Po nocnym dyżurze Tatiana była tak zmęczona, że ledwo ciągnęła nogi. Mrozy ustąpiły odwilży – każdeg…

Po nocnym dyżurze byłam wykończona tak, że ledwie mogłam iść. Mróz ustąpił odwilży, niemal codziennie padał śnieg. Wciąż ślizgałam się na lodzie ukrytym pod miękką, mokrą breją. Przez całą noc nie udało mi się nawet na chwilę położyć. To przywieźli chłopca z zapaleniem wyrostka, to starszą panią z złamaniem szyjki udowej. Jakby wszyscy specjalnie czekali z wezwaniem karetki właśnie na noc. Marzyłam tylko o tym, żeby dojść do domu i wreszcie zasnąć. Patrzyłam uważnie pod nogi, by nie upaść, i nawet nie zauważyłam, jak spod ściany wyłonił się człowiek i stanął na mojej drodze. Uniosłam głowę.

Przede mną stał mężczyzna około czterdziestki, wyglądał jak bezdomny albo ktoś, kto żyje na ulicy. Twarz miał podrapaną, ubranie przemoczone, byle jakie, jakby po kimś większym. Przesunęłam się lekko na bok, by go ominąć. Nie miałam siły uciekać.

Przepraszam, pomoże mi pani? odezwał się niespodziewanie.

Pracuję jako pielęgniarka, więc prośba o pomoc zawsze działa na mnie jak hamulec bezpieczeństwa w pociągu. Zatrzymałam się.

Ja Mężczyzna złapał się za głowę, na chwilę zamknął oczy. Wyrzucili mnie z pociągu. Dobrze, że śniegu było dużo. Upadłem na szczęście tak, że nic sobie nie złamałem. Tylko kilka siniaków.

Mniej pić trzeba mruknęłam, próbując go minąć.

Proszę poczekać. Nie piłem nic, tylko herbatę. Coś mi chyba dosypali. Bo zaraz zasnąłem. Potem mnie okradli, zdjęli nawet ubranie. Dobrze, że chociaż nie wyrzucili nagiego. I rzut beretem od waszej stacji.

No to panu się poszczęściło. Powinien pan pójść na policję i do szpitala. Głowa boli, nudności? Pewnie wstrząs mózgu powiedziałam i znowu ruszyłam dookoła niego, bo ciągle nie schodził mi z drogi.

Już byłem na komisariacie. Pociąg dopiero za kilka godzin, nie chcieli mnie tam zatrzymać. Po bandytach i tak śladu nie ma. Jechał ze mną w przedziale starszy facet, wyglądał jak profesor okulary, broda w szpic. Ale policjanci mówią, że i broda, i okulary pewnie fałszywe, a i wspólników miał. Traf chciał, że skończyło się w sumie lekko. Jakby pani mogła dać się wykąpać i przebrać, bo cały przemokłem. Ubranie oddam.

Tego jeszcze brakowało. To może od razu dam klucze do mieszkania, gdzie trzymam pieniądze? oburzyłam się.

I pani jak wszyscy Wszyscy mnie unikają. Boże, dlaczego nikt mi nie wierzy? uniósł głowę i spojrzał w niebo takim wzrokiem, że zrobiło mi się go żal. Zlustrowałam go uważnie. Ubrany kiepsko, ale mówi składnie, żaden bezdomny tak się nie wysławia.

No dobrze. Chodźmy już do mnie, bo się pan naprawdę przeziębi. Coś z ubraniem wymyślę.

Bardzo pani dziękuję. Inni uciekali na mój widok, nawet nie chcąc słuchać ruszył za mną.

Kiedy weszłam do mieszkania, opadłam ciężko na puf w przedpokoju. Nogi miałam jak z waty, powieki same się zamykały.

Proszę do łazienki kiwnęłam głową w stronę drzwi, a sama zaczęłam szukać jakichś ubrań. Jak pan ma na imię?

Michał odpowiedział już zza drzwi łazienki, gdy puścił światło. Za chwilę usłyszałam szum wody.

