– Jesteśmy na dworcu, masz pół godziny, żeby zamówić mi i dzieciom taksówkę klasy biznes! – zażądała…

Jesteśmy na dworcu, masz pół godziny, żeby zamówić taksówkę w wersji business dla mnie i dzieci! oznajmiła kategorycznie kuzynka.
Jesteś mi w ogóle siostrą czy tylko przypadkową znajomą? Nie wstyd ci tak się zachowywać, i to jeszcze przy własnych dzieciach? Naprawdę aż tak ciężko ci kupić chrześniakom ubrania? Czemu ja w ogóle muszę cię o to prosić? Sama powinnaś to proponować! I pieniędzmi pomagać! Ty nie byłaś w stanie urodzić dzieci i pewnie już nie urodzisz! A ja jestem samotną matką! Aniela ciskała słowa w Mariolę jak strzały, celując w najczulsze miejsca i przekraczając granice, ile tylko mogła.

W ich rodzinie Mariola nigdy nie była faworyzowana. Matka urodziła ją będąc panną, a gdy wyszła za mąż, starsza córka zaczęła wszystkim przeszkadzać. Ojczym nieustannie wypominał jej jedzenie, matka wyładowywała złość, że musiała wziąć ślub z pierwszym lepszym, by tylko nie zostać samotną matką. Dopiero gdy urodziła się młodsza siostra, Mariola mogła odetchnąć rodzice szybko postanowili, że starsza córka stanie się opiekunką dla Anieli.

Mariola musiała ciągle poświęcać czas na opiekę, karmienie, zabawianie i rozwijanie młodszej siostry, mimo własnych obowiązków i pragnień. Jeśli czegoś nie zdążyła zrobić, nie mogła iść na spacer z koleżankami czy urodziny do klasy. Z biegiem lat mała Aniela przejęła wzorce rodziców i traktowała siostrę jak służącą.

Po maturze Mariola postanowiła zmienić swoje życie. Wybrała studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie jak najdalej od rodzinnego Puław. Spakowała się i wyjechała, przysięgając sobie, że nie wróci. Przez kolejną dekadę nie interesowała się losem rodziców i siostry. Ci rzadko dzwonili, a jeśli już, to tylko prosili o pieniądze, które nigdy nie wracały.

Nie miała ochoty odwiedzać rodzinnego domu, ale docierały do niej wieści, że Aniela została matką w wieku siedemnastu lat, a w osiemnastych urodzinach wyszła za mąż, by nie zabrali młodego męża do wojska. Na świat przyszły bliźniaki, a wystraszony ojciec szybko zniknął, żądając rozwodu.

Od tego momentu Mariola odbierała więcej telefonów. W odróżnieniu od siostry, przez te lata poukładała swoje życie: zdobyła wykształcenie, dostała dobrą pracę w biurze w Katowicach, gdzie niebawem awansowała. Stabilne zatrudnienie i stopniowo rosnąca pensja pozwoliły jej kupić na kredyt kawalerkę.

Widząc, że starsza córka sobie radzi, rodzice niemal co tydzień dzwonili z kolejnymi żądaniami. Długi oczywiście nie były zwracane. Wszystkie prośby dotyczyły dzieci Anieli.

Mariolka, Poli kurtka się podarła. Wyślij dwieście złotych, bo nie ma w czym jutro iść do przedszkola!
Mariolka, bliźniaki mają urodziny, potrzebują prezentów dasz radę przelać pięćset?
Mariolka! Aniela znowu została zwolniona. Jak oni nie pojmują, że samotna matka ma ważniejsze sprawy niż robota? W każdym razie, teraz to ty będziesz płacić za przedszkole bliźniaków i przygotowanie Poli do szkoły!

Każda prośba rodziców brzmiała jak rozkaz. Nikt nie pytał, czy Mariola ma pieniądze albo czy jest w stanie wysłać przelew. Jak u niej samej matka nigdy nie dopytywała. Sukcesy Marioli nie czyniły rodziny dumną uznali, że i tak mogłaby robić więcej, pomagać bardziej.

Mariola nie potrafiła się wyzbyć wrodzonego poczucia winy, które wpoili jej od lat. Nie była w stanie odmówić matce. Po każdym telefonie wzdychała ciężko i siadała do przeliczania domowego budżetu, zastanawiając się, czego musi sobie odmówić w tym miesiącu.

