Egzamin dojrzałości — Opowieść o Miłości, Wybaczaniu i Pragnieniach w Życiu Dorosłych wszechstronne …

Egzamin dla dorosłych

Sylwia, czemu nie idziesz z nami świętować zakończenia projektu? zapytał wesoło Michał, mrugając do niej porozumiewawczo.
Bo, mój drogi kolego, dziś mam randkę odpowiedziała Sylwia z lekkim zakłopotaniem.
No nie! Michał był zdumiony. Znał Sylwię od pięciu lat, była samotną matką i wydawało mu się, że wcale nie szuka nikogo A może jednak? Może po prostu on, Michał, tego nie zauważył. No dobrze, nie będziemy Cię zatrzymywać. Niech się wszystko ułoży powiedział i zwrócił się do pozostałych. No co, idziemy?
Tak!
Chodźmy szybciej!
Jasne! popłynęło z każdej strony i całą ekipą ruszyli do pobliskiej kawiarni.
Michał szedł obok, uśmiechał się, ale gdzieś w środku ukuła go zazdrość. Chociaż jaka zazdrość? Między nim a Sylwią nigdy nic nie było, poza pracą i zwykłą przyjaźnią.
To wszystko jest dziwne pomyślał Michał.

* * *

Tego dnia wrócił do domu znacznie później niż zwykle. Z miejsca na niego rzuciły się dzieci, wołając: Tata wrócił, tata wrócił!. Zaraz pojawiła się żona.
Michaś, nareszcie!
Objęła go i pocałowała.
A my zdążyliśmy już pobiegać na podwórku i zbudowaliśmy super statek z klocków. A ty to ciągle tylko w pracy i w pracy Kasia uśmiechnęła się łagodnie.
W końcu ktoś musi zarobić na życie mruknął Michał. I mam prawo wrócić późno, jak chcę!
Oczywiście, że masz przytaknęła Kasia.
I nie przesłuchuj mnie, dobrze? powiedział nieco poddenerwowany.
Gdyby ktoś spytał Michała, dlaczego tak reaguje i czepia się o byle co, nie umiałby odpowiedzieć. Sam nie rozumiał, o co mu chodzi.
Michaś, kto cię ugryzł? dopytała, wciąż z uśmiechem.
I wtedy Michał zrozumiał, po co to wszystko. Chciał zmazać ten spokój z jej twarzy, żeby poczuła się jak on teraz: źle.
Nikt. Jestem tylko zmęczony. Podgrzej proszę kolację spróbował powiedzieć to spokojnie, a kiedy Kasia poszła do kuchni, usiadł na ławce w przedpokoju, ukrył twarz w dłoniach.
Co ja wyprawiam przestraszył się sam własnych myśli.

* * *

Po kilku dniach mu przeszło. Uświadomił sobie, że to tylko rozczarowanie, bo przecież zależało mu, by cała ekipa razem świętowała koniec projektu. A Sylwia odmówiła. Przypiął ją do projektu, do zespołu. Tak było łatwiej.
Teraz mieli już nowe zadanie, więc rzucił się w wir pracy.

* * *

Sylwia, dziś chyba będziesz musiała zostać dłużej zwrócił się do niej pewnego dnia. Potrzebuję tych wyliczeń.
Przykro mi, ale muszę jechać dzisiaj do mamy pokręciła głową Sylwia. To dla mnie ważne. Jutro przyjdę wcześniej i wszystko Ci przygotuję.
Dobrze, w porządku zgodził się Michał. Ustaliliśmy.
W rzeczywistości był zły. No jak to? Przecież mają projekt! Czy coś może być ważniejsze?
Twoja mama chora? dopytał.
Tak Niestety Sylwia spuściła wzrok.
Rozumiem kiwnął głową. W przypadku chorej mamy mógł przymknąć oko.
Potem jednak okazało się, że to nieprawda. Mama Sylwii była zdrowa. Po prostu wymyśliła powód, żeby nie musieć zostawać w biurze.
No jak to? Przecież ona powinna dziś jechać do mamy! zdziwił się, gdy usłyszał od koleżanek z działu.
Jedzie! Ale ze swoim facetem, a nie sama rzuciła Ola, zapraszając Michała do okna. Spójrz
Podszedł i zobaczył, jak Sylwia wychodzi z biurowca, a do niej podchodzi młody mężczyzna, biorą się za ręce i ruszają razem w stronę samochodu. Po chwili odjechali.
Michał poczuł w sobie falę zazdrości, tym razem już nie delikatną. Zalała go cała.
No tak To prawda. Ona naprawdę kogoś znalazła brzmiało mu w głowie.
No dobrze próbował mówić obojętnym głosem. Kończymy pracę o 18:00, każdy niech wychodzi wtedy, kiedy chce.
Usiadł przy biurku i udawał, że zabiera się za robotę, ale skupić się nie mógł.

