Szpitalna sala przytłaczała Annę, drażnił ją nieustanny płacz niemowląt. Marzyła tylko o jednym – uc…

Szpitalna sala była przytłaczająca i irytująca. Anna zakryła dłońmi uszy, by nie słyszeć nieznośnego płaczu niemowląt z sąsiedniej sali. Marzyła już tylko o jednym jak najszybciej uciec stąd i zapomnieć to wszystko jak zły sen…

Aniu, kochanie, spójrz choć na nią! prosiła starsza położna, ciocia Nina. Jest do ciebie podobna jak dwie krople wody!

Nie! Nie próbuj mnie namawiać! Odmowę już napisałam, prawda? Co jeszcze chcecie ode mnie? młoda dziewczyna ledwo powstrzymała się od płaczu. Ja nie mam dokąd z nią pójść! Rozumie pani?

Ciszej! Wystraszysz dziecko. Jak to nie masz gdzie? Jesteś bezdomna? zmrużyła oczy położna. Masz matkę, ojca?

Mam… Starą mamę. Sama potrzebuje pomocy! Nie mogę wrócić na wieś z dzieckiem. Ludzie mnie wyśmieją.

Niech się śmieją na zdrowie! Przynajmniej weselej będzie! uśmiechnęła się ciocia Nina. A poważnie mówiąc, ludzie pogadają, a potem zapomną, a ty całe życie będziesz żałować! Nie zapomnisz nigdy, że zostawiłaś takie maleństwo.

Anna zakryła twarz dłońmi i popłakała się. Nina Andriejewna widziała, że dziewczyna jest już bliska podjęcia decyzji brakowało tylko drobnego bodźca…

Popatrz! Ma nos jak ty mały, zadarty. A oczy, od razu widać, że będzie z niej niebieskooka piękność, jak jej mamusia.

Ale… ja nie mam nawet pieluch. I w ogóle, za co mam wracać z nią do domu? już przygasał bunt Ani.

To żaden problem… Pomoc znajdziemy. Mamy fundusz, zbierzemy małej wyprawkę. Sama odprowadzę was na dworzec. I jak nazwiesz córkę?

Zofia…

Piękne imię! Bardzo jej pasuje. Weź Zosię, nakarm ją, a ja wpadnę później.

Ciocia Nina z bijącym sercem wyciągnęła w stronę matki maleństwo. Anna z niepewnością, ale i czułością, wzięła córeczkę na ręce. Po jej policzkach spływały łzy. Gdy przytuliła małą, poczuła, że już nigdy jej nie odda.

I jak? Udało się? zapytał lekarz. Cofnie odmowę?

Udało się! uśmiechnęła się położna i otarła łzę.

Już na peronie Anna jakby ocknęła się z koszmarnego snu. Dziewczyna przytulała mocno córkę, jakby bała się, że ktoś ją jej zabierze. Obok czuwała Nina Andriejewna, która jak obiecała, odprowadziła Annę z córką.

Dziękuję… Wstyd mi, że w ogóle chciałam zostawić swoją córkę powiedziała Anna.

Wiesz, twoja sytuacja naprawdę nie jest łatwa. Ale czasy miną, a dziecka można byłoby żałować do końca życia… Sama kiedyś popełniłam błąd, za który płacę do dziś westchnęła Nina Andriejewna.

Jaki błąd? zdziwiła się dziewczyna. Wydawało mi się, że pani jest świętą osobą.

Miałam podobną sytuację do twojej. Tylko mnie nie było ani matki, ani domu. Zdecydowałam się wtedy na usunięcie ciąży. Lekarze odmówili, termin już był zbyt zaawansowany, więc poszłam do znachorki. Pomogła, ale od tamtej pory już nie mogę mieć dzieci.

Nic nie można było zrobić? spytała cicho Anna.

Nie. Kobieta pokręciła głową. Mąż był wspaniały, ale odszedł, gdy dowiedział się, że nie będziemy mieli dzieci… łzy popłynęły Ninie Andriejewnie.

