Jak rozstaliśmy się z żoną – spokojnie, bez dram, z humorem i pełną kulturą. Żona spakowała manatki,…

Jak się rozstaliśmy z żoną

Tak, uznaliśmy, że tak będzie lepiej. Ustaliliśmy to spokojnie, oboje trzymaliśmy fason. Nawet żartowaliśmy. W końcu jesteśmy kulturalnymi ludźmi.

Żona spakowała swoje rzeczy. Naszą suczkę też zabrała.

Wyjechała.

Na trzy dni do młodszej siostry.

Ot, dziewczyny chciały trochę poszaleć razem na wakacjach. Leżeć ile dusza zapragnie, gadać do rana, oglądać filmy, wcinać czekoladki w łóżku, chichrać się nad zdjęciami na Instagramie. No i tulić malutką psinę.

A co robiłem ja? Cóż, nic szczególnego. Nie rzuciłem się po wódkę, nie zwabiłem kumpli od flaszki. Po co mi to wszystko.

Co najwyżej rano puszczałem głośno muzykę. No i wyszorowałem kuchenkę i lodówkę o, to były moje szaleństwa.

Wczoraj żona z suczką wróciły. Wieczorem. Wiadomo, przytulasy, całusy, wszystko cacy. Nawet zaproponowałem, żebyśmy razem wyszli z psem na spacer. Zwykle żona chodzi i krótko, ledwie raz wokół bloku. Ubraliśmy psinę w cieplejszy kubraczek i ruszyliśmy w wyprawę wokół naszego wieżowca. Szliśmy obok siebie i gadaliśmy, gadaliśmy. Nasza sunia zgubiła swój zimowy bucik, nawet tego nie zauważyliśmy.

Wieczorami zwykle oglądamy filmy albo czytamy. Ale tego wieczoru nie oglądaliśmy niczego, nie czytaliśmy. Położyliśmy się wcześniej.

Wiecie, jestem całkowicie przekonany, że małe rozstania wzmacniają małżeństwo. Ba, myślę wręcz, że są konieczne przynajmniej raz na pół roku. Bez żadnych awantur, bez dramatów z jadę do mamy!. Nie. Chodzi mi o zdrowe rozłąki. Tak, dosłownie się umawiać: ktoś wyjeżdża na trzy dni do siostry, do przyjaciela na grilla, czy pod Nałęczów albo na Mazury, opcji jest mnóstwo.

Wakacje od siebie to istotna i pożyteczna rzecz. Nawet w najfajniejszym związku. Bo zawsze trzeba odrobiny dramaturgii. Rodzinne szczęście jest super, ale trzeba urozmaicać fabułę, bo to po prostu ciekawe.

No a facetowi raz na jakiś czas wyraźnie jest potrzebna samotność. Bez dziczenia, bez wódki o świcie po prostu pobyć samemu. Może kobiecie też jest to potrzebne, tu ekspertem nie jestem. Ale wydaje mi się, że kobieta to istota o wiele bardziej społeczna, uzależniona od kontaktów. No, nie wiem, nie znam się aż tak.

Dla mężczyzny chwilowa samotność to po prostu konieczność. Myślicie, czemu mężowie tak chętnie wyjeżdżają na ryby? Chodzi im o ryby? Akurat! Facetowi chodzi o to, by posiedzieć pół dnia samemu, patrzeć w wodę, słuchać ptaków. Trochę jak medytacja.

Ale najważniejsze jest to powitanie. To przecież sama radość, delikatność i żar uczuć. Po to całe rozstania. Witaj, ukochana!

No i można się położyć wcześniej. Jak najszybciej, jak tylko się da.