscytujący głos wręcz krzyczy: Dzieeeeń dobry, panie Edwardzie!!!

Buty z hukiem lecą na podłogę, ja szurając po całym korytarzu szybko je zakładam, z trzaskiem otwieram drzwi… i bez odwracania się rzucam: Dzień dobry, pani Belli

Po co się oglądać, głos najbliższej przyjaciółki mojej teściowej znałem aż za dobrze, tak samo jak wyobrażałem sobie, z jakim przejęciem, w jakich barwach i szczegółach wszystko potem przedstawi… Komu uwierzą, po tym jak ktoś zobaczył lekarza ze skarpetkami na nogach i butami w ręku..?

Po pół godzinie jestem w domu, Bella jeszcze nie zdążyła zadzwonić, wszyscy szczęśliwi, rozemocjonowani: Edziu, zgubiliśmy cię, już się niepokoiliśmy, siadaj szybko do stołu, taksówka już czeka, zaraz na lotnisko! Cała ta rodzinna wrzawa i radość…

Dojechaliśmy do Gdyni na urlop Ale od każdego dzwonka telefonu aż drżałem, czekałem na telefon do żony od teściowej bałem się oddalić od aparatu, nawet na plażę nie chodziłem, nie spałem, nie jadłem

Po trzech-czterech dniach mama dorwała mnie w kuchni, przyparła do ściany i wymogła zwierzenia. Powiedziałem jej wszystko.

No synu, ja ci oczywiście wierzę, jak w tej piosence, ale nie wiem, kto inny by uwierzył. Nic nie pomogę, ale w czasie urlopu wszystkie telefony odbieram tylko ja, nikt więcej nie podniesie słuchawki. A co w domu będzie, to już los zdecyduje, postaraj się po prostu wyspać.

Po miesiącu wracamy do Łodzi. Humor możesz sobie wyobrazić, jakich scen, krzyków i pytań się nasłuchałem w wyobraźni.

Samolot ląduje, wszyscy wysiadają, a ja siedzę, przeciągam te sekundy Wszyscy już wyszli, stewardesa marszczy brwi, żona ponagla a ja nie mogę wstać, tak jakby mi nogi odmówiły posłuszeństwa ze stresu

Z trudem wstałem, oparty na Jadwidze, jeszcze się chwieję, ona mnie niemal ciągnie do trapu.

Wtedy na lotnisku szliśmy z samolotu piechotą przez pole Za ogrodzeniem już nikogo nie było, wszyscy dawno pojechali do domów. Tylko teściowa z teściem czekają, szeroko się uśmiechają i rękoma machają

No gdzie byliście! Już się martwiliśmy! Wszyscy wyszli, a was nie ma! Jadwigo, jak ty pięknie opalona, wypoczęta! Edziu, czemuś taki chudy i blady? Chory byłeś?

Patrzę ja na ich fałszywie troskliwe twarze i nie mogę uwierzyć, że tych dwoje, których przez tyle lat kochałem i szanowałem, czerpie taką przyjemność z mojego cierpienia

Wróciliśmy do domu przyjęcie, toasty, pytania ale o Belli cisza. No nic, pomyślałem, poczekam, skoro tak chcecie.

Minął miesiąc. Schudłem ze siedem kilo, spać nie mogłem, arytmia się pojawiła. W pracy jak zombie. Alkohol nie działał, po kieliszku wódki miałem zatrucie.

Nadeszło święto 11 listopada rodzina, jedzenie, toast za toastem, teściowa na przeciwko mnie.

I nie wytrzymałem

Oparłem się łokciami o stół, pochyliłem się nad nim i niemal krzyknąłem: A jak tam pani przyjaciółka, pani Bellu, zdrowie jej dopisuje?!

Po odpowiedzi zaniosłem się śmiechem, rozcapierzając ręce i zrzucając wszystko ze stołu, aż przewróciłem się razem z krzesłem i leżałem, śmiejąc się do łez, dobre pięć minut, strasząc rodzinę.

Polali mi wodą w twarz, uspokoiłem się, wypiłem i z apetytem zagryzłem.

Nikt z rodziny nigdy nie zrozumiał, dlaczego tak gwałtownie i emocjonalnie zareagowałem na smutną odpowiedź teściowej: Ach, Edziu, w ten dzień, gdy wyjeżdżaliście na urlop, Bellusię trafił lekki udar i całkiem odebrało jej mowęA potem… potem już nikt nie pytał o Bellę. Ktoś zrobił herbatę, teść przyniósł szarlotkę, żona, sprzątając szkło spod stołu, mruknęła pod nosem: No, wreszcie wróciłeś, Edzio. I rzeczywiście wróciłem, bo po tych wszystkich nerwach, domysłach, ukrywaniu się i niedopowiedzeniach mogłem się wreszcie śmiać z tego, co miało mnie pogrążyć.

Od tamtej pory bałem się już tylko rzeczy naprawdę poważnych badania krwi, tribuny konsultacyjne i własnej głupoty. Zresztą, najbardziej cieszyła mnie wtedy jedna rzecz: że w rodzinie, w której wszyscy wszystko wiedzą lepiej i rozgadują do woli, jednak można było przeżyć własną katastrofę i wrócić na powierzchnię.

Czasem jeszcze, mijając Piotrkowską, podnoszę wzrok na trzecią klatkę i uśmiecham się pod nosem. A jeśli z naprzeciwka dobiegnie mnie to zachrypnięte: Dzieeeeń dobry, panie Edwardzie! już się nie boję. Kiwam głową, idę dalej i wiem, że choć zdarzają się w życiu różne rzeczy, to najważniejsze, by mieć się z czego śmiać i z kim.