Ziemię wyrównał, Marcinie zrobił rabaty kwiatowe, postawił altankę. W domu również od razu czuć było…

Wyrównałem teren. Zrobiłem dla Marzeny rabaty na kwiaty. Zbudowałem altankę. W domu również było czuć mocną, męską rękę. Nie, Marzena wybrała sobie męża jak trzeba. Bardzo dobrze. A do tego jeszcze zarabiałem pieniądze, zawsze starałem się sprawić Marzenie radość prezentami.

Przecież ty mnie nie kochałaś mówiłem czasem. Wyszłaś za mnie bez uczucia, a teraz mnie zostawisz, jak zachorowałem

Nigdy cię nie zostawię! mówiła Marzena, obejmując mnie mocno. Jesteś najlepszym mężem na świecie. I nigdy cię nie porzucę

Nie mogłem w to uwierzyć. Samopoczucie miałem wtedy kiepskie…

Marzena była mężatką przez dwadzieścia pięć lat, przez ten czas wciąż podobała się mężczyznom. Jeszcze w młodości zawsze była w centrum uwagi.

Zresztą, co tam młodość już w podstawówce chłopcy za nią biegali. A przecież pięknością Marzena nie była.

Nie rozstała się z mężem, choć nie był łatwym człowiekiem.

Została z Władysławem do jego końca. Wychowali córkę, wydali ją za mąż. Zięć zabrał Darię do Włoch, teraz przysyłali piękne zdjęcia i zapraszali w gości. Jakoś nigdy się z Władkiem nie zebrali, by tam pojechać… Może Marzena kiedyś się jeszcze wybierze. Ale Władek… już nie.

Zginął w wypadku samochodowym. Bezsensowna tragedia. Później Marzenie powiedziano, że pewnie zasłabł za kierownicą. Serce, zdezorientował się, nie zapanował nad autem.

Może stracił przytomność? zastanawiała się.

Już się nie dowiemy westchnęła jej przyjaciółka, lekarka. Powód: liczne obrażenia, nie do pogodzenia z życiem.

Była w szoku. Pomagała jej wtedy przyjaciółka Ola, organizując wszystko.

To Ola dowiedziała się o wszystkich szczegółach przez swoje kontakty. Pochowali Władka i Marzena została sama w wielkim domu, który budowali przez całe życie.

Dla dwóch osób był w sam raz, ale dla jednej kobiety ten dom był za duży i stał się ciężarem.

Dom to dom. Męska ręka bardzo się przydaje

Daria przyjechała na pogrzeb ojca. Poruszyła z matką temat sprzedaży domu, kupna mieszkania i ewentualnego przeniesienia się Marzeny do nich.

Nie ma mowy! wykrzyknęła Marzena. Nie po to dom ten budowałam, żeby go teraz sprzedawać. A do tej waszej Italii mi nie po drodze. Widziałam ja tam to wszystko

Mamusiu!

Oj, Daria, nie martw się uśmiechnęła się Marzena przez łzy. To tylko żart taki.

No to jeśli żartujesz, nie jest najgorzej.

To wszystko było bardzo skomplikowane. Tak samo, jak i sam śp. mąż. Z jednej strony Władek był opiekuńczy i kochający.

Z drugiej człowiekiem ogromnych nastrojów. Czasem potrafił wyprowadzić Marzenę z równowagi na długi czas. Potem przepraszał, a ona nie chowała urazy. I tak życie płynęło… dwadzieścia pięć lat!

Daria wróciła do swoich obowiązków jej mąż był bardzo zajęty, a dziewczyna chciała wspierać swoją rodzinę. Marzena została sama.

Znała siebie i wiedziała, że nie potrwa to długo.

I rzeczywiście, pół roku później wokół niej znów zaczęli się kręcić adoratorzy.

Nawet mama Marzeny kiedyś dziwiła się tej popularności córki.

Co oni w tobie widzą? Padają jak muchy! I nie jesteś aż taka ładna…

Oj, mamo, przecież uroda to nie wszystko. Kobieta musi być czarująca i mieć to coś.

Idź już, kobieto, bo ci narzeczony jeszcze ucieknie śmiała się mama.

Przyjdzie inny wzruszała ramionami Marzena.

I minęło niemal trzydzieści lat od tej rozmowy z mamą, nic się nie zmieniło. Kobiety narzekały, że po czterdziestce mężczyzn jak na lekarstwo, ale nie dla niej. W wieku czterdziestu sześciu lat miała dwóch zalotników i to dwóch niezłych.

Serce Marzeny ciągnęło ją do Damiana. Bardzo jej się podobał był przystojny, inteligentny, dobrze się z nim rozmawiało i nie wstydziłaby się z nim pokazać na mieście.

