Mam 67 lat. Całe życie spędziłem w codziennej rutynie: 42 lata pracy w banku – to samo biurko, to sa…

Mam 67 lat. Przez całe życie kierowałem się rutyną. Przepracowałem 42 lata w banku to samo biurko, to samo krzesło. Przeszedłem na emeryturę. Nigdy się nie ożeniłem. Nie mam dzieci. Mieszkam sam w tym samym mieszkaniu na warszawskim Mokotowie, które wynająłem, gdy miałem 28 lat.

Ludzie zawsze mnie pytali:
No i kiedy się ożenisz?
Nie czujesz się samotny?
Co będziesz robił, gdy się zestarzejesz?

Zawsze odpowiadałem to samo:
Może kiedyś, gdy spotkam tę właściwą osobę.
Jak będę miał więcej czasu.
Jak odłożę trochę więcej pieniędzy.
Jak…

Zawsze jakieś jak.

Gdy przeszedłem na emeryturę, pomyślałem sobie: teraz to już będę podróżował, nauczę się czegoś nowego, zacznę żyć. Ale dni mijały, a ja robiłem wciąż to samo: pobudka, śniadanie, Wiadomości, gazeta, zakupy w Biedronce, powrót do domu, telewizja, sen.

Trzy miesiące temu przestraszyłem się trochę o zdrowie. To nic poważnego, ale lekarz powiedział:
Wszystko w porządku, ale ma pan 67 lat. Niech pan dba o siebie, więcej się rusza i wychodzi z domu.

Wychodzić… ale gdzie? Z kim?

W zeszłym tygodniu przechodziłem obok parku Pole Mokotowskie, niedaleko mojego mieszkania. Nigdy tam nie zaglądałem, tylko przechodziłem obok. Zobaczyłem mężczyznę w moim wieku, który malował na sztaludze. Podszedłem, żeby popatrzeć.

Malował drzewa, staw, kaczki. Nie było to perfekcyjne, ale miał swój urok.

Podoba się panu? zapytał, nie patrząc na mnie.

Tak, maluje pan bardzo ładnie.

Oj nie, wcale nie maluję dobrze zaśmiał się. Uczę się dopiero od roku. Ale sprawia mi to niezwykłą radość.

Zaczął pan malować mając sześćdziesiąt kilka lat? zapytałem zdziwiony.

W wieku 68. Całe życie mówiłem sobie chciałbym kiedyś malować. W końcu doszedłem do wniosku: a dlaczego nie zacząć dziś? Już straciłem 68 lat przez to kiedyś. Nie stracę tych, które mi zostały.

Cały tydzień chodziłem z jego słowami w głowie.

Wczoraj rano spojrzałem w lustro. Facet, 67 lat, przez 40 lat czekał, aż jego życie się zacznie. Czekał na idealny moment, na towarzystwo na coś nieokreślonego.

Wczoraj poszedłem do sklepu muzycznego i kupiłem sobie gitarę. Zawsze chciałem grać. Zawsze powtarzałem kiedyś.

Zapisałem się też na kurs języka włoskiego. Od dawna marzyłem o wyjeździe do Włoch, ale zawsze sobie myślałem: po co jeździć samemu?

I kupiłem bilet lotniczy do Rzymu. Za cztery miesiące lecę. Sam. I to jest zupełnie w porządku.

Dziś po południu ćwiczyłem na gitarze godzinę. Brzmiało strasznie, palce nie chciały współpracować. Ale śmiałem się sam, w swoim mieszkaniu, słuchając tych wszystkich fałszywych dźwięków.

I wtedy zrozumiałem: 67 lat czekałem na czyjeś pozwolenie albo na jakieś cudowne okoliczności, żeby zacząć żyć. Czekałem na idealną osobę, wymarzony moment, odpowiednie warunki.

Ale nikt nie da mi tego pozwolenia. Nikt nie zapuka do drzwi, żeby powiedzieć: Teraz możesz już być szczęśliwy.

Mam 67 lat. Może zostało mi 10 lat, może 20, a może mniej. Ale te lata wykorzystam na maksa. Będę kiepsko grał na gitarze. Będę mówił z akcentem po włosku. Będę malował nieudolne obrazy. Pojadę sam i pewnie się zgubię, ale to nic.

I to będzie piękne.

Bo na końcu życia nie chcę pamiętać wszystkich momentów, których nie przeżyłem, czekając na idealny czas. Chcę pamiętać, że próbowałem. Że żyłem. Że byłem szczęśliwy na swój sposób.

Nie trzeba mieć towarzystwa, żeby zacząć żyć.
Nie trzeba być młodym.
Nie trzeba być w niczym dobrym, by sprawiało radość.
Trzeba tylko zdecydować, że dziś jest ten dzień.