PRZYCZEPA – Twój niezawodny towarzysz na polskich drogach

PRZYCZEPA
Marek był już zmęczony niekończącymi się imprezami, przelotnymi romansami i ciągłymi randkami tak bardzo, że kiedy poznał prostą, pogodną i bystrą Zosię, zrozumiał to właśnie to.
Wybrali się razem do kawiarni, posłuchali ulicznych muzyków, rozmawiali o jego sukcesach zawodowych i jej miłości do współczesnej poezji, a gdy odkryli, że oboje wolą sałatkę jarzynową z jabłkiem, wiedzieli już: czas iść dalej.
Za miejsce dalszego rozwoju znajomości Zosia wybrała swoje mieszkanie zaprosiła Marka na kolację.
Ten ubrał się w najlepszą koszulę, ogolił się, nauczył na pamięć kilka dziwnych wierszy jednego z ulubionych poetów Zosi, kupił kwiaty i dobre wino.
Zmierzał w odwiedziny w doskonałym nastroju i pełen pewności siebie.
Marek wiedział, że wieczór zapowiada się ciekawie.
Jego pewnością siebie mógłby konkurować z niejednym kotem wracającym do miski już piętnasty raz tego dnia.
Wszystko było dopięte na ostatni guzik oprócz jednej rzeczy: Dobry wieczór, nazywam się Staszek.
Mama szykuje się w łazience, proszę wejść.
Marek znieruchomiał.
Patrzyła na niego twarz niemal jak z portretu mocna, raczej jeszcze dziecinna, choć już męska.
Właściciel tej twarzy wyciągał do niego dłoń, ogromną na tyle, że mógłby nią objąć całą głowę Marka.
Najpierw uznał, że pomylił mieszkania, ale gdy Staszek kichnął, śmiesznie przy tym zatykając nos i nie otwierając ust dokładnie jak robiła to Zosia wszelkie wątpliwości odpłynęły.
Chwila radosnego podniecenia przemieniła się w ciężar, wino wydało się kwasowe, a kwiaty zwiędły w oczach.
Marek wszedł dalej i omal się nie potknął o adidasy Staszka.
Mógłby je włożyć na własne buty i wciąż by mu były za duże.
Zosia była synowi ledwie do pasa.
Marek pomyślał nagle, jaka szkoda, że kobiety nie potrafią tak rozmnażać złota: dasz jej pierścionek, a za dziesięć lat masz już obrączkę na całą dłoń.
Taka inwestycja!
Myśląc tak, przeszedł do kuchni, gdzie już wszystko było gotowe, a Staszek zmieniał zasłonki bez korzystania z krzesła.
Pięć minut i wychodzę!
usłyszał z łazienki.
Po pięciu razy pięciu minutach Zosia wyszła w końcu z łazienki, ubrana w wieczorową sukienkę, z makijażem na lśniącej twarzy.
Gdy zobaczyła kwaśną minę Marka, od razu wyczuła powód, i cała jej trema, a wraz z nią romantyczny nastrój, znikła.
Bez słowa nałożyła sobie i gościowi jedzenie, sama rozlała wino i zaczęła jeść, nie czekając na Marka.
Dlaczego nie powiedziałaś, że masz dziecko?
wydusił z siebie zawiedziony Marek.
Przestraszyłeś się przyczepy?
uśmiechnęła się smutno Zosia.
To nie przyczepa to cały pociąg!
Dużo, co?
Takiego wyciągnęłam po tatusiu.
Ojciec z Suwalszczyzny, z zapadłej wioski.
Jeszcze wyższy od Staszka.
Golymi rękami na dzika chodził.
A gdzie on teraz?
wykrztusił Marek.
Jeździ po kraju artysta cyrkowy z dzikiem.
Zostawił nas dla wielkiej sceny.
Czasem pisze listy.
Ale tak bazgroli, że myślę, że to dzik pisze i chyba ma więcej sumienia.
Ile lat ma Staszek?
Marek wskazał na drzwi.
Czternaście, niedawno odebrał pierwszy dowód.
Siłą?
Bardzo śmieszne
Jedli dalej w milczeniu.
Rozmowa kleiła się jak stary klej.
Mogę jeszcze mięsa?
Marek wyciągnął talerz.
Smakuje ci?
Szczerze, lepszego nigdy nie jadłem!
Co to?
Sarnina.
Staszek przyrządził.
Naprawdę, ma talent.
Po tacie odziedziczył, razem z jakąś starą książką kucharską, zestawem noży, spiningiem i jeszcze paroma rzeczami, które nam zostawił.
Łódka?
Marek przełknął ślinę.
Tak, trzymamy ją w piwnicy.
No, czasem tam trafia.
Syn zapalony wędkarz.
Wtedy zadzwonił telefon Zosi.
Przepraszając, wyszła odebrać rozmowę.
Czas zbierać się do domu, pomyślał Marek.
Nic tu już po nim.
