Ciocia Sonia, przepraszam za kłopot, może Pani chwilę popilnować mojego dziecka? – Na progu stanęła …

Pani Zosiu, przepraszam, że przeszkadzam… czy mogłaby pani na chwilę zostać z moim dzieckiem? W drzwiach stała młoda dziewczyna z przepraszającym wyrazem twarzy.
Słucham? Gospodyni mieszkania udawała, że nie rozumie prośby.
Słyszałam od sąsiadów, że czasem pilnuje pani dzieci z bloku, kiedy rodzice muszą coś załatwić. Dziewczyna próbowała się nieśmiało uśmiechnąć.
Zapamiętaj, dziecko, cudzych dzieci nie ma. Wszystkie dzieci są nasze odparła uroczyście pani Zosia.
No właśnie… mama już rozpromieniona odwzajemniła uśmiech. Czyli może pani posiedzi?
A na ile mam się nim zająć?
Tylko na parę godzin.
Na pewno tylko na parę?
Może… trzy godziny… odparła niepewnie młoda kobieta.
Nie, kochanie, tak to nie będzie powiedziała stanowczo starsza pani. Powierzę twoje dziecko sobie tylko na konkretną liczbę godzin i wyłącznie po podpisaniu odpowiedniego potwierdzenia.
Podpis? A po co?
A po to, że za każdą minutę spóźnienia dopłacasz mi sto złotych.
Ile?! To niemożliwe!
Tak, tak. Właśnie sto złotych. Jeśli spóźnisz się o godzinę, to kosztuje cię to sześć tysięcy złotych.
No ładnie… A ile kosztują trzy godziny?
A jakie płci jest dziecko?
To ma jakieś znaczenie?
Oczywiście. Dziewczynka za trzy godziny to tysiąc złotych, chłopiec dwa tysiące.
Ale dlaczego taka różnica?
No jak to? Sama nie widzisz różnicy między chłopcem a dziewczynką?
Nie, poza drobiazgami są identyczni.
No właśnie! O te drobiazgi chodzi. Bo jeśli masz chłopca…
Tak, mam chłopca.
O, widzisz. Przed jego przyjściem muszę przecież się ogarnąć: uprasować fartuch, zrobić manicure, pomalować oczy, cienie, usta i całą resztę. A kosmetyki są teraz naprawdę drogie.
Ale dlaczego?! mama oniemiała. Mój Michaś ma dopiero pięć lat. Po co mu pani makijaż?
Jak to po co? Od małego musi wyrabiać sobie gust.
A dziewczynka?
Dziewczynka rozwinie gust sama z siebie. A chłopiec musi wiedzieć, jak wygląda zadbana kobieta, żeby potem nie sprowadził do domu byle kogo. Chyba nie chodzisz przed Michaśkiem w podartych rajstopach i niepranym szlafroku?
Ja…? Dziewczyna się zawahała, po czym się speszyła. A nie powinnam?
Kochana! Zapamiętaj to sobie. Chłopak wybierze taką żonę, jaką miał za wzór w dzieciństwie. Chcesz, żeby przyprowadził do domu niechlujną dziewczynę?
Nie chcę! To… już mogę przyprowadzić syna?
Kiedy?
Teraz. Wspominałam, muszę wyjść na chwilę.
Bez spóźnienia?
Dobrze… Będę równe trzy godziny.
To przyprowadź go, ale za piętnaście minut. A czym się twój synek interesuje?
Jak to czym?
O czym lubi opowiadać: technika, nauka, a może sztuka?
Ależ przecież on ma zaledwie pięć lat!
No właśnie dlatego pytam.
Dlatego?
Oczywiście. W tym wieku rodzą się prawdziwe pasje. Mój Piotruś już w przedszkolu rozkładał rower na części, a potem silnik samochodowy.
W wieku pięciu lat?!
Jasne. Bo mój mąż był najlepszym mechanikiem w Warszawie. Drugiego syna ciągnęło do skrzypiec. Z uporem grał, choć tłumaczyliśmy, że w naszej rodzinie, gdzie Dominik, nie Izydor, to raczej nie muzyka płynie w żyłach. A on jednak postawił na swoim, teraz nawet uczy w szkole muzycznej. To dowodzi, że jeśli ktoś czegoś bardzo chce, to wszystko może osiągnąć. A trzeci…
Słyszałam, trzeci jest sportowcem? wpadła jej w słowo mama.
Zgadza się. Do dziś mamy drabinki na korytarzu. Jeśli Michaś będzie miał ochotę, pokażę mu kilka świetnych ćwiczeń.
Pani? Zdziwiła się dziewczyna.
A czemu nie? Mam w domu pianino, skrzypce, książki o technice, muzyce i wędkarstwie. Powiedz tylko, co lubi twój chłopak, a zajmę go na te trzy godziny tak, że o świecie zapomni.
On właściwie się niczym nie interesuje wyznała mama ze smutkiem.
A o czym marzy?
Wydaje mi się, że o niczym.
Jak to? zdziwiła się pani Zosia. Prawdziwy chłopak w tym wieku powinien marzyć o czarodziejskiej różdżce, lataniu jak ptak albo podróży na inną planetę. Powinien chcieć rozkręcić telewizor, dotknąć tygrysa w zoo albo wejść do pralki i zobaczyć, jak działa. On tego nie pragnie?
On chce tylko jedno mieć telefon komórkowy jak dorośli powiedziała zrezygnowanym tonem mama.
No to wszystko jasne skinęła pani Zosia. Przyprowadź go koniecznie, i przyjmę go za cenę dziewczynki, czyli tylko tysiąc złotych.
Ale dlaczego? zapytała już z lekceważeniem młoda kobieta przecież jest chłopcem.
I co z tego? To, co ma w spodniach, jeszcze o niczym nie świadczy. Ale zapewniam cię, zrobię z niego prawdziwego chłopaka.
Naprawdę? przestraszyła się mama. Jak to…?
Spokojnie, to już moja sprawa. Ale zapamiętaj: następnym razem, kiedy będzie chciał przyjść a zapewniam cię, że będzie chciał już policzę mu jak chłopcu. Zgoda?
Zgoda… westchnęła młoda mama. Nie mam wyjścia.
No to biegnij po synka, a ja idę zadbać o wygląd.
Nazajutrz, gdy tylko Michaś się obudził, zapytał:
Mamo, pójdę dzisiaj do babci Zosi?
Po co? zapytała podejrzliwie mama.
Bo u niej jest tak ciekawie! wykrzyknął chłopiec.