Egzamin dojrzałości: Gorzka lekcja miłości, zawodowa zawierucha i wybory między rodziną a uczuciami …

Egzamin dla dorosłych

Światek, dlaczego nie idziesz z nami świętować zakończenia projektu? zapytał z uśmiechem Michał i jeszcze do niej puścił oczko.
Bo, mój drogi przyjacielu, mam dzisiaj randkę odpowiedziała Świetlana, lekko zawstydzona.
No proszę, tego się nie spodziewałem! Michał był wyraźnie zaskoczony. Znał Świetlanę już pięć lat, była samotną matką i wydawało się, że nie szuka nikogo… To dziwne, chociaż w sumie może szukała, tylko nie zauważył. No nic, nie będziemy ci przeszkadzać. Oby ci się udało! powiedział i odwrócił się do reszty ekipy. No to ruszamy?
Jasne.
Chodźmy!
Pewnie! zabrzmiało z kilku stron i wszyscy ruszyli w stronę kawiarni.
Michał szedł obok kolegów, uśmiechnięty, jednak w środku poczuł nutkę zazdrości. Tylko… z czego ta zazdrość? Przecież między nim a Świetlaną nigdy nic nie było, poza relacją służbową i dobrą znajomością.
Dziwne to wszystko pomyślał Michał.

* * *

Tego dnia wrócił do domu dużo później niż zwykle. Już w przedpokoju dopadły go dzieci, krzycząc: Tata wrócił! Tata jest!
Zaraz potem pojawiła się żona.
Michaś, nareszcie!
Przytuliła go i pocałowała.
My już zdążyliśmy się wybiegać i zbudowaliśmy super statek. A ty wiecznie gdzieś przepadniesz zaśmiała się Kasia.
Zarabiam pieniądze, mruknął Michał. I mam prawo zostać w pracy ile chcę!
Masz, masz, zgodziła się Kasia.
I nie rób mi tu przesłuchań dodał jeszcze ponuro.
Gdyby ktoś wtedy zapytał Michała, czemu odpowiada tak nieprzyjemnie i wraca do tego tematu, nie potrafiłby wyjaśnić. Sam nie wiedział.
Michał, ktoś cię ugryzł? żona dalej się uśmiechała.
I nagle dotarło do niego, o co mu chodzi. Chciał zdjąć jej ten uśmiech z twarzy, żeby poczuła się równie źle, jak on sam.
Nie. Po prostu jestem zmęczony. Podgrzej kolację rzucił zwyczajnym tonem i gdy Kasia poszła do kuchni, usiadł na ławce i schował twarz w dłoniach.
Co ja wyprawiam? pomyślał z przerażeniem.

* * *

Po kilku dniach Michał poczuł ulgę i zaczął sobie tłumaczyć, że cała sytuacja wynikała z tego, że po prostu chciał, by wszyscy po projekcie poszli na wspólne świętowanie, a się zawiódł, bo Świetlana odmówiła.
Teraz rozpoczął się nowy projekt, więc pochłonął go zupełnie.

* * *

Świetlana, chyba dziś musisz zostać trochę dłużej powiedział kiedyś. Potrzebuję wyliczeń.
Przepraszam, ale dzisiaj jadę do mamy pokręciła głową Świetlana. To dla mnie ważne. Wpadnę jutro rano i wszystko przygotuję.
W porządku przytaknął Michał. Tak się umawiamy.
W głębi duszy był jednak zirytowany. Jak to? Przecież projekt jest najważniejszy!
Mama jest chora? zapytał Michał.
Tak… spuściła wzrok Świetlana.
Rozumiem kiwnął głową. W takiej sytuacji nie miał nic do powiedzenia.
Później jednak wyszło na jaw, że matka wcale nie była chora. Świetlana po prostu wymyśliła pretekst, żeby nie musieć zostawać w pracy.
Jak to? Przecież mówiła, że jedzie do mamy! zdziwił się Michał, gdy usłyszał od koleżanek z działu.
Pojechała odpowiedziała Olga, podchodząc do okna i wskazując mu coś na zewnątrz. Zobacz
Stanął obok niej. Zobaczył, jak Świetlana wyszła z budynku, przywitała się z młodym facetem, złapali się za ręce i wsiedli do auta.
W tej chwili ogarnęła go silna zazdrość. Nie jakaś ukłucie, a wręcz fala, która zawładnęła nim całkiem.
Boże, to prawda. Ona naprawdę znalazła sobie faceta! przeleciało mu przez głowę.
No cóż… Michał postarał się, by jego głos brzmiał obojętnie. Kończymy o szóstej, wszyscy mogą wychodzić, kiedy chcą.
Usiadł przy swoim biurku i próbował się skupić na pracy, ale oczywiście na próbach się skończyło.

