Tato, pamiętasz jeszcze Nadzieję Aleksandrownę Martynienko? Dziś jest już późno, ale jutro przyjedź …

Tato, przecież pamiętasz Nadzieję Aleksandrownę Martynienko? Dzisiaj już jest późno, ale jutro przyjedź do mnie. Poznam cię z moim młodszym bratem, twoim synem. To wszystko. Do zobaczenia.

Chłopiec spał tuż pod jej drzwiami. Iwona zdziwiła się, dlaczego dziecko śpi na klatce schodowej o tak wczesnej porze? Była nauczycielką z dziesięcioletnim stażem i nie potrafiła przejść obok obojętnie. Pochyliła się nad nim i delikatnie potrząsnęła jego chudym ramieniem.

Hej, młody człowieku, obudź się!

Co? chłopiec niezdarnie się podniósł.

Kim jesteś? Dlaczego tu śpisz?

Nie śpię. Po prostu… macie miękki wycieraczyk. Siedziałem i niechcący przysnąłem odpowiedział.

Iwona mieszkała w tym bloku dopiero od pół roku. Kupiła mieszkanie po rozwodzie. Prawie nikogo z sąsiadów nie znała, ale było jasne, że chłopiec nie był z tego bloku.

Mógł mieć z dziesięć, może jedenaście lat, ubrany był w stare, lecz czyste ubrania. Przebierał nogami i niespokojnie się wiercił.

Iwona domyśliła się, że pewnie musi do toalety:
Szybko, idź. Ale się śpiesz, bo zaraz się spóźnię do pracy wpuściła go do mieszkania.

Zmierzył ją nieufnym spojrzeniem swoich niezwykłych, jasnoniebieskich oczu.

Niespotykany kolor, przemknęło jej przez myśl. Gdy gość, po wyjściu z łazienki, mył ręce, Iwona zrobila mu kanapki z kiełbasą.

Weź, przekąś coś.

Dziękuję! już był w drzwiach. Uratowała mnie pani. Teraz spokojnie poczekam.

Na kogo czekasz? spytała Iwona.

Na babcię Antoninę Pietrową. Mieszka tu obok, może pani ją zna?

Znam ją trochę. Ale dwa dni temu zabrało ją pogotowie, jak wracałam z pracy, widziałam jak wynosili ją na noszach.

Do którego szpitala ją zawieźli? niepokój przemknął przez twarz chłopca.

Wczoraj dyżurował Dwudziesty Miejski. Pewnie tam.

Rozumiem. Jak pani ma na imię? w końcu chłopiec zdecydował się przedstawić.

Iwona Fedorowicz odpowiedziała już wychodząc z domu.

W szkole Iwona wpadła w wir szkolnych spraw, lecz myśli o chłopcu nie dawały jej spokoju.

Chyba budzi się we mnie nieuśpiony instynkt macierzyński, pomyślała trochę smutno. Dzieci nie miała, mąż odszedł do innej kobiety, która urodziła mu córkę, więc pogodziła się z rozstaniem.

W długiej przerwie zadzwoniła do szpitala. Okazało się, że babcia sąsiadka miała udar mózgu, prognozy nie były najlepsze wiek, 78 lat.

Po pracy znów zobaczyła chłopca na klatce schodowej. Siedział na parapecie.

Czekałem na panią ucieszył się na jej widok. Babci długo nie wypuszczą, mnie do niej nie wpuścili.

Iwona zapytała o imię.
Był to Fryderyk. Powiedział wyraźnie Fryderyk, nie Frycek.

Nakarmionemu i umytam gościowi Iwona zaraz zadała kilka pytań:

Uciekłeś z domu? Rodzice pewnie oszaleli ze strachu?

Rodziców nie mam. Mieszkam u ciotki.

To ciotka się martwi zaniepokoiła się Iwona.

Nie. Powiedziałem jej, że jadę do babci. A ona nie wie, że babcia jest w szpitalu. Nie chcę tam być, chociaż jest dobra i prawie nie pije. Ale wujek codziennie pije i robi się zły. Mają już czwórkę swoich dzieci, zaraz będzie piątka, a tu jeszcze ja.

Powiedzieli, że oddadzą mnie do domu dziecka, a ja tam nie chcę. Nie przeszkadzam pani za bardzo? Mama mówiła, że jestem nadpobudliwym dzieckiem, cały w ojca, światłoooki. Mama nie żyje już dwa lata.

A jak nazywała się twoja mama?

Nadzieja Aleksandrowna Martynienko. Była dobra i piękna. Pracowała jako sekretarka dyrektora jakiejś fabryki chemicznej, nie pamiętam już której.

A ojciec? dopytała Iwona.

Nie miałem ojca. Nigdy nie miałem odpowiedział Fryderyk zgaszonym głosem.

Iwona nagle zrozumiała, dlaczego tak bardzo ją poruszyło spotkanie z tym niebieskookim chłopcem. Oczy! Takie same miała tylko jedna osoba na świecie jej ojciec.

A jej ojciec był dyrektorem fabryki!