* * *

Czas płynął, Michał coraz bardziej się denerwował. Nie wiedział już sam, co się z nim dzieje. Zaczęło się od niepokoju wystarczyło, że usłyszał głos Sylwii czy zobaczył jej wiadomość, od razu szybciej biło mu serce. Podobnie kiedyś czuł się przy Kasi, gdy jeszcze byli narzeczeństwem.
Zakochałem się?, zastanawiał się Michał. Na tę myśl jednocześnie parsknął śmiechem i przestraszył się. Postanowił więc ignorować to uczucie, nie zwracać na nie uwagi. Przecież miał czterdziestkę na karku. Rodzinę. Kochał żonę. Właściwie… już nie. Teraz przede wszystkim ją szanował, ufał jej i był wdzięczny za wszystko. Ale ta szalona, gorąca, naiwna i piękna miłość już minęła. Może tak się dzieje u wszystkich…
Potem ten niepokój rósł.
Zauważył, że gdy tylko Sylwia wchodziła do pokoju, automatycznie się prostował. Jakby chciał, by od razu rzuciła na niego okiem. Coraz częściej rozpoczynał rozmowy, pytał ją o zdanie, a potem analizował w głowie każde jej słowo, ruch, spojrzenie, jakby w tych błahostkach krył się jakiś sekret.
Pewnego razu przemknęło mu przez myśl:
A co by było, gdybym spotkał ją wcześniej? Przed dzieciakami?
Poczuł się, jakby go ktoś poraził prądem.
Bo wiedział, że tak. Odszedłby. Może nie od razu, ale stopniowo, znalazłby wytłumaczenie, powód. Wszystko by zostawił: dom, życie, przyzwyczajenia dla szansy bycia u jej boku.
Po tej myśli dopadło go poczucie winy. Razem z nim fala wstydu zmiażdżyła całą jego dotychczasową pewność siebie.
Spojrzał na zdjęcie rodziny stojące na biurku. Kasia, dzieci, wspólne wakacje nad Bałtykiem. Wszyscy uśmiechnięci, szczęśliwi. A przecież wszystko było w porządku. Dlaczego więc miał wrażenie, że żyje nie swoim życiem?
Nie znajdował odpowiedzi. Dlaczego teraz? Dlaczego właśnie Sylwia? Przecież wcześniej przez trzy lata pracowali razem i nic. A teraz nie potrafił przestać myśleć o niej nawet na chwilę.
Czuł, jak w nim pęka wszystko, co wcześniej było nie do naruszenia. Przecież nie chciał nikogo zdradzać. Nie chciał tracić rodziny. Nie chciał burzyć tego, co już miał. Ale nie umiał przestać czuć to, co czuł.

* * *

Tego dnia wstał wcześnie. W pokoju było jeszcze ciemno, jedynie wąski promień świtu sączył się przez zasłony.
Leżał na łóżku i wpatrywał się w sufit.
Sylwia ani na chwilę nie znikała mu z głowy. Nawet w tej cichej, rodzinnej przestrzeni czuł jej obecność w sobie jak drzazga, która ugrzęzła głęboko.
Przypomniał sobie dzień wcześniej. Sylwia znowu wyszła szybciej z pracy z tym samym facetem. I zawsze, gdy odchodziła, miał wrażenie, że coś w nim pęka.
Gubię siebie pomyślał. Jeśli nie skończę teraz, stracę wszystko. Nie od razu, ale krok po kroku. Zimny, opryskliwy, obcy dla dzieci, obcy dla Kasi, obcy samemu sobie. Znienawidzę siebie. A potem będzie za późno.
Wstał, ubrał się, ruszył do kuchni. Zagotował sobie kawę, stanął przy oknie i popatrzył na szarą, pustą ulicę. Poczuł samotność. W tej chwili podjął decyzję.

