Synowa znosiła teściową latami – zobacz, do czego to doprowadziło — Bliźniaki?! — wyrwało się pani …

Dziennik Asi Nowak

Bliźnięta?! wyrwało się pani Danucie Kowalskiej.

Starała się ukryć niezadowolenie, ale szło jej to bardzo nieporadnie. Doskonale wiedziałam, że nie mogę się spodziewać od teściowej nawet odrobiny prawdziwej radości. Nigdy mnie nie polubiła, uważała, że jej syn zasługuje na kogoś lepszego. Chociaż wszyscy dookoła twierdzili wręcz przeciwnie to jej Krzyś był zwyczajniakiem, a ja niby za dobra.

Byłam miłą, wykształconą dziewczyną, skończyłam ekonomię na Uniwersytecie Jagiellońskim, znalazłam dobrą pracę w sieci prywatnych przychodni. Pochodziłam z mniejszego miasta, mój tata zarządzał tam przedsiębiorstwem, mama wykładała na uczelni. Nie można więc powiedzieć, że brakowało mi ogłady lub wykształcenia. Ale dla pani Danuty i tak byłam przeciętniarą.

No, gratulacje! Takie szczęście… Podwójne szczęście… mruknęła.

Nie zamierzała jednak tego szczęścia z nami dzielić. Moja ciąża nie była łatwa dostałam skierowanie na podtrzymanie, potem pojawiło się zagrożenie przedwczesnym porodem. Ciągle trafiałam do szpitala, a Krzysiek był przy mnie niemal codziennie. Teściowa mieszkała dwie ulice dalej, ale nigdy mnie nie odwiedziła.

Nawet po wypisie ze szpitala, kiedy przyszły na świat nasze córeczki, nie ruszyła się z domu. Choć Krzysiek ją prosił, przez pierwsze sześć tygodni nawet nie próbowała zajrzeć.

Nie wypada! A nuż zaniosę jakąś zarazę! Poznam się z nimi, jak będą silniejsze!

Dziewczynki miały już trzy miesiące, gdy niespodziewanie natknęłam się na teściową przed sklepem. Uśmiechnęła się do mnie przez zaciśnięte zęby.

I jak tam maluchy?

Odwzajemniłam uśmiech, tym razem szczerze.

Spacerujemy! Wózek ogromny, ale co zrobić? Dzieci muszą mieć świeże powietrze!

Pani Danuta kiwnęła głową i miała już odejść, gdy podeszła jej znajoma. Energiczna, roześmiana pani Teresa.

Danusiu! To twoje wnuczki?

Tak, Tereniu… Moje szczęście!

Pani Teresa spojrzała na mnie życzliwie.

Aż dwie naraz! Asiuniu, jak dałaś radę? Zawsze byłaś taka drobna!

Asia jest bohaterką! pochwaliła mnie pani Danuta.

Patrzyłam na nią z niedowierzaniem. Minutę wcześniej udawała, że nas nie zna, a przy koleżance zamienia się w czułą babcię.

Słyszałam urywki rozmowy że bliźnięta to szczęście, że świetnie sobie radzę, a teściowa pomaga, jak może. Dowiedziałam się tylu nowych rzeczy o własnym życiu, że zabrakło mi słów. Terenia się pożegnała, spiesząc do banku, życzyła nam wszystkiego dobrego.

Gdy tylko odeszła, sztuczny uśmiech Danuty zniknął. Bez słowa ruszyła w swoją stronę.

Wieczorem opowiedziałam o tym Krzyśkowi. Wzruszył ramionami.

Asiu, to moja matka. Zawsze taka była. Lubiała się chwalić, jak to siedzi ze mną po nocach nad lekcjami, a sama oglądała Klan albo malowała paznokcie. Opowiadała, że chodzi z Leną na długie spacery, a to ja prowadziłem wózek, a ona robiła makijaż. Nie przejmuj się. Proszę.

Setki razy słyszałam te historie, ale nadal potrafiła mnie zaskoczyć swoją dwulicowością.

***

Mijały lata, stosunek pani Danuty do naszych córek pozostawał bez zmian. Aż do czasu, gdy jednego dnia, wychodząc z taksówki, nieszczęśliwie upadła i złamała nogę. Wpadła wtedy na genialny pomysł.

Zamieszkam z wami! oznajmiła pewnego dnia.

Spojrzeliśmy z Krzyśkiem na siebie. Oboje wiedzieliśmy, co to oznacza. Ale jak tu odmówić?

Nasz dom zamienił się w chaos. Musieliśmy się przenieść z naszej sypialni do pokoju dzieci, bo ona zajęła sypialnię z powodu zdrowia. Stała się trzecim dzieckiem trzeba było jej gotować, sprzątać, kąpać i robić zakupy na żądanie.

Bliźniaczki miały dwa i pół roku. Próbowałam podjąć choć pół etatu w pracy, więc dziewczynki poszły do przedszkola. Codziennie rano zmagałam się z ich płaczem nie chciały wstawać, nie chciały się ubierać, opierały się rękami i nogami.

Pewnego dnia, gdy już mieliśmy wychodzić, zadzwonił Krzyśka telefon:

Mamo?! Po co dzwonisz, jesteś w sąsiednim pokoju!

No jak to, mam nogę w gipsie

Masz kulę, mamo.

Cicho, Krzysiek! To, co chcę powiedzieć, powiem z łóżka!