Damian jednak był mistrzem w słowach, lecz nie w działaniu. Marzena rozumiała, że on nie jest do życia, do jej dużego domu.

Drugi kandydat, Igor, był prostym, solidnym facetem. Taki, co na imprezie wypije ile trzeba, ale wszystko pod jego ręką się naprawia i działa. Złota rączka, spokojny, choć stanowczy.

Z żoną byłby cichy i troskliwy, ale gdyby trzeba było, góry by przeniósł. Mniej się Marzenie podobał… taka kobieca logika.

Nie wygłaszał pięknych przemów. Trzeźwy małomówny. Po kieliszku wtedy żartował, opowiadał historie. Pić umiał, ale rano zawsze był na nogach, rześki i gotowy do pracy.

Jego właśnie wybrała Marzena.

Damian obraził się, że nie pomogły jego piękne słowa, i odszedł.

Marzena wyszła za Igora. Był szczęśliwy po uszy. Na weselu popił, śpiewał i tańczył do upadłego.

Marzena, toż minął ledwie rok od śmierci Władka, a ty już wychodzisz za mąż! dziwiła się Ola. Inne bezskutecznie szukają męża, a ty musisz tylko wyjść z domu.

Powiedz jeszcze: „Co oni w tobie widzą? Przecież nie jesteś nawet ładna!”

A w życiu. Ale zawsze byłaś podejrzanie rozchwytywana. To fakt.

Sama nie wiem, Olka. Idź pogadaj z moją mamą.

Marzena puściła do niej oczko i poszła tańczyć z mężem. Tańczyła i rozganiała myśli o wątpliwościach.

No i co, że Igor prosty? Ale jaki silny, zaradny, nawet przystojny. A że najczęściej milczy, może to i lepiej.

Gdyby wybrała Damiana, co dalej? Z ładnych słów obiadu nie ugotujesz.

Po kilku miesiącach Igor zamienił podwórko Marzeny w bajkowy ogród. Usunął niepotrzebne drzewa, wyrównał teren, zrobił rabaty, zbudował altankę. W domu każda rzecz była na swoim miejscu.

Naprawdę dokonała dobrego wyboru.

A do tego Igor zarabiał dobrze, stale sprawiał Marzenie niespodzianki.

Porównując ten krótki czas w drugim małżeństwie z dwudziestoma pięcioma latami z Władkiem, żałowała czasem, że nie spotkała Igora wcześniej. Złoty człowiek!

Latem wieczorami grillowali z Igorem w swojej altance, gdzie Igor postawił piękny drewniany stół i ławy.

Siedząc przy stole, najedzona Marzena przymykała oczy jak syty kot, a Igor patrzył na nią z uśmiechem.

Co się tak patrzysz, Igorze?

Nic, cieszę się…

Jego pierwsza żona była marudna, nie spodziewał się już spotkać tak cudownej kobiety.

Cieszyli się swoim szczęściem cztery lata, aż Igor zaczął się czuć źle.

Szybko się męczył, chudł bez powodu, po alkoholu czuł się fatalnie.

Igorze, idź do lekarza! krzyczała niemal Marzena. Na co czekasz? Przecież coś jest nie tak!

Przestań, Marzenko. Przejdzie samo.

Co za ciemnogród! Może nie przejdzie?! Boisz się lekarzy jak większość facetów?

Nie

Prawda była taka, że Igor bał się, że jeśli naprawdę poważnie zachoruje, Marzena go zostawi. Przecież wyszła za mnie bardziej z praktyczności niż z miłości. Ale ja ją kochałem. Bardzo.

Zakochałem się od pierwszego wejrzenia zobaczyłem ją roztrzepaną przy kasie, szukającą portmonetki w torebce. Od razu miałem ochotę objąć i chronić ją do końca życia. Chociaż moja mama tylko wzruszyła ramionami: „Synu, nie rozumiem, co w niej widzisz. Ani młoda, ani piękna!”

Nikt inny nie był mi potrzebny.

Tymczasem Marzena nie mogła namówić mnie na lekarza. Przyszedł sobotni wieczór, Ola z mężem, Bronkiem, wpadli do nas. Siedzieliśmy, piliśmy piwo przy grillu. W kuchni Ola powiedziała do Marzeny:

Igor chyba chory?

Sama już nie wiem! Prosiłam, błagałam, ale nie chce słyszeć o lekarzu. Ty jesteś lekarką, powiedz coś On chyba naprawdę jest tu niezdrowy.

Wygląda gorzej, schudł, a cera jakaś żółtawa…

Boże! Olka, błagam, spróbuj ty go przekonać!

Ola spojrzała przenikliwie na Marzenę:

Marzena… ty go kochasz? Pamiętam twoje wahania…

Marzena ugryzła się w język, nie odpowiedziała.