Iwonie od wrażenia aż zabrakło tchu: Romans dyrektora z sekretarką, czy może być coś bardziej banalnego? Czy wiedział, że urodziła mu syna? Czy zauważył jej zniknięcie ze swojego sekretariatu?

A ona? Dała synowi jego imię, czyli musiała kochać mocno kochać…

Iwona była jedynaczką. W dzieciństwie marzyła o bracie czy siostrzyczce.

Skocz, proszę, do sklepu po chleb. Sklep jest naprzeciwko powiedziała i wysłała Fryderyka.

Od razu zadzwoniła do ojca:

Tato, pamiętasz Nadzieję Aleksandrownę Martynienko? Już późno, ale jutro koniecznie przyjedź do mnie. Poznam cię ze swoim młodszym bratem i twoim synem. To wszystko na dziś. Do jutra! powiedziała Iwona i odłożyła słuchawkę.

Pościeliłam ci w salonie na kanapie. Idź pod prysznic i połóż się spać powiedziała do chłopca, który wrócił ze sklepu.

Nie miała jasnej wizji, jak to wszystko rozwiąże się dalej, ale była pewna, że nie odda brata do patologicznej rodziny czy domu dziecka.

Ojciec przyjechał wcześnie rano. Zazwyczaj w weekendy Iwona odsypiała, dziś jednak wstała o świcie. Prawie nie spała całą noc.

Kochała ojca. Zawsze był w jej życiu, wspierał ją w trudnych chwilach, w przeciwieństwie do matki.

Od zawsze był jej opiekunem. Dzięki niemu poszła na pedagogikę, mimo że matka krzyczała, że to zawód dla nieudaczników.

Matka więc nie czuła się zwyczajna, choć pochodziła ze wsi. Ojciec pobłogosławił też jej małżeństwo i pomógł przetrwać rozstanie.

Miłość

Ojciec był jak zawsze elegancki, spokojny, w wyprasowanych spodniach, błyszczących butach, z drogą, lecz subtelną wodą kolońską. Sprawiał wrażenie człowieka sukcesu.

Coś ty tam wymyśliła? Jakiegoś brata znalazłaś. Całą noc nie spałem, martwiłem się powiedział od progu.

Cicho, tato, mój gość jeszcze śpi zaprowadziła ojca do kuchni. Zjedz śniadanie, pewnie jesteś głodny?

Przy śniadaniu przedstawiła mu całą sytuację.

Coś to dziwne! odparł ojciec. Była u mnie sekretarka Nadzieja Martynienko, młoda, mądra, ładna. Patrzyła na mnie zakochanymi oczami. No wiesz, mężczyzna też człowiek trudno się oprzeć…

Przyznaję się, nie oparłem się. Wiesz, że wierność stuprocentowa to rzadkość. Była miła, podobała mi się ta jej adoracja. Wina moja, nie jestem święty. O twojej matce nie myślałem, żeby ją zostawić.

Pewnego dnia spytała, czy nie chciałbym synka. Odpowiedziałem, że mam córkę, a na syna już za późno.

Wkrótce zachorowała jej matka. Prosiła o dłuższy urlop na opiekę wyjechała na wieś.

Na jej miejsce zatrudniono na chwilę starszą kobietę. Nadzieja wróciła po roku, była promienna, wypoczęta.

Zażartowałem, czy wyszła za mąż? Potwierdziła: Wyszłam, mam synka. Mamy wynajmowane mieszkanie. Nazwisko zostało jej poprzednie Martynienko.

W tych czasach wszyscy żyją na kocią łapę. Nasze relacje były już tylko służbowe. Ona miała swoje życie, ja swoje.

Trzy lata temu Nadzieja długo chorowała, a potem nagle zmarła. Dowiedziałem się o tym, podpisując dokumenty na zasiłek pogrzebowy.

Szkoda dziewczyny, była taka młoda. Ale nie przypisuj mi syna, córko. Przecież miała męża skończył ojciec swoją opowieść.

W tym momencie gość się obudził. Jako dobrze wychowane dziecko zajrzał do kuchni i przywitał się. Ojciec nagle pobladł. Kiedy usiedli obok siebie, podobieństwo stało się aż nadto widoczne.

No to się poznajmy! zaproponował ojciec, pierwszy wyciągnął dłoń, lekko drżącą z emocji Fryderyk Mikołajczyk.

Fryderyk Fryderykowicz Martynienko odparł chłopiec, powierzając swoje dłonie w mocny uścisk dorosłego mężczyzny.

Obaj jednocześnie ze zdziwieniem unieśli brwi.

Dzisiaj mam samych Fryderyków w gościach uśmiechnęła się Iwona, nie kryjąc wzruszenia.

Fryderyk młodszy poszedł się umyć, a Fryderyk starszy patrzył na córkę z niedowierzaniem.

Nic nie rozumiem. Jest wypisz-wymaluj jak ja w dzieciństwie. Przecież miała męża, urodziła dziecko niby jemu?

Nie miała ślubu. Pojechała na wieś, żeby urodzić w sekrecie przed tobą odpowiedziała. Sprawdź w kadrach, kiedy była na urlopie macierzyńskim.