No słucham, mów szybciej…

Przeszkadza mi, że tak hałasujecie. Dzieci krzyczą, wy trzaskacie drzwiami. Nie mogę spać!

Krzysiek aż poczerwieniał:

To może zostawimy ci dzieci na dzień, będziesz mieć ciszę?!

Pani Danuta zamilkła. Wkrótce wyprowadziła się do siebie, nawet nie poczekała z tym do zdjęcia gipsu. Krzysiek nie był rozczarowany, za to mnie dręczyły wyrzuty sumienia. Niby nie lubię konfliktów, ale co mogłam zrobić?

***

W każdy piątek pracowałam tylko do południa. Odbierałam dziewczynki z przedszkola, kupowałyśmy sobie coś słodkiego, rozkładałyśmy poduszki na dywanie i oglądałyśmy bajki. Ten piątek miał być taki sam. Nagle zadzwonił domofon.

Otworzyłam drzwi. Stała pani Danuta, trzymając za rękę małego Jasia, syna Leny.

Co się stało?

Lenka zostawiła mi go na chwilę, ale muszę pilnie coś załatwić. Zajmij się nim półtorej godziny.

Zaskoczyłam się, ale Jaś był spokojnym dzieckiem, młodszym od moich bliźniaczek, więc przykucnęłam i uśmiechnęłam się.

Jasiu, posiedzisz z nami?

Kiwnął głową, a teściowa już znikała w windzie.

Kiedy wrócisz?

Maksymalnie za dwie godziny!

Ani nie pożegnała się ze mną, ani z wnukiem.

***

Krzysiek wrócił do domu wieczorem.

No siema, młody! Co u ciebie? Lena cię podrzuciła? zapytał z uśmiechem, patrząc na Jasia, który jadł kotlety przy stole.

Odparłam cicho:

Twoja mama go przyprowadziła. Mówiła, że tylko na dwie godziny To było prawie pięć godzin temu.

Krzysiek spojrzał pytająco:

Gdzie jest Lena?

Nie dzwoniłam do niej… Nie chciałam wpakować twojej mamy w kłopoty. Przecież to jej Lena powierzyła dziecko.

Krzysiek tylko pokręcił głową i zadzwonił do siostry. Lena obiecała przyjechać jak najszybciej.

***

Dochodziła dwudziesta. Dzieci bawiły się w pokoju, a my z Krzyśkiem i Leną siedzieliśmy w kuchni.

Naprawdę będziemy na nią czekać? Dzieci pora spać kłaść…

Asiu, raz się położą później. A z mamą trzeba wyjaśnić parę rzeczy.

Ledwo skończył mówić, rozległ się dzwonek do drzwi. Poszłam otworzyć teściowa od razu wparowała do przedpokoju:

No to zabieram Jasia!

Z tyłu pojawili się już Krzysiek i Lena.

Mamo, wszystko u ciebie w porządku z sumieniem?

Jak wy się do matki zwracacie?!

Mamo! Nie zwalaj winy! Ja zostawiłam Jasia TOBIE, nie Asi. Co ty wyprawiasz?

Pani Danuta prychnęła.

Przesadzasz, Lena! Asia ma swoje dzieci, świetnie sobie radzi, a ja mam swoje sprawy.

Krzysiek zrobił krok do przodu:

Mamo! Jakie sprawy?! Nie zapytałaś nawet Asi, czy może się zająć Jasiem…

Boże, przecież o co tu pytać!

Lena prychnęła nerwowo:

Najpierw pewnie wizyta u fryzjera, bo rano miałaś dłuższe włosy. Potem do manikiurzystki, bo lakier teraz różowy, a rano był czerwony…

Teściowa zmieszała się, ale nie znalazła argumentu.

W ogóle ci nie wstyd?! zapytał Krzysiek.

Milczała chwilę i spojrzała na nas wyniośle:

Boże, Asiu! Jakie ci tam fryzury czy paznokcie! I tak zawsze byłaś szarą myszką z Pcimia Dolnego! I zawsze będziesz.

Na moment zapadła cisza. Potem Lena i Krzysiek niemal jednocześnie krzyknęli:

Wynocha!

Krzysiek wziął ją pod rękę i stanowczo wyprowadził z mieszkania. Zamknął mocno drzwi, a kiedy się odwrócił, zobaczył, że po moich policzkach płyną łzy. Przytulili mnie oboje, pocieszali jak mogli.

Bolało. Było mi przykro, ale widząc, że teściowa traktuje tak również własne dzieci, wiedziałam, że problem nie we mnie, a w niej. Można być dobrą osobą, ale nie każdemu się dogodzi.

Od tego czasu nasz kontakt z panią Danutą ograniczył się do minimum. Krzysiek i Lena pomagali, kiedy naprawdę musieli, ale babcia nie angażowała się w życie wnucząt. Długo nosiła urazę, ale w końcu sama zaczęła dążyć do bycia blisko dzieci. Z wnukami się jednak do dziś nie zajmuje.

Tylko raz zobaczyłam u niej na Facebooku zdjęcie całej trójki dzieciaków i podpis: Wszystkiego najlepszego wszystkim Babciom. Tym, które wychowały wnuki! Uśmiechnęłam się gorzko. Wieczorem Krzysiek i Lena przegadali matkę na wszystkie strony. Niby mi wstyd, że śmiałam się z jej szopki, ale trudno było się powstrzymać.