Słuchaj, Marek Zosia wróciła wyraźnie przejęta w pracy miałam awarię.
Pomógłbyś zostać z Staszkiem przez parę godzin?
Ja?
Z Staszkiem?
Ale po co?
Jest niepełnoletni, a nigdy nie wiadomo, co się wydarzy.
Tyle dziwnych ludzi kręci się po blokach
Boisz się, że go ktoś wykradnie niepostrzeżenie?
Dobra, powiem wprost zapłacę ci i za zrujnowany wieczór, i za bycie opiekunem, a później już nie zadzwonię.
Zgadzasz się?
No dobrze, ale co mam z nim robić?
Nie wiem, jesteście facetami obgadajcie męskie tematy, a ja lecę!
Marek nie zdążył odpowiedzieć, Zosia już wybiegła z domu.
Posiedział chwilę na kuchni, wyczerpał cały telefon, dojadł mięso, dopił wino, ale Zosia wciąż nie wracała.
Podchodząc do drzwi pokoju Staszka, usłyszał znajome dźwięki.
Niemożliwe, pomyślał i zapukał.
Otwarte.
Ostrożnie wszedł do dziecięcego pokoju.
Pierwsze, co rzuciło mu się w oczy, to ogromna drewniana tarcza z wbitymi nożami i strzałami.
Na ścianie ani jednej dziury snajper trafiał zawsze.
Na stole stał gramofon, a z głośnika cicho sączyło się Acid Drinkers, które Marek uwielbiał.
Sam Staszek siedział w rogu i montował zestaw wędkarski.
Marek przyglądał się dalej.
Na szafie stały trofea, z sufitu zwisał worek treningowy, przy telewizorze leżała świeża konsola.
Twoja matka nieźle cię rozpieszcza zagwizdał Marek zazdrośnie.
O takiej kanciapie marzyłby niejeden nastolatek i każdy dorosły.
W wakacje pracuję odpowiedział Staszek i Marek poczuł lekkie ukłucie wstydu.
Przypomniał sobie, jak wyobrażał sobie Zosię, szukającą pieniędzy dla syna, a chłopak okazuje się całkiem samodzielny.
Masz może ładowarkę do telefonu?
zapytał.
Leży przy makiecie kolejek wskazał Staszek.
Kolejek?
Marek z niedowierzaniem obrócił głowę i zamarł na widok wielkiej, własnoręcznie zrobionej makiety kolejowej.
Sam robiłeś?
Tak, kupuję powoli części, chcę mieć drugi poziom i kilka mostów.
Niedawno przyszły nowe tory, ale brak mi czasu.
Marek poczuł przypływ ciepła do głowy i serca.
Mogę przejechać jedno kółko?
Jasne, tylko sekundkę Staszek odłożył sprzęt, podszedł jednym krokiem.
***
Zosia wróciła po godzinie.
Była pewna, że Marek już się zmył, więc od razu poszła do pokoju syna, gdzie zastała dwóch facetów pochylonych nad kolejką.
Trudno było zgadnąć, który starszy.
Marek, już czas do domu powiedziała cicho Zosia.
No maaa Ojej!
Marek zerwał się z podłogi.
Która godzina?
Wpół do jedenastej ziewnęła Zosia.
Jutro znów muszę wcześnie iść do pracy, więc muszę się wyspać.
Oprowadziła Marka do drzwi, pocałowała w policzek i podała banknot.
Od kobiet nie biorę pieniędzy Marek skrzywił się.
Dobra.
Dzięki, że popilnowałeś mojej przyczepy.
Marek lekko się uśmiechnął i wyszedł.
***
Cześć, słuchaj, wpadłbym jeszcze kiedyś zadzwonił po kilku dniach Marek.
Wiesz, u mnie w pracy teraz armagedon, nie mam głowy do związków i po naszej ostatniej
A mogę wpaść do Staszka?
Do Staszka?
zdziwiła się Zosia.
Tak.
Może trzeba posiedzieć, popilnować go?
Hmm, muszę go zapytać.
Już napisałem do niego.
Zgodził się.
Kupiłem mu nową grę na x-boxa, posiedzimy cicho, ty spokojnie popracujesz.
No dobrze, wpadaj dziś.
Tego samego wieczoru Marek przyszedł już zupełnie inny: ani koszula, ani perfumy, brak wina i głupich spojrzeń.
Miał na sobie czarny t-shirt zespołu Kult, na plecach plecak wypchany chipsami i colą, a szeroki, chłopięcy uśmiech nie schodził mu z ust.
Tylko siedźcie cicho za chwilę mam wideokonferencję na dwie godziny uprzedziła Zosia, ubrana w szlafrok, z maseczką na twarzy i wyraźnym zapachem cebuli.
Marek skinął głową i wszedł do pokoju Staszka.
Tego wieczoru Zosia ledwo rozdzieliła Marka i Staszka, którzy właśnie kłócili się o filmy Smarzowskiego i Tarantino.