* * *

Jak to, przechodzisz do innego działu? wokół Michała zgromadzili się współpracownicy. Nawet Sylwia tam była.
Tak wyszło. Tam jest pewien kryzys będę pomagać wyjaśnił.
To na chwilę, prawda?
Jasne, tylko na chwilę zapewnił, choć doskonale wiedział, że nie ma nic bardziej trwałego niż tymczasowe rozwiązania.
Na początku chciał odejść z pracy w ogóle. Ale uznał, że to byłoby głupie dobrą miał pozycję, świetną pensję, niezłe perspektywy.
Poprosił więc o przeniesienie. Choćby na parę miesięcy. Wiedział, że tylko w ten sposób może wyrwać się z tego koła, w którym każde spojrzenie, każde słowo Sylwii rozbija mu serce.
Nie chciał zostać bohaterem, który przegra wszystko przez chwilową słabość. Nie zamierzał powtarzać: No przecież jestem tylko człowiekiem. Wiedział, że to minie. I choć na początku zaboli, potem ból też przeminie.
Wieczorem powiedział Kasi:
Chciałbym spędzać z tobą i dziećmi więcej czasu. Mam dość znikania w pracy.
Kasia spojrzała na niego z niedowierzaniem.
Naprawdę?
Tak. Wydaje mi się, że wiele tracę. I z dziećmi, i z tobą.
Nie odpowiedziała, tylko lekko się uśmiechnęła. Ten uśmiech był mu tak bliski, że aż ścisnęło go w środku.
Zaczął zabierać dzieci do parku, na spacery, odbierał je ze szkoły. Brał udział w szkolnych wydarzeniach, na które wcześniej chodził niechętnie. Rozmawiał z Kasią nie tylko o codzienności, ale także o sobie o swoim dniu, o tym, co czuje, co go trapi. Pytał ją o jej życie.
Zdarzało się, że myślał: Czemu wcześniej tego nie robiłem? Dlaczego postrzegałem to tylko jako obowiązek, a nie szansę na poznanie drugiego człowieka?.
Nie przestał myśleć o Sylwii. To nie znikało. Ale z czasem jej obraz coraz rzadziej wracał. Gdy widział ją czasem w pracy, czuł już tylko lekkie ukłucie nie ból, nie zazdrość. Po prostu przypomnienie o kobiecie, z którą mógłby być… ale wybrał inaczej. I był za to wdzięczny sobie.

* * *

Michał! Michał!
Michał przedzierał się przez galerię handlową w stronę sklepu z zabawkami, gdy usłyszał, że ktoś go woła. Odwrócił się i zobaczył ją Sylwię.
Michał! Gdzie się podziewasz? Wszyscy w dziale czekaliśmy na Twój powrót! Naprawdę nas zostawiłeś? Już rok minął!
Michał się uśmiechnął. Ucieszył się na widok Sylwii, ale nie poczuł już w środku żadnego bólu.
Hej, Sylwia. Miło cię widzieć!
Jak się masz? zagadnęła.
Dobrze. Właściwie bardzo dobrze odpowiedział, czując, że tym razem to prawda.
Dlaczego nie wróciłeś? Byłeś najlepszym szefem.
Chciałem zmiany uciął krótko. A u ciebie?
Ja? uśmiechnęła się szeroko. Wyszłam za mąż. To dobry człowiek, na którego mogę liczyć. Moja córka go zaakceptowała.
Michał skinął głową. Nie czuł zazdrości. Coś jakby się w nim otworzyło przypadkowe wzruszenie, jakby zobaczył przyjaciela po latach.
Cieszę się powiedział szczerze.
Pogadali chwilę o firmie, znajomych, o zmianach w życiu. Żadne z nich nie zaproponowało, by usiąść gdzieś w kawiarni. Oboje wiedzieli to zamknięty rozdział. A może nawet otwarcie nowego, ale już na innych zasadach.
Po pożegnaniu Michał ruszył dalej, kupił prezent, wsiadł do samochodu. Dopiero wtedy uświadomił sobie: już nic do niej nie czuje. Nie ma bólu, nie ma drżenia serca, nie ma pragnienia zaczynania życia od nowa.
Spojrzał na światła uliczne, na ludzi przechodzących przez pasy, na dzieci trzymające rodziców za ręce. I pierwszy raz od dawna poczuł, że jest tam, gdzie powinien.
Nie w bajkowym życiu, nie w idealnej wizji szczęścia, lecz w swoim. Realnym, niełatwym, ale własnym.

* * *

Sylwia i Kasia stały razem przy bieżniach w klubie fitness. Już od dawna chodziły na te same zajęcia.
Jak poszło wasze spotkanie? zapytała Kasia.
Sylwia wzruszyła ramionami.
Bez żadnych fajerwerków. Powiedział mi, żebym była szczęśliwa Więc wygrałaś. Twój mąż to wspaniały człowiek dodała z uśmiechem.
Wiem odpowiedziała Kasia. I zawsze to wiedziałam.
Uśmiechnęła się i mrugnęła do swojej rozmówczyni.