„Bez ciebie sobie nie poradzisz! Nic nie potrafisz!” – wrzeszczał mąż, pakując koszule do wielkiej t…

Bezemnie długo nie wytrzymasz! Niczego sama nie potrafisz! krzyczał mój mąż, pakując swoje koszule do wielkiej torby.

Ale dałam radę. Nie rozsypałam się. Może gdybym pozwolił sobie na chwilę refleksji, jak będę żył z dwójką dzieci, pewnie narobiłbym sobie różnych czarnych scenariuszy i jeszcze przebaczyłbym zdradę. Ale nie było na to czasu, trzeba odprowadzić dziewczynki do przedszkola i gnać do pracy. A mąż zjawił się w domu dopiero pół godziny temu, uśmiechnięty, pewny siebie po randce z kochanką.

Dlatego zakładając płaszcz, Terenia spokojnie wydawała polecenia:
Ola, pomóż Zuzi zapiąć kurtkę i popilnuj, żeby ładnie jadła w przedszkolu. Pani mówiła, że ostatnio odmawia kaszy.
Tomek, postaraj się zabrać od razu wszystko, co twoje nie ociągaj się. Klucz zostaw w skrzynce na listy. Pa.

Ola urodziła się dokładnie pół godziny przed Zuzią, więc uważana była za starszą. Obie mają cztery lata. Samodzielne, każda z własnym charakterkiem. Ola zje nielubianą kaszę, bo tak trzeba, a Zuzia upiera się: Tam są grudki, nie będę tego jeść.

Na szczęście przedszkole jest o dziesięć minut drogi. Dziewczynki rozmawiały, odciągając mnie od myśli o zmartwieniach. W pracy też nie mam czasu na roztrząsanie prywatnych spraw rejestracja u lekarza internisty pełna, a później jeszcze wizyty domowe. Dopiero wieczorem, widząc wolne wieszaki, na których zawsze wisiały kurtki męża, dotarło do mnie, że zostałem sama. Ale narzekać i użalać się nad sobą nigdy nie miałam w zwyczaju: wszystko musi być jak zwykle, nawet lepiej. W każdej sytuacji można siedzieć i płakać albo spokojnie przemyśleć, poszukać rozwiązania i choć trochę dostrzec pozytyw. Na początek muszę zrobić kolację.

Co się zmieniło u nas z dziewczynkami? myślałem, krojąc warzywa do sałatki. Mąż odszedł. Jakie zadania wykonujeł? Nic, z czym bym sobie nie poradził. Trzeba tylko trochę zmienić plan dnia. Dam radę. Wszystko jest dobrze. A będzie jeszcze lepiej. Już nie chcę żyć w nieustannej niepewności, nie chcę się zastanawiać, czy znów jest u kochanki. Lepiej samemu. Trudniej, ale spokojniej.

Przeczytawszy kolejną przygodę Pinokia i całując zasypiające dziewczynki, Terenia poszła do łazienki pralka już skończyła, więc trzeba rozwiesić pranie.

Przed snem zaparzyłem sobie herbatę z melisy, usiadłem, żeby poukładać myśli i zaplanować jutro. Dziewczynki są do siebie podobne jak krople wody bliźniaczki. Dwójka dzieci, to może odrobinę trudniej niż jedno, ale nigdy nie miałam takiego wrażenia. Dziwiłam się, gdy inni współczuli.

U nas wszystko w porządku odpowiadałam dajemy sobie radę. Czajnik zabulgotał. Terenia zaparzyła ulubioną herbatę z melisy, zapaliła lampkę. Za oknem plucha śnieg z deszczem, w mieszkaniu ciepło i cicho, tylko zegar na ścianie tyka…

Nagle ktoś zadzwonił do drzwi. Terenia niemile się zdziwiła, widząc sąsiadkę. Starsza pani, Jadwiga Romanówna, nie budziła mojej sympatii. Samotna emerytka wyprowadzała rano na spacer swoją lichą suczkę, zawsze krótko się witała, zaciskając wąskie usta. Psa kilka razy widziałem przy śmietniku: wychudzony i zaniedbany, patrzył tylko smutno za wyrzucanymi odpadkami. Widać, babcia się zlitowała i przygarnęła. Nikt do niej nie przychodził, chodziła tylko do sklepu, z pieskiem się szwendała.