Małżeństwo wymyśliła, żebyś nie miał wyrzutów sumienia. Widać, że kochała cię naprawdę. Fryderyk mówił, że nigdy nie miał ojca. Rozumiesz? Nigdy!

Ale jeszcze jedno u Nadziei nie było rodzeństwa. Była jedynaczką, jej matka już wiele lat temu zmarła. Skąd więc ciotka i babcia? zamyślił się ojciec.

Odpowiedział mu Fryderyk, który stał w drzwiach i słyszał część rozmowy:

To o mojej mamie? Ciotka Walentyna nie jest moją prawdziwą ciotką to dalsza krewna. Przyjechali do miasta, gdy mama już była ciężko chora. Babcia Tonia to matka ciotki Walentyny. Gdy mama zmarła, ciotka wzięła mnie do siebie.

Bo gdzie miałem pójść? Z wynajmowanego mieszkania musieliśmy się wynieść, więc zabrała mnie rodzina. Nawet jakieś pieniądze dostają za opiekę nade mną, a wujek ciągle narzeka, że za mało.

A pana, panie Fryderyku Mikołajczyku, pamiętam! Pańskie zdjęcie stało u mamy na toaletce w ramce. Teraz mam je w albumie. Myślałem, że to jej ulubiony aktor. Pytałem, kto to jest?

Mama obiecała, że powie, jak trochę podrosnę.

Iwona nakarmiła Fryderyka śniadaniem i wysłała go do kina na poranny seans kino było niedaleko.

No i co, tato, masz jeszcze jakieś wątpliwości? zapytała.

Chyba nie, ale trzeba zrobić badanie DNA. Pokrewieństwo trzeba będzie potwierdzić oficjalnie odrzekł ojciec.

Potem była histeria, udawany atak nadciśnienia i rzekomy stan przedzawałowy u Ludmiły Iwanowny, żony Fryderyka Mikołajczyka.

Prawdę mówiąc, szybko się uspokoiła i pojechała nad morze. Dopiero później odważyła się zobaczyć chłopca.

Fryderyk przypadł jej do gustu, ale nie chciała go wychowywać. W gości proszę bardzo! Na stałe nie! Zdrowie nie pozwala. Nerwy w strzępach.

Mam pomoc domową, ale to nie opiekunka! stwierdziła.

Nikt nie nalegał. Starszy Fryderyk spędzał z synem dużo czasu, sprawiało mu to wielką radość. Ciągle doszukiwał się podobieństw: obaj nie lubili kaszy manny, ale kochali koty.

Jednak żona Fryderyka starszego miała alergię na koty, a młodszy nigdy nie miał własnego mieszkania, by hodować kota.

Obaj też tak samo, lekko sepleniąc, wymawiali niektóre słowa. A o podobieństwie fizycznym nie trzeba było wspominać…

Kiedy ustalono ojcostwo, a cała procedura trwała prawie dwa miesiące, Fryderyk Mikołajczyk przyszedł do Iwony, poprosił do siebie Fryderyka i powiedział:

Od dziś, z mocy prawa, jesteś moim synem. To twój nowy dowód osobisty. Zawsze byłeś moim synem, tylko o tym nie wiedziałem. Przepraszam cię, jeśli umiesz mi wybaczyć.

Nie zmuszę cię, byś mówił do mnie „tato”. Nazywaj mnie jak chcesz. Ale wiedz, że już nigdy nie będziesz sam. Masz oparcie jestem twoim ojcem. Masz Iwonę twoją siostrę.

Od razu wiedziałem, że jesteś moim ojcem uśmiechnął się Fryderyk. Już kiedy zobaczyłem cię pierwszy raz.

No popatrz, jakie te dzisiejsze dzieci bywają bystre roześmiał się ojciec i przytulił syna.

Iwona zobaczyła łzy w oczach ojca, lecz szybko się opanował. Fryderyk zamieszkał u niej, lecz do Ludmiły Iwanowny chodził rzadko, a ojciec wpadał niemal codziennie. Razem z Iwoną wzięli też kota.

Pewien starszy pan rozdawał kotki za darmo koło marketu wybrał najsłabszego. Nazwał go Mruczek. W owej chwili Fryderyk czuł się najszczęśliwszym chłopcem na świecie!

PS:
Fryderyk Mikołajczyk ufundował biały marmurowy pomnik na grobie Nadziei.

Często obaj z Fryderykiem odwiedzają grób, przywożą kwiaty.

Pewnego razu Fryderyk powiedział przy świeżych kwiatach:

Czy wiesz, tato, mama dzień przed śmiercią powiedziała mi, żebym za bardzo nie płakał. Że nie zniknie całkiem. Że po prostu przejdzie na drugą stronę i stamtąd będzie mnie strzegła.

Powiedziała też, że postara się mi nadal pomagać. I dopiero teraz rozumiem to ona sprawiła, że pani Iwona mnie znalazła, a potem i ty! Wiem to na pewno! Wierzysz mi, tato?

Oczywiście, że ci wierzę odpowiedział ojciec.