Pracowałam w jednej firmie przez siedem lat – zaczynałam jako asystentka, a doszłam do stanowiska koordynatora działu administracyjnego

Pracuję w tej samej firmie już siedem lat.
Zaczynałam jako asystentka, z czasem awansowałam na koordynatorkę działu administracyjnego.
Moja najbliższa przyjaciółka dołączyła do firmy dwa lata po mnie to była moja rekomendacja.
Wprowadziłam ją w wszystkie procedury, wytłumaczyłam, jak działa system, podzieliłam się kontaktami, a na początku nawet tuszowałam jej błędy, żeby nie zwolnili jej od razu.
Jadłyśmy razem lunch, wychodziłyśmy na piwo w piątki wieczorem i nigdy nikomu nie ufałam tak, jak jej.
Pół roku temu ogłoszono rekrutację na stanowisko kierownika.
Szef powiedział mi, że jestem jednym z poważniejszych kandydatów.
Zaczęłam przychodzić wcześniej, zostawać po godzinach, brać na siebie dodatkowe obowiązki.
Moja przyjaciółka cały czas powtarzała: Ta posada należy do ciebie, zasługujesz na nią. Opowiadałam jej wszystko, nawet dzieliłam się taktyką na rozmowę kwalifikacyjną.
W dniu rozmowy nagle pojawiła się i ona.
Nic mi wcześniej nie powiedziała.
Dowiedziałam się dopiero wtedy, kiedy zobaczyłam ją pod drzwiami gabinetu dyrektora.
Spojrzała na mnie i powiedziała tylko: Postanowiłam spróbować. Starałam się nie myśleć o tym źle.
Tydzień później ogłoszono wyniki to ona została kierowniczką.
Siedziałam przy biurku, patrzyłam w ekran komputera i nie mogłam wydobyć z siebie żadnej reakcji.
Z czasem zaczęłam dostrzegać, że sytuacja się zmienia.
Jako nowa szefowa wprowadzała poprawki do procesów, które sama stworzyłam.
Odsuwała mnie od niektórych zadań, żądała absurdalnych raportów.
Kolega powiedział mi, że rozgłasza, iż brak mi cech przywódczych i że wiele pomysłów, które prezentuje jako własne, to tak naprawdę moje sugestie, którymi się z nią dzieliłam.
Pewnego dnia zaprosiłam ją na kawę i zapytałam wprost: Dlaczego to wszystko o mnie powiedziałaś? Odpowiedziała: To jest praca, nie przyjaźń.
Musiałam zapewnić sobie miejsce tutaj. Przypomniałam jej, ile zrobiłam dla niej.
Stwierdziła: To był twój wybór.
Ja cię do tego nie zmuszałam.
Od tego czasu atmosfera jest nie do wytrzymania.
Rozmawia ze mną chłodno, poprawia mnie przy wszystkich, zleca bezsensowne zadania.
Wracam do domu zapłakana, zestresowana, mam ochotę rzucić to wszystko.
Jednocześnie wkurza mnie myśl, żeby odejść bez słowa.
Stoję teraz na rozdrożu: znieść to wszystko po cichu, żeby nie stracić pracy, czy rzucić i zacząć od zera.
A ty zostałbyś, czy odszedł?