Każdy bronił swoich racji i chcieli rozstrzygnąć spór sześciogodzinnym maratonem filmowym, ale Zosia przekonała ich, że obaj mają okropny gust i wypchnęła Marka z domu.
W sobotę nie zapomnij zanętę kupić!
zawołał Staszek z pokoju.
Jaką znowu zanętę?
Zosia zmierzyła Marka wzrokiem.
Idziemy na szczupaka.
Powiedziałem Staszkowi, że znam sklep, gdzie mają najlepszą.
Super, od wieków nie byłem na rybach!
No proszę, już kumple na całego.
A ze mną czasu nie chcesz spędzić?
Możesz iść z nami, będziesz robić kanapki.
Tak, na pewno.
Idźcie sobie, przynajmniej dzieciak ma zajęcie uśmiechnęła się Zosia, żegnając Marka.
U mnie i tak tylko praca w głowie.
***
Minął miesiąc.
Zosia totalnie pogrążyła się w pracy, na romanse nie miała siły.
Za to Marek ze Staszkiem spędzili ten czas bardzo produktywnie: rozbudowali makietę kolejową, pojechali na raki, nastawili kwas według starej książki kucharskiej po dziadku.
Staszek nauczył Marka czytać mapę w lesie, a Marek pomógł chłopakowi zaprosić koleżankę z klasy na randkę.
Wszystko płynęło spokojnie aż pewnego wieczoru do drzwi zapukał ktoś tak, że aż sufitem poleciały lampki.
Zosia otworzyła drzwi i od razu poczuła zapach dziczyzny.
Na progu stał jej były mąż ojciec Staszka.
Wszystko zrozumiałem!
powiedział, przyklękając.
Nawet wtedy był wyższy od Zosi o głowę.
Ja i Knur mamy dość występów, chcemy spokojnego życia!
Uzbierałem pieniędzy, zabieram was do rodzinnej wioski.
Rzucisz pracę, z synem będę chodził na ryby i polowania.
Będziecie mieć dobre życie.
Żarty sobie robisz?
Dziesięć lat cię nie było, a teraz olśnienie?
Twój dzik też wrócił do rodziny?
Nie Knur za moimi plecami podpisał kontrakt z telewizją burknął były mąż.
Więc jednak cię zostawili Zosia skrzyżowała ramiona.
Nieważne!
Najważniejsze, że teraz
Nie skończył, bo w przedpokoju pojawił się Marek, w koszulce Zosi.
Zośka, wziąłem twój t-shirt, bo swój pobrudziłem, jak z Staszkiem malowaliśmy parowo
Czy w tym mieszkaniu ktoś kiedykolwiek kończy zdania?
zapytała Zosia, patrząc po kolei na mężczyzn.
A to kto?
były mąż wycelował wielką pięść w głowę Marka.
To to Zosia zgłupiała.
Wtedy z pokoju wypadł Staszek, w błyskawicznym ruchu wykręcił ojcu rękę i przycisnął go do ściany.
To przyczepa!
warknął Staszek.
Staszek!
Synu!
To twój ojciec!
Co za przyczepa?
Taka, która wywiozła z mamą wszystko, co zostawiłeś!
Ale przecież ja nic wam nie zostawiłem powiedział były i sam się zastanowił nad własnymi słowami.
Marek i Zosia stali razem w kącie, patrząc na pojedynek tytanów.
Dobra, już, koniec, jęknął ojciec, a Staszek poluzował chwyt.
No proszę cały w tatusia.
Już można na dzika iść rozcierał rękę były.
Chcę tylko jutro zabrać syna na polowanie.
Porozmawiać, nadrobić stracony czas.
Może uda nam się odbudować więź?
Jestem ojcem.
Zosia nie wiedziała, co odpowiedzieć.
Spojrzała na byłego i na Marka.
Tak, rozumiem Marek skinął głową i zaczął się zbierać do wyjścia.
Przepraszam
***
Następnego ranka ojciec i syn wybyli z domu i wrócili dopiero późnym wieczorem, ale sam Staszek.
Gdzie tata?
zapytała przejęta Zosia.
Poszedł odparł Staszek, zdejmując buty.
Jak to poszedł?
Tak po prostu?
Nie do końca pokręcił głową Staszek.
Poszedł z dzikiem.
Załadował zwierza do przyczepy i pojechał tresować.
Zawiózł mnie do miasta i odjechał.
O rany, co za głupia ja jestem chwyciła się Zosia za głowę.
Muszę zadzwonić do Marka.
Nie trzeba, właśnie się z nim żegnałem.
Odprowadził mnie pod blok.
Obiecał jutro wpaść.
Przecież telefon został tu!
Skąd wiedział, gdzie cię odebrać?
Powiedział, że nas śledził.
Chciał mieć pewność, że z nami wszystko w porządku.
Tak powiedział?
Tak.
I jeszcze, że przyczepił się do nas na dobre i już raczej nie odczepi.