Bardzo mi przykro… Codziennie odbiera pani czyjeś dzieci, bierze je pani pierwsza na ręce, a swoich nie było dane trzymać…

Aniu, dbaj o Zosię. I pamiętaj jak będzie ci źle, wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Kobiety uścisnęły się jak najbliższe sobie osoby. Wkrótce podjechał pociąg. Anna jeszcze długo patrzyła przez okno i machała położnej na pożegnanie. Nina Andriejewna stała samotnie na peronie, co chwilę wycierając łzy.

Podróż była długa i męcząca. Anna zbliżała się do rodzinnego domu. W jednej dłoni trzymała scenę z Zosią, w drugiej wielką torbę wyprawki, którą dostała w szpitalu. Jak mnie mama przyjmie? Co powie? martwiła się, nie wiedząc, jaka będzie jej reakcja.

Anka? To ty? zza bramy wyjrzała sąsiadka.

Ja. Ciociu Nadziu, jest mama w domu?

Ty nic nie wiesz, dziecko? zdziwiła się kobieta. Już pół roku, jak twoja mama nie żyje.

Może to i lepiej, że Władysława nie dożyła takiego wstydu. To twoje dziecko? kiwnęła głową na Zosię.

Tak. Moje odpowiedziała dumnie Anna.

Chwiejnym krokiem weszła na podwórko. Chciało jej się krzyczeć i płakać z bólu i rozpaczy, ale przecież trzymała w ramionach córkę. Musiała myśleć przede wszystkim o niej. Nic się nie bój, córeczko, teraz jesteśmy we dwie. Damy radę! tuliła mocno maleństwo.

***

Minęło dziesięć lat. Zbliżały się Święta Bożego Narodzenia. Anna krzątała się w kuchni, a Zosia patrzyła przez okno na ośnieżone alejki w ogrodzie.

Mamusiu, a dlaczego nie mam babci? Moje koleżanki chodzą na każde Święta do babć i dziadków. Dostają prezenty, są tam zawsze mile widziane powiedziała Zosia.

Niestety, naszej babci już dawno nie ma. Nie zdążyła cię nawet poznać odpowiedziała smutno Anna.

Ale powinna być druga babcia, prawda?

Jaka druga? zdziwiła się Anna.

Bo wszyscy mają dwie babcie… naciskała córka.

Druga? A wiesz, jest jeszcze jedna babcia! Może pojedziemy do niej w odwiedziny, zawieziemy pierogi? Pracowała kiedyś w szpitalu, bardzo dobra i ciepła kobieta uśmiechnęła się Anna, wspominając Ninę Andriejewną.

Jak postanowiły, tak zrobiły. Nazajutrz Anna z córką pojechały do miasta. W szpitalu poprosiła o rozmowę z Niną Andriejewną.

Już dawno nie pracuje! powiedziała dyżurna położna. Przeszła na emeryturę, na zdrowiu podupadła.

Naprawdę? Przejechałyśmy taki kawał, żeby się z nią zobaczyć. Macie jej adres albo numer?

To raczej nie dozwolone. Kim jest pani dla Niny Andriejewnej? spytała podejrzliwie staruszka.

Jestem jej siostrzenicą skłamała Anna, rozumiejąc, że obca osoba nie dostanie adresu. Byłam dawno, zapomniałam, gdzie mieszka. Adres był, ale się zgubił… Proszę, pomóżcie! błagała.

Bardzo chcemy odwiedzić babcię Ninę! dodała Zosia.

W porządku, spróbuję coś zrobić zgodziła się kobieta.

Po piętnastu minutach wręczyła karteczkę z adresem i życzyła wszystkiego najlepszego, prosząc, by przekazały serdeczne pozdrowienia Ninie Andriejewnie.

Dziękujemy! Przekażemy na pewno! ucieszyła się Anna.

Wzięły taksówkę i pojechały pod wskazany adres. Anna niepewnie wchodziła na trzecie piętro. Tylko żeby się nie spóźnić myślała. Drzwi otworzyły się niemal od razu. Na progu stała Nina Andriejewna szczęśliwie w dobrej formie i uśmiechnięta.

Dobry wieczór przywitała się Anna.