Ola nawet nie zdążyła z Igorem porozmawiać. Stracił przytomność przy stole. Wezwano karetkę. Marzena pojechała ze mną do szpitala. Nie odzyskałem przytomności aż do operacji. Trzymała mnie za rękę i modliła się.

Operowano mnie niemal od razu.

Guz wątroby.

Rak?! przeraziła się Marzena.

Czekamy jeszcze na wyniki powiedział lekarz.

Okazało się, guz był łagodny, choć duży. Lekarze wszystko wycięli, ale ostrzegli, że rekonwalescencja będzie długa i nie wiadomo, czy dojdę do pełni zdrowia.

Byłem kompletnie przybity. W szpitalu odwiedziła mnie mama, pani Teresa.

Marzena była w pracy, mama przyszła z zupą na parze i mielonymi lista dozwolonych rzeczy była bardzo krótka.

Synu, ty to jak cień wyglądasz! Wyszedłeś z tego, raka nie ma. Ciesz się, a nie jęcz. Jedz kotlecika!

Nie chcę.

Ale musisz! Marzena przychodzi?

Na razie przychodzi… powiedziałem.

Czego się boisz? Że cię zostawi? Głupia byłaby.

Ja już się do niczego nie nadaję. Nawet pracować nie wolno. Mam pięćdziesiątkę przed sobą, a już kaleka. Kto chce kalekę?

Co tu się dzieje? zdziwiła się Marzena, wchodząc. Krzyczycie na cały oddział. Dzień dobry, pani Tereso!

Idę już. Cześć, Marzenko.

Co się stało?

Mama machnęła ręką i wyszła. Marzena umyła ręce, usiadła obok mnie.

No i co, kaleko? Wszystko cię boli? Ręce są, nogi są. To tylko zdrowie trzeba odbudować. Czytałam o wątrobie wiesz, że wątroba sama się regeneruje? Zostaje 51% odrasta. U ciebie zostało 60%! Daj jej czas.

Ale czy mam ten czas?

Co?

Czas…

Igorze, czegoś mi nie powiedzieli lekarze? Prosisz ich, żeby coś ukryli?

Nie, nie o to chodzi…

Wyszłem ze szpitala. Zaczął się najgorszy okres mojego życia. Jak tylko trochę popracowałem fizycznie, opadałem z sił. Strasznie mnie to frustrowało.

A tu zbliżały się moje urodziny. Nic zjeść tego, co lubię, nie mogłem, alkoholu niet. „Ale się będzie świętowało” myślałem ironicznie.

Marzena udawała, że nie widzi mojej słabości i z radością razem jadła dietetyczne potrawy.

Marzenko… w końcu się zebrałem. Co teraz z nami będzie?

Ale w jakim sensie? nie rozumiała.

No, ja bardzo powoli wracam do zdrowia. Odejdziesz ode mnie chyba… Powiedz otwarcie.

A niby dlaczego miałabym cię zostawiać? Jest mi z tobą bardzo dobrze.

Bo dopóki mogłem wszystko robić, to było ci dobrze… Teraz samemu sobie źle.

Nie gadaj głupstw! Trzeba być cierpliwym.

Staram się! Ale co to za życie dwa razy młotkiem i już sił brak…

Marzena podeszła i objęła mnie od tyłu, przytuliła policzkiem do karku.

Kocham cię. I nie zostawię cię nigdy. Dajmy sobie czas. Wszystko się ułoży.

Kochasz? Na pewno?

Naprawdę.

Nie zostawiła mnie. Powoli, ale wracam do zdrowia.

Zorganizowała mi urodziny bez mocnych trunków, żebym nie tęsknił za biesiadami.

Przyszło kilka osób, siedzieliśmy w altance, graliśmy w planszówki.

Szczęściarz z ciebie, Igorze powiedzieli kumple na odchodne.

Teraz chyba pójdziecie i napijecie się za moje zdrowie? parsknąłem żartem.

Pośmialiśmy się, rozeszli. Wieczorem siedzieliśmy z Marzeną na ganku, patrzyliśmy w rozgwieżdżone niebo. Byliśmy szczęśliwi. Tego wieczora pierwszy raz od wielu miesięcy poczułem się lepiej.

Uwierzyłem, że rzeczywiście wracam do siebie. I że żona mnie nie zostawi. Objąłem ją mocniej.

Co się dzieje, Igorze?

Wszystko dobrze! odpowiedziałem.

No, wreszcie mruknęła Marzena i pocałowała mnie w policzek.

Byliśmy szczęśliwi…

Dziś wiem, że miłość to nie są piękne słowa, ale cichy gest, wsparcie, obecność. To my, a nie przypadek, decydujemy o tym, kto zostaje z nami na dobre i na złe.