Mam 67 lat. Całe życie podporządkowałem rutynie – 42 lata pracy w banku przy tym samym biurku, na ty…

Mam 67 lat. Całe życie podporządkowałem rutynie. Przepracowałem 42 lata w banku to samo biurko, to samo krzesło. Przeszedłem na emeryturę. Nigdy się nie ożeniłem. Nie mam dzieci. Mieszkam sam w tym samym mieszkaniu w Warszawie, które wynająłem, gdy miałem 28 lat.

Ludzie zawsze pytali:
A kiedy ty się ożenisz?
Nie czujesz się samotny?
Co zrobisz, gdy się zestarzejesz?

Zawsze odpowiadałem tak samo:
Kiedyś, jak znajdę odpowiednią osobę.
Jak będę miał więcej czasu.
Jak więcej zaoszczędzę.
Jak

Zawsze jak.

Kiedy przeszedłem na emeryturę, pomyślałem: teraz będę podróżował, nauczę się czegoś nowego, zacznę żyć. Ale dni mijały, a ja robiłem to samo: pobudka, śniadanie, wiadomości, gazeta, zakupy, powrót do domu, telewizja, sen.

Trzy miesiące temu miałem kłopoty ze zdrowiem. Nic poważnego, ale lekarz powiedział:
Jest pan w porządku, ale ma pan 67 lat. Proszę o siebie dbać, więcej się ruszać, częściej wychodzić z domu.

Wychodzić… gdzie?
Z kim?

W zeszłym tygodniu przechodziłem obok parku Łazienkowskiego niedaleko mojego mieszkania. Nigdy wcześniej tam nie wchodziłem zawsze tylko przechodziłem obok. Zauważyłem mężczyznę mniej więcej w moim wieku, który malował przy sztaludze. Podszedłem bliżej.

Malował drzewa, staw, kaczki. Nie było to doskonałe, ale piękne na swój sposób.

Podoba się panu? zapytał, nie odwracając się nawet.
Tak, dobrze pan maluje.
Nie maluję dobrze, zaśmiał się. Uczę się od roku. Ale daje mi to radość.
Na ponad sześćdziesiąt lat zaczął pan malować? zapytałem zaskoczony.
Na 68. Całe życie powtarzałem, że chciałbym kiedyś malować. W końcu pomyślałem: a dlaczego nie teraz? Przez 68 lat czekałem na kiedyś. Nie będę marnował reszty życia na czekanie.

Cały tydzień o tym myślałem.

Wczoraj wstałem i spojrzałem w lustro. Mężczyzna, 67 lat, który przez 40 lat czekał, aż życie się zacznie. Czekał na idealny moment. Czekał na towarzystwo. Sam już nie wiem na co.

Wczoraj wszedłem do sklepu muzycznego i kupiłem gitarę. Zawsze chciałem grać, zawsze mówiłem: kiedyś.
Zapisałem się na kurs włoskiego. Zawsze marzyłem, by pojechać do Włoch, ale wciąż myślałem: Po co, samemu?
A w końcu kupiłem sobie bilet lotniczy do Rzymu. Za cztery miesiące. Sam. I w tym nie widzę nic złego.

Dziś po południu ćwiczyłem grę na gitarze przez godzinę. Brzmię okropnie. Palce nie słuchają. Ale śmiałem się pod nosem w moim warszawskim mieszkaniu z tego hałasu.

I zrozumiałem: przez 67 lat czekałem na czyjeś pozwolenie, na odpowiedni moment, żeby zacząć żyć. Czekałem na idealną kobietę, odpowiednie okoliczności, lepsze warunki.

A nikt nigdy nie przyjdzie zapukać do moich drzwi z wiadomością: Teraz możesz być szczęśliwy.

Mam 67 lat. Może mam przed sobą 10 lat, może 20, może mniej. Ale te lata przeżyję. Będę fałszował na gitarze. Będę mówił okropnym włoskim. Namaluję nieudane obrazy. Będę podróżował sam, a pewnie się gdzieś zgubię.

I to będzie piękne.

Bo na końcu życia nie chcę pamiętać wszystkich rzeczy, których nie zrobiłem, czekając na idealny moment. Chcę pamiętać, że próbowałem. Że żyłem. Że byłem szczęśliwy po swojemu.

Nie potrzebujesz nikogo, żeby zacząć żyć.
Nie musisz być młody.
Nie musisz być w czymś dobry, żeby to lubić.

Wystarczy zdecydować, że dziś jest ten dzień.