Westchnęłam. Z marzeń o odpoczynku nic już nie będzie. Brat od dawna mieszka w Warszawie, ale coś z jego rzeczy zostało w szafie. Trudno, nie zbiednieję. Przyniosłam ubranie pod drzwi łazienki i uprzedziłam, że zostawiłam je na szafce w przedpokoju.

Nalałam talerz zupy i wstawiłam ją do mikrofalówki. Sama siadłam na krześle i zamyśliłam się. Jeśli mama teraz wróci, pomyśli sobie nie wiadomo co, jak tu jedzenie podgrzewam, a w łazience myje się obcy facet. Boże, niech mama się gdzieś zatrzyma w sklepie albo wpadnie do Halinki, modliłam się w duchu. Pan Bóg chyba jednak był zajęty czymś ważniejszym, bo chwilę później rozległ się szczęk zamka.

Haniu, już jesteś? mama zawołała z korytarza. Wychyliłam się z kuchni. A to myślałam, że to ty się myjesz, wołam cię A kto się w takim razie myje? zmrużyła oczy, patrząc pytająco.

Mamo, nie krzycz. Facetowi pociąg uciekł, zaraz się ogarnie i pójdzie. Postarałam się mówić spokojnie.

To dla niego przygotowałaś ubranie po Leszku? Co się stało?

Mówiłam, z pociągu wyrzucili. Okradli go.

O Matko jedyna. I ty go wpuściłaś do domu? A jeśli sam jest złodziejem albo wariatem?! Myślałaś o tym w ogóle? Dobrze, że mnie coś tknęło i wróciłam do domu! Może lepiej zadzwonić na policję? mama była bliska paniki.

Mamo, nie przesadzaj. Już był na posterunku. Dziś pociągi nie kursują, bo torowisko jest w remoncie. Wyjdzie, jak się ogarnie rzuciłam już ciszej.

Z łazienki przestała już płynąć woda. Drzwi zaskrzypiały, otworzyły się, znów zamknęły. Pewnie zabrał ubranie, pomyślałam.

Mama usiadła naprzeciwko drzwi i czekała. W końcu do kuchni wszedł Michał. Przywitał się, trochę zmieszany, z poczuciem winy. Od razu poznałam, że słyszał naszą rozmowę.

No, pokaż się. Jak takiego dużego chłopa mogli okraść w biały dzień? spytała mama podejrzliwie.

Przepraszam, że zawracam państwu głowę. Jechałem w nocy do córki na wesele. Coś mi dosypali do herbaty, zasnąłem. Okradli mnie, zabrali wszystko, nawet ubranie. Założyli byle co i wyrzucili z pociągu niedaleko waszej stacji. Bez telefonu, dokumentów, pieniędzy rozłożył ręce.

I jak pan tu trafił? Przecież nie mieszkamy przy dworcu dopytywała mama.

Mamo, daj mu w spokoju zjeść. Czemu się tak czepiasz? oburzyłam się. Michał, proszę, rozgrzałam zupę.

Kiedy Hania była mała, zbierała z ulicy koty i szczenięta, a teraz przyprowadza mężczyzn wywalonych z pociągów mimo to odsunęła się od stołu i zrobiła miejsce.

Proszę, Michał. Ale ostrożnie, jak już mojej mamie się pan spodoba, to nie wyjdzie pan stąd żywy nie mogłam powstrzymać się od ironii.

Bo ty tylko w pracy, a w szpitalu sami staruszkowie i dzieci. Żadnego życia osobistego. Za chwilę trzydziestka, a nadal sama. Jak ja mam umrzeć, jeśli nie mam cię komu zostawić?

Mamo, daj spokój Jeszcze pomyśli, że naprawdę wyjdę za niego za mąż. spojrzałam na Michała uspokajająco.

No, idźcie wy machnęła ręką i znikła w swoim pokoju.

Ma pani poważną mamę Michał odstawił talerz.

Wychowywała mnie i brata sama, więc się boi, że zostanę z dzieckiem na rękach, jak ona

Rozumiem. A pani lekarz?

Nie, pielęgniarka. Ale jak pan chce kupić bilet bez dokumentów i pieniędzy? zaczęłam się martwić.

