Kot przypadkiem natrafił na telefon… Urządzenie pachniało człowiekiem i było zaskakująco ciepłe. Uło…

Dziś wydarzyło się coś naprawdę nietypowego. Mój kot przypadkowo natknął się na mój nowy telefon Telefon pachniał człowiekiem i zaskakująco był bardzo ciepły. Kiciuś położył się wygodnie, objął go łapkami i przytulił się do niego boleśnie mocno wtedy smartfon nagle się włączył pod wpływem lekkiego muśnięcia jego łapki.

Nie nacieszyłam się za bardzo tym nowym smartfonem. Już od pierwszej chwili był wadliwy nagrzewał się od każdej drobnej czynności. A potem jeszcze zgubiłam go na mieście. Szkoda Telefon był świetny: duży wyświetlacz, mocna bateria oczywiście ta sama, która okazała się jego zgubą. Teraz nie da się już go zwrócić po prostu przepadł.

Zbeształam się w myślach, nazwałam siebie głupią, chwyciłam mój stary, wysłużony telefon z klawiaturą i zadzwoniłam na własny numer. Sygnały szły, ale nikt nie odbierał.

Na uspokojenie nalałam sobie kilku kropli waleriany, położyłam się i spróbowałam w głowie powtórzyć swój dzisiejszy spacer. Może jeśli przejdę raz jeszcze tę trasę, znajdę telefon. I nagle coś zawibrowało pod poduszką telefon zadzwonił. Na ekranie znajomy, aż do bólu, numer mój własny.

Halo! rzuciłam z nadzieją.

W odpowiedzi tylko szelesty, krótkie westchnienia i nagle:

Miau

Z wrażenia natychmiast się rozłączyłam. Ktoś sobie żartuje pomyślałam. Żałowałam, że nie założyłam blokady teraz ktoś bawi się moim telefonem. Złościł mnie ten fakt aż zadzwonił znowu.

Znowu to samo: szelesty, westchnienia i kolejne miau po moim głosie.

Proszę przestać do mnie dzwonić! wybuchłam wreszcie.

Ale telefony nie przestawały się powtarzać. W końcu uznałam, że gorzej być nie może ubrałam się i wyszłam na dwór. Dźwięk dobiegał gdzieś z zewnątrz pewnie żartowniś stoi tam, gdzie znalazł telefon. Trzeba tylko przejść całą trasę jeszcze raz.

Szedłam, co jakiś czas dzwoniąc na swoją komórkę. Nagle, niemal bez nadziei, usłyszałam znajomy dzwonek. Ruszyłam za dźwiękiem, już szykując się, żeby powiedzieć temu, kto znalazł mój telefon, co o nim myślę.

Tymczasem mój kot, wtulony w ciepły przedmiot, ze zdziwieniem obserwował, jak ten zaczyna mówić. Obwąchiwał go z każdej strony, a telefon cały czas coś nucił. Przysunął się więc bliżej i odpowiedział grzecznie. Telefon ucichł. Ostrożnie dotknął go znowu łapką i znowu usłyszał głos. Robiło się coraz cieplej. Było zimno, a ten przedmiot to prawdziwy raj dla zmarzlucha. Jeszcze raz dotknął łapką.

Nagle smartfon zaczął grać melodię. Przestraszony, kot uderzył w telefon mocniej, ale ten nie milkł. W tym zamieszaniu kot nawet nie zauważył, że pod drzewem nie jest już sam.

Wszystka moja złość uleciała, kiedy zobaczyłam sprawcę kociego żartu. Pod drzewem siedział rudy, przestraszony kot, który z całych sił okładał łapą mój smartfon, usiłując go uciszyć. Ledwo mnie zobaczył, pobiegł w moją stronę jakby widział bliską osobę. Miauczał, mruczał, przytulał się i tulił trudno było się nie uśmiechnąć. Stałam osłupiała, przyjęta przez tego rudaska z taką czułością.

Pocierając się o moje policzki, sprawiał wrażenie, jakby mnie całował. Poczułam, jaki jest zimny nie dziwne, że grzał się na moim gorącym smartfonie.

Z telefonem w kieszeni i kotem na rękach, wróciłam powoli do domu, rozmyślając o miłości od pierwszego wejrzenia. Jak bardzo musiałam się spodobać temu rudemu stworzeniu! Po takiej dawce milusińskości nie mogłabym go zostawić pod drzewem.

A kot, przeszczęśliwy, wyginał się w moich ramionach, łasił się do moich ust i brody, choć próbowałam udawać, że mi na tym nie zależy prawda jednak była całkiem inna. Chyba nikt nie zgadłby, że taki przytulas był ulicznym bezdomniakiem.

Cały sekret okazał się banalny Kot był najzwyczajniej na świecie oszołomiony zapachem waleriany, którą godzinę wcześniej nalałam sobie żeby się uspokoić.