Przepraszam, że przeszkadzam zaczęła owinięta w wełnianą chustę widziałam dziś, że mąż pakował rzeczy do samochodu. On panią zostawił?

To nie pani sprawa odburknąłem.

To prawda, mąż mnie nie dotyczy. Chciałam tylko powiedzieć, że jeśli będzie potrzebna pomoc zawsze można do mnie zadzwonić. Z dziewczynkami posiedzieć, czy co tam.

Proszę wejść zaprosiłam. Jak się pani nazywa? spytałam, nalewając herbatę do dwóch filiżanek. Proszę się poczęstować ciastkiem.

Jadwiga Romanówna jestem. A pani to Terenia, wiem. Więc tak, Teresko łamiąc kawałek ciastka mówiła dalej nie narzucam się, po prostu gdyby co chętnie pomogę, bez żadnych pieniędzy. Po prostu tak, dla przyjemności.

Jadwiga Romanówna upiła łyk herbaty i ze szczerym uśmiechem dodała:
Wyśmienita. To melisa? Mam na działce ogród ziół, melisę też uprawiam. Zapraszam latem do siebie na odpoczynek miejsca starczy. Mam jabłonkę, naprawdę pyszne jabłka…

Przyglądałem się Jadwidze Romanównie i zastanawiałem się czemu przez tyle czasu sądziłem, że jej nie lubię? Może przez to, że nie była przesadnie miła, nie wypytywała Jak pani daje radę z bliźniaczkami?, nie wtrącała się w życie, tylko przechodziła obojętnie? A wydawała się zadufana. A jednak nie raniąc mojej dumy, nie rozdrapując ran, po prostu zaoferowała pomoc.

Patrzyłem na nią już innymi oczami: zadbana, świeże kapcie, włosy spięte, sukienka z koronkowym kołnierzykiem. I przyjemnie od niej pachniało, jakimiś delikatnymi perfumami.

Słuchałam opowieści o działce, jabłonkach, gorącej bani, o jeziorze, gdzie całe lato bytują głodne kaczki i z każdym słowem robiło mi się cieplej na sercu…

Pamiętam to wszystko doskonale, choć minęło już pięć lat. Pamiętam, jak mąż wrzeszczał: Padniesz! Nie podołasz!

To wszystko już przeszłość.

Jadwiga Romanówna zręcznie kroi jabłka, układa je na cieście i wsadza blachę do gorącego pieca. Sałatki już gotowe, duszony schabek pyrka na kuchni. Dziś u ukochanej sąsiadki imieniny. Jest sierpień. Drzwi i okna przytulnego domku na działce otwarte na oścież. Kuchnię wypełnia zapach szarlotki.

Ile ona dla mnie zrobiła! myślała Terenia z wdzięcznością, spoglądając na zarumienioną od pieca sąsiadkę.

Co bym bez niej zrobiła? Dziewczynki przepadają za babcią Jadzią. A przecież mogła wtedy zamknąć drzwi i odejść. Córki mają już po dziewięć lat są uczennicami. Każde lato spędzają tu, na tej gościnnej działce: jezioro, przyjaciele i ukochana babcia Jadzia. Bliska, dobra, serdeczna…

Pójdę nazbierać jeszcze jabłek na kompot mówi Terenia i bierze koszyk, wychodząc na podwórko.

Pod jabłonką, w cieniu, leży suka Alka. Kto by uwierzył, że ta kiedyś zaniedbana, brzydka psina spod śmietnika, którą przygarnęła babcia Jadwiga, zamieni się w piękną, wesołą labradorkę?

Tylko miłość potrafi nas uratować myśli Terenia i wyciąga do Alki ciasteczko na dłoni…