Na komisariacie powiedzieli, że pomogą. Czy mogę zadzwonić do córki, powiedzieć, że nie dojadę na wesele? I do przyjaciela?

Proszę. Poszłam do pokoju.

Co robisz, mamo? mama właśnie wysypywała ze szkatułki moje skarby złoty pierścionek i błyskotki.

Cicho, bo usłyszy. Jeżeli on naprawdę jest złodziejem, to lepiej, żebym to u cioci Marysi schowała i poszła z rzeczami do przedpokoju.

Nie zatrzymywałam jej, na nic się nie zda. Zrobiłaby po swojemu.

Położyłam telefon przed Michałem i sama stanęłam przy oknie. Zadzwonił do córki, po jego minie widziałam, że za bardzo nie przejęła się, że nie przyjedzie. Potem zadzwonił do kogoś innego i poprosił mnie o adres.

Już, za godzinę przyjedzie po mnie kierowca Niepotrzebnie w ogóle tam jechałem. Żona nie chciała się spotkać z byłym przy nowym mężu. To córka zaprosiła Tak ryzykowałem zdrowie i nerwy na próżno Michał wyglądał na rozczarowanego.

Kim pan jest, że po jednym telefonie kierowca po pana przyjeżdża? zdziwiłam się.

Michał zaczynał mi się podobać. W ubraniach brata wyglądał porządnie, choć trochę przyciasno.

Mam z kolegą małą firmę zajmującą się naprawą sprzętu AGD. Taki mały biznes. Kolega odradzał mi jazdę samochodem mówił, że się napiję na weselu i nie będę mógł wrócić. Wybrałem pociąg, a lepiej było polecieć samolotem. Ale nie martw się, nie będę długo przeszkadzać chyba bardziej przekonywał samego siebie niż mnie.

Patrzyłam na Michała i znów przeszło mi przez głowę: mama ma rację. Wracałabym do domu, gdzie czeka na mnie mąż, dzieci Życie miałoby sens. Za chwilę trzydzieści lat, a tu mieszkanie z mamą i żadnych widoków na zmianę. Był Leon zakochałam się, planowałam ślub. Raz przyszłam wcześniej do niego, a on w łóżku z moją koleżanką. I tak straciłam i chłopaka, i przyjaciółkę.

Jest pani dobra. Doczeka się pani szczęścia powiedział nagle Michał, przerywając moje myśli.

A pan? Czemu pan sam? Biznes się kręci, zdrowie też.

Ech No tak, sam jechałem na wesele. Po prostu nie wyszło. Rozwiodłem się. Nie spotkałem tak dobrej osoby jak pani. Wszystko teraz takie wyrachowane. I faceci, i kobiety. Pani po dyżurze, zmęczona, a ja nie dałem pani odpocząć. Przepraszam. Spadłem jak grom z jasnego nieba.

Rozmawialiśmy długo jeszcze. Na zewnątrz już ciemniało, kiedy zadzwonił mój telefon.

To pewnie kierowca. Michał sięgnął po aparat.

Zaraz wyjdzie i już nigdy go nie zobaczę. A przede mną znowu nudne, bezbarwne dni.

To już, czeka na dole. Dziękuję z całego serca. Michał wstał. Zostawiłem swój numer jako Michał z pociągu, żeby się pani nie zastanawiała. Chociaż domyślam się, że pani nie zadzwoni Ale gdyby kiedyś pani potrzebowała pomocy, proszę śmiało liczyć na mnie. Ubrania oddam, nie ma pani się czego obawiać. Przeproszę jeszcze pani mamę pewnie uważa mnie za złodzieja spojrzał takim smutnym wzrokiem, że aż ścisnęło mnie w gardle.

Obcy człowiek, a nie chciałam, żeby już odchodził. Ale kim ja jestem, a kim on? Uśmiechnęłam się blado. Lepiej nie wpadać więcej w takie sytuacje.

Nie, teraz tylko samochód albo samolot. Żadnych pociągów i uśmiechnął się.

Patrzyłam przez okno, jak w ciemniejącym zimowym zmierzchu Michał wyszedł z klatki, zatrzymał się przy samochodzie, zamachał do mnie.