Pod względem osobistym życie Marioli nie było tak burzliwe jak życie siostry, jednak i ona miała na koncie nieudane małżeństwo. Tuż po znalezieniu pracy związała się z kolegą z biura, wzięli ślub, lecz tuż przed tym okazało się, że Mariola nie może mieć dzieci. Mąż zdecydował, że taka żona mu nie pasuje, więc odszedł. Przeżyła to sama, wspominając matce o problemie dopiero po dwóch latach. Od tej pory brak potomstwa był poruszany w każdej rozmowie z rodziną.

Jałowa ta nasza Mariolka No nie udało się! Dobrze choć, że Anielka nam wnuki daje powtarzała matka. Przez chwilę dali jej spokój, lecz któregoś dnia młodsza siostra postanowiła okazać siostrzaną miłość. W jeden z nielicznych wolnych weekendów w mieszkaniu Marioli zadzwonił telefon.

Mariolka, gdzie ty jesteś? Mam z dziećmi tłuc się autobusami? Zamów nam taksówkę, i to nie jakąś najtańszą! Dzieci źle znoszą zaduch w starych samochodach, więc niczego nie żałuj!
A ty właściwie gdzie jesteś? I dlaczego ja mam zamawiać ci taksówkę? zapytała zaskoczona Mariola.
Mama nie powiedziała ci? Przeprowadzam się do ciebie. W tym naszym miasteczku nie ma już czego szukać! Będziemy u ciebie mieszkać. Jesteśmy na dworcu, masz pół godziny żeby ogarnąć taksówkę! Siostra odłożyła słuchawkę, a Mariola usiadła ze łzami w oczach. Okazało się, że nawet wyjazd setki kilometrów od domu nie uchronił jej przed roszczeniami Anieli.

Wieczorem Aniela zaczęła wydawać polecenia.

Jutro znajdziesz mi pracę u siebie w firmie, w końcu jesteś kierownikiem. Dobra płaca, byle nie za ciężko i żeby w zespole byli młodzi faceci. No i żebym mogła wychodzić, kiedy chcę! Dla bliźniaków kup dwupiętrowe łóżko przecież nie będziemy spać wszyscy na jednej kanapie! Dziś, wyjątkowo, ja śpię z chłopakami na twoim łóżku, a Pola z tobą na kanapie. I pamiętaj, za chwilę zima musisz kupić dzieciom porządne kurtki! I nie gorsze niż mają inni! Nie chcę się wstydzić i słuchać, jak ktoś mówi, że rozwódka z dziećmi przyleciała!

Mariola słuchała w milczeniu i nie mogła pojąć, dlaczego pozwala na takie traktowanie siebie. Dlaczego nie postawiła granic? Skąd wzięła się ta bezradność. Fala gniewu i żalu rosła aż w końcu wstała nagle i stanowczo powiedziała:

Dziś możecie u mnie zostać na noc, a rano odwożę was z powrotem na dworzec. Skończyłam z dawaniem pieniędzy na twoje dzieci i utrzymywaniem ciebie! Sama sobie urodziłaś, sama wychowuj! Mam tego serdecznie dość! Ja cię nie urodziłam, więc nie będę za ciebie odpowiedzialna. I wszystkie długi, które przez lata spłacałam na rodzinę, uważam za spłacone. Jeśli rano nie opuścisz mojego domu, dzwonię na policję i nic mnie nie obchodzi, że są z tobą dzieci! To twoje dzieci i twój problem! A spać będziecie wszyscy razem na kanapie dla gości, ja śpię sama, bo cenię sobie wygodę!

Pewność siebie Marioli sprawiła, że Aniela zamilkła. Przez wieczór burczała i dzwoniła do matki z pretensjami, ale Mariola nie reagowała. Rano nawet nie odprowadziła ich na dworzec po prostu wręczyła Anieli trochę gotówki na taksówkę i pociąg.

I to koniec. Zapomnij do mnie drogę i słowo daj, że więcej się nie pojawisz. Mam własne życie, w którym nie ma miejsca na twoje problemy, powiedziała, zamykając drzwi. Długo potem jeszcze płakała w poduszkę, rozmyślała, ale czuła, że postąpiła słusznie. Inaczej rodzina by ją zniszczyła

Pozbywszy się obowiązków, które dławiły ją przez całe życie, Mariola zaczęła wreszcie oddychać pełną piersią. Z czasem poznała mężczyznę, wyszła ponownie za mąż, a razem z mężem adoptowali dwójkę dzieci i zaczęli po prostu żyć szczęśliwie.