Starsza pani wpatrywała się przez chwilę, próbując sobie przypomnieć, kim jest ta młoda, piękna kobieta.

Anna?! wyszeptała wreszcie.

Tak! Prawie się pani nie zmieniła! uśmiechnęła się Anna. A to Zosia, pamięta pani?

Oczywiście, że pamiętam! ucieszyła się Nina Andriejewna. No, co tu stoimy na progu? Wchodźcie, dziewczyny.

Po pół godzinie siedziały przy stole, rozmawiając o życiu. Miały sobie wiele do powiedzenia. Zosia bawiła się kotem na kanapie i oglądała swoje ulubione bajki.

Aniu, zostańcie u mnie. Ja tu sama, wy we dwie… Zosi podamy do dobrej szkoły, ty znajdziesz pracę zaproponowała starsza pani.

Sama nie wiem… A co z moim domem? Szkoda mi go zostawić. Może pani by się przeniosła do nas? Założymy gospodarstwo, może zechcemy kupić krowę, powietrze u nas takie czyste! Blisko rzeka, latem cudowna przyroda, nieporównywalna z miastem zachęcała Anna.

Możemy spróbować! Całe życie marzyłam o małym ogródku, a o krowie nawet nie śmiałam marzyć! zaśmiała się Nina Andriejewna. W jej oczach zabłysła nowa nadzieja i radość.

Zatem zdecydowane! Jedziemy razem! ucieszyła się Anna.

Babciu Nino, będziesz z nami już zawsze? zapytała Zosia, obejmując starszą panią.

Tak. Zawsze o takiej wnuczce marzyłam!

Następnego dnia kobiety z wielkimi walizkami pojechały na wieś. Każda z nich była szczęśliwa na swój sposób. Anna cieszyła się, że już nie jest sama z córką i że jest z nimi bliska, prawie rodzinna osoba. Nina Andriejewna nie wierzyła, że na stare lata zyska rodzinę i przeprowadzi się z dusznego miasta do pięknego, rajskiego zakątka. A Zosia była najszczęśliwsza, bo wreszcie miała ukochaną babcięWraz z pierwszym porankiem na wsi, dom wypełnił się zapachem świeżej kawy, śmiechem i miękkim mruczeniem kota, który od razu zaakceptował Ninę Andriejewną. Zosia biegała po ogrodzie, krzycząc do babci, by pokazała jej zasypaną śniegiem jabłoń. Anna patrzyła przez okno, czując szczęście, o którym nie śmiała nawet marzyć.

Nina Andriejewna, otulona wełnianą chustą, wychyliła się na ganek i spojrzała na bawiącą się dziewczynkę. Do domu dochodziły echa śmiechu jakby wreszcie odczarowano lata samotności i lęku. Westchnęła głęboko, czując, że w jej sercu znowu zakiełkowało życie.

Tego wieczoru, gdy śnieg cicho osiadał na oknach, a dom rozbrzmiewał opowieściami i planami na przyszłość, Anna spojrzała na Ninę Andriejewną i Zosię siedzące blisko siebie przy lampie. Pomyślała o wszystkich trudnych chwilach, przez które przeszła o rozpaczy, samotności, strachu. Teraz wszystko to wydawało się snem, który rozwiał się między oddechami miłości i ciepła.

Mamo powiedziała Zosia, patrząc z powagą na Annę. My jesteśmy już prawdziwą rodziną, prawda?

Anna uśmiechnęła się i spojrzała na Ninę Andriejewną, która, tłumiąc wzruszenie, skinęła głową.

Tak, Zosiu. Już zawsze będziemy razem.

Za oknem rozbłysła pierwsza gwiazdka. Zosia klasnęła w dłonie, a ciepło rozświetliło wnętrze domu. Nowe życie zaczęło się właśnie tu pośród białych pól, pod czuwającym okiem dwóch kobiet, które odnalazły swoją rodzinę tam, gdzie najmniej się tego spodziewały.

I w tym domu, gdzie niepewność ustąpiła miejsca nadziei, każda z nich odnalazła to, co zgubiła dawno temu miłość i poczucie, że jest dla kogo żyć.