No i po wszystkim. Jutro nawet mnie nie wspomni.

Wypuściłaś go już? zagadnęła mama, gdy wróciła.

To się złościsz, że go przyprowadziłam, to pytasz, czemu wypuściłam nie chciałam pokazywać mamie, jak bardzo mi żal.

Dobry człowiek, to widać.

A po co wtedy biegniesz chować biżuterię?

Głupia jestem, ot co westchnęła mama.

Minęły trzy tygodnie. Przyszedł sylwester. Wydawało mi się, że Michał mi się przyśnił. Wszystko to teraz wydawało się nierealne. Noworoczny dyżur zapowiadał się spokojnie. W pokoju socjalnym stała miniaturowa choinka, pacjentów w oddziale pozostało niewielu. Raczej żadnej karetki już nie przywiozą. Jeśli ktoś zasłabnie, przyjdzie jutro, dzień po święcie. Wreszcie będzie można się wyspać.

No to co, Haneczko, znów razem dyżurujemy? doktor Sawicki uśmiechnął się pod nosem, patrząc na mnie uważnie.

Dobrze wiedziałam, że to nie przypadek, tylko tak załatwiał grafik, żeby dyżurować razem. Lekarz był znany z zamiłowania do młodych pielęgniarek, żadnej nie przepuszczał. Robiłam dobrą minę do złej gry, udając, że nie wiem o co chodzi.

Jesteście? O matko, ale heca! wpadła Ludwika z izby przyjęć.

Już kogoś przywieźli? Sawicki zakładał maskę i chował rękawiczki do kieszeni.

Przyszedł do nas Mikołaj! Prawdziwy! Z prezentami! Upiera się, by wejść na oddział, ludziom radość sprawić. Wpuścić? trajkotała Ludwika.

Mikołaj? Czemu nie! Haneczko, idziemy zobaczyć, co to za cudak. Sawicki złapał mnie pod ramię i poprowadził do wyjścia.

Już na korytarzu usłyszeliśmy donośny głos w izbie. W czerwonym, haftowanym kubraku, z czapką, białą brodą i wielkim workiem na ramieniu Mikołaj przekonywał żeby go wpuścić na oddział.

Spieszyłem tu prosto z dalekiej Laponii, a wy nie chcecie mnie wpuścić! krzyczał donośnie głosem, który wydawał mi się znajomy.

Myślałem, że Mikołaj mieszka w Laponii, nie we Wrocławiu żartował Sawicki. No, tylko spokojnie, bo pacjenci śpią.

Mikołaj chodził po salach i z worka rozdawał mandarynki i czekoladki, kładł na szafkach obok łóżek. Babcie i dziadkowie promienieli z radości. Z interny przybiegła pielęgniarka Alinka, by Mikołaj zajrzał i do ich sal. Ten spojrzał na mnie nieco zagubiony.

A Śnieżynki wam nie oddam. Przepraszam, Mikołaju, swoją trzeba mieć! Sawicki objął mnie pod ramię.

Piętnaście minut później Mikołaj wrócił, rozpięty kubrak, broda i czapka w ręce, worek dyndał mu na ramieniu. Roześmiałam się.

Wiedziałem, że masz dziś dyżur. Chciałem cię zaskoczyć, poprawić humor. Udało się? Michał spojrzał na mnie z nadzieją.

Udało się, staruszki jeszcze długo nie zasną śmiałam się.

O, widzę, że dziś będę dyżurował sam Sawicki westchnął teatralnie. Idźcie, Haneczko, z Mikołajem. Jakby co, Ludwika mi pomoże. Korzystajcie z życia.

Nie musiałam się długo zastanawiać. Miesiąc później złożyłam wypowiedzenie i przeprowadziłam się do Michała. Mama była szczęśliwa. Córeczka wyszła za mąż, to mogę już spokojnie umrzeć Co ja mówię! Dzieci się pojawią, a kto jak nie babcia pomoże?. I zdecydowała się jeszcze pożyć.

Dlaczego tak jest, że wszystko złe zwalamy na los, a to dobre nazywamy szczęśliwym przypadkiem? A przecież jedno bez drugiego nie istnieje!