„Tak bardzo Cię kocham, mamo” – mówiłam przy śniadaniu, mając 14 lat. „Naprawdę? – uśmiechała się …

Tak bardzo cię kocham, mamo mówiłam przy śniadaniu, mając czternaście lat, a kartki chleba lewitowały przede mną jak papierowe żaglówki na mlecznej zupie.
Tak? mama uśmiechała się do mnie, a jej głos miał smak świeżego twarogu. To może następnym razem, gdy wrócę z pracy, po prostu obierz ziemniaki. I uwierz, poczuję twoją miłość bez żadnych słów.

Uwielbiam swojego kota! mruczałam, wtulając policzek w jego puszyste, aksamitne futerko, które pachniało jesienią i kredą z podstawówki.
To może zmienisz mu żwirek? odpowiadał tata z gafą, mrugając okiem jakby przez wielką lupę, spod której świat wyglądał bardziej absurdalnie niż zawsze. Zobacz, jak cierpi, próbując omijać mokre miejsca…

Słuchałam rodziców i nie mogłam pojąć: rozmawiam o miłości! Skąd ten ziemniak, skąd koci żwirek?
Pamiętam siebie jako malutką dziewczynkę może siedmioletnią Hanię kiedy na kilka tygodni zaplątałam się w labirynt szpitalnych korytarzy poza granicami Krakowa, gdzie rządziły żelazne reguły i pielęgniarki w niebieskich fartuchach. Rodzicom przysługiwały tylko określone minuty na przekazywanie paczek, a z rzadka mogli mnie zobaczyć zza płotu szpitalnego ogrodu, kiedy podchodziłam do okna i machałam im ręką, choć w powietrzu wisiał wrzesień.

Mama przyjeżdżała dwa razy dziennie. Rankiem i wieczorem pielęgniarka ustawiała na mojej szafce woreczek: w środku kremowy twarożek zrobiony tuż przed świtem, ciepły jeszcze kompot, kasza gryczana oraz pulpecik parujący lekką parą. Tylko tyle, ile byłam w stanie zjeść, bo niedługo potem przyniesie coś świeżego. Obok w gazecie, między reklamą masła a przepisem na pierogi, leżały trzy albo cztery kartki A4 z narysowanymi ubrankami dla papierowej lalki pamiętacie? Takie z białymi klapkami do zaginania na ramionach, narysowane ołówkiem i pokolorowane jej własną ręką… Byłam zafascynowana nim kolorem i kształtem, a mama, nie wiem kiedy, rysowała mi dziesiątki tych płaszczyków, sukienek, szalików, sweterków, piżamek i nawet letnich sandalików. Z fantazją, bo każda rzecz miała inny guzik, kokardkę czy wzorek w groszki…

Nigdy jej o to nie prosiłam. To nie były lekarstwa, Borjomi ani rosół z kury. Po prostu wiedziała, że wycinanie i kolorowanie ukoi moją szpitalną tęsknotę.
To był jej sposób na: Kocham Cię. Pojęłam to, gdy dekady już później snułam się po polskich ulicach utkanych z pamięci. Ale ta nauka została ze mną na zawsze.

Zbyt często nie doceniamy drobnostek…
Oczywiście, piękne słowa, deklaracje, wiersze są ważne. My, kobiety, kochamy uszami i zawsze czekamy na kocham. Ale bez czynów stają się tylko pustą melodią w stylu zespołu Ich Troje. Tak, można powiedzieć kocham cię diamentowym pierścionkiem, platynowymi spinkami, olbrzymim bukietem albo lotem w balonie nad Mazurami i jest to wspaniałe (nie ukrywajmy).

Ale można też wyrazić miłość prościej a każdy dzień daje okazję, by to zrobić, wystarczy tylko kochać.
Znajomym sparaliżowało psa. Śliczny, łagodny jamnik, tylne łapki już nigdy nie zatańczą po parkiecie. Ale już trzeci rok jamniczka żyje tak, że pan sam zmajstrował jej wózek na kółkach tylko po to, by codziennie mogła wędrować po sąsiednich ulicach. Można było ją nosić na rękach albo wozić w dziecięcym wózku, ale piesek pragnął iść i właściciele mu to umożliwili, bo kochali ją jak członka rodziny.

Prawdziwa miłość pcha nas do czynów i nawet nie zauważamy, jak często coś robimy. Układając poduszkę śpiącemu, poprawiając kołdrę pod stópki, wyjmując cicho telefon z dłoni, by czyjś sen nie został przerwany.

Stajemy się mistrzami kuchni, parząc najlepszą pod słońcem poranną kawę, na dziecięcych talerzach układając serowy pociąg zmierzający do pomidorowego kwiatu z płatkami z jajka. Godzinami słuchamy bolączek przyjaciół, wymyślamy prezenty, budujemy nastrój.

Oddajemy ostatnie złote na leki… Rozpruwamy ukochany naszyjnik, żeby podszyć nim sukienkę dla małej śnieżynki w przedszkolu.

A życie jest i długie, i bardzo, bardzo krótkie…
I pamiętamy szczegóły, drobiazgi przez całe lata bo serce daje sygnał, kiedy nasze kocham cię ma wielki sens.

Pamiętam, jak mama i babcia zawsze wychodziły do przedpokoju, kiedy tata albo dziadek wracali z pracy bo mężczyzna w polskim domu powinien wiedzieć, że na niego czekają. Staram się robić tak samo.

Siedzę przed monitorem, plącząc myśli w wielki supeł znaków i akapitów. Słyszę zgrzyt zamka i myślę: zaraz wstanę. Jeszcze tylko dokończę rządek, żeby nie zgubić oczek. Spoglądam przez ramię na uchylone drzwi, uśmiecham się i mówię: Jeszcze chwileczkę, kolacja już za moment.
I nagle, całkiem bezgłośnie żeby nie pogmatwać już podgotowanych fraz na stole pojawia się filiżanka mocnej herbaty i talerz, a na nim dwa kanapki, dwa cukierki rozpakowane z szeleszczących papierków.
Patrzę na te kanapki: na kawałkach chleba wszystko, co było w lodówce szynka, ogórek, ser, pomidor, oliwka i na cukierki rozpakowane już zawczasu, żeby nie odciągały mnie od pracy, i słyszę w ciszy mieszkania bardzo dużo ważnych słów.
I nagle rozumiem: nie ma w tym momencie lepszego sposobu, by powiedzieć kocham.

Ważne jest, by umieć mówić kocham bez słów.
Podróżą nad morze i ugotowanymi ziemniakami, uprasowaną koszulą i balonikiem na Dzień Dziecka, długo wyczekiwaną lalką i świeżo wsypanym żwirkiem do kuwety, czułym pocałunkiem i kocem narzuconym przed snem, rozłożonym parasolem i plackami z uszami z marchewki, serduszkami na Messengerze i spojrzeniami rozśmieszającymi lepiej niż memy.

Nie ma znaczenia, czy słuchasz skarg na reformę edukacji czy o niezdobytym golu na stadionie Wisły liczy się, jak słuchasz.
Nie liczy się, czy pijesz Szampana z cienkiego kieliszka czy jesienną kawę z papierowego kubeczka liczy się z kim i w jakim nastroju.
Nieważne, czy spacerujesz nocą po Krakowie, czy przez pole słoneczników na wsi ważne, kto jest obok.

Wystarczy pamiętać, że kocham cię bez gestów bardzo szybko blednie i traci moc a tego nie można dopuścić.

Miłość nie mieszka tylko w słowach.