* * *

Czas mijał, a Michał był coraz bardziej podenerwowany. Nie mógł pojąć, co się z nim dzieje.
Na początku to było tylko lekkie poruszenie gdy słyszał głos Świetlany albo widział od niej wiadomość w służbowym czacie, serce mu przyspieszało. Dokładnie tak samo, jak wtedy, gdy zaczynał chodzić z Kasią.
Czy to możliwe, że się zakochałem? myślał Michał. Było mu z tą myślą i śmiesznie, i trochę straszno. Próbował ją ignorować. W końcu, czterdziestka na karku. Ma rodzinę. Kochał Kasię… No, teraz już raczej ją szanował, ufał jej, czuł wdzięczność. Ale tej szalonej, głębokiej i beztroskiej miłości już w nim nie było. Chyba jak u większości ludzi po latach…
Później niepokój narastał. Zauważał, że się prostuje, gdy Świetlana wchodzi do pokoju. Chyba chciał przyciągnąć jej uwagę. Zaczął częściej sam do niej zagadywać, pytać o zdanie. Po rozmowie rozkładał w głowie każde słowo, spojrzenie, jakby szukał znaków.
W pewnej chwili pomyślał:
A co gdybym ją spotkał zanim pojawiły się dzieci?
Ta myśl poraziła go, jak grom.
Bo zrozumiał tak, wtedy by odszedł… Może nie od razu, ale na pewno znalazłby powód, sposób, wymówkę. Opuściłby dom, starą codzienność, wszystko dla niej.
I wtedy poczuł się winny. To uczucie spłynęło na niego nagle i zmyło cały wymuszony spokój.
Spojrzał na zdjęcie rodziny stojące na biurku. Kasia, dzieci, wspólne wakacje nad Bałtykiem. Wszyscy uśmiechnięci. On też. Wszystko dobrze, wszystko jak należy. Czemu więc teraz czuje się, jakby żył nie swoim życiem?
Nie potrafił sobie wyjaśnić: dlaczego to go spotkało właśnie teraz? Dlaczego Świetlana, choć przez trzy lata nic nie iskrzyło?
Miał wrażenie, że traci grunt pod nogami. Wartości, które uważał za trwałe, pękały. Wiedział, że nie chce nikogo zawieść, opuszczać rodziny, burzyć tego, co wspólnie z Kasią stworzyli. Ale nie był w stanie nie czuć, tego co czuje.

* * *

Obudził się przed świtem. W pokoju było ciemno, przez okno wdzierał się tylko cieniutki pasek światła.
Leżał patrząc w sufit. Myślał o Świetlanie. Nie opuszczała jego myśli nawet na chwilę. Nawet w tej chwili, wśród domowego ciepła, czuł ją gdzieś głęboko, jak drzazgę.
Przypomniał sobie ostatni dzień. Znowu wyszła wcześniej. Znowu z tym facetem. I za każdym razem, gdy odchodziła, miał wrażenie, że coś w nim pęka.
Gubię się, pomyślał. Jeśli się nie zatrzymam, wszystko stracę. Może nie od razu, ale krok po kroku stanę się chłodny, obcy dla dzieci, dla Kasi, dla siebie. Ostatecznie znienawidzę to, kim się stałem. A potem będzie za późno.
Wstał, ubrał się, poszedł do kuchni, zrobił sobie kawę i oparł się o okno. Za nim panował półmrok, deszczowy, pusty i samotny. Wtedy podjął decyzję.

* * *

Jak to przechodzisz do innego działu? otoczyli go współpracownicy. Nawet Świetlana stanęła blisko.
Tak wyszło. Tam jest problem, muszę im pomóc go rozwiązać odpowiedział.
Ale to tymczasowe, tak?
Oczywiście, kiwnął głową Michał, choć doskonale wiedział, jak to bywa.
Na początku chciał odejść z firmy, ale uznał, że to głupota dobre stanowisko, świetna pensja (8 tysięcy złotych miesięcznie), możliwości rozwoju. Zgłosił więc transfer. Nawet jeśli tylko na kilka miesięcy ale wiedział, że to pozwoli mu wyrwać się z błędnego koła, w którym każde słowo, spojrzenie Świetlany podnosiło mu tętno.
Nie chciał zostać facetem, który traci wszystko przez emocje. Nie szukał wymówek w stylu: Jestem tylko człowiekiem. Wiedział, że z czasem przejdzie. Będzie bolało, ale przejdzie.
Wieczorem powiedział Kasi:
Chcę spędzać z tobą i dziećmi więcej czasu. Mam już dosyć ciągłego znikania w pracy.
Kasia spojrzała na niego zaskoczona.
Serio?
Tak. Uważam, że za dużo tracę. Z dzieciakami. Z tobą.
Nie odpowiedziała, tylko się lekko uśmiechnęła. A ten uśmiech był mu bliski, aż go ścisnęło w środku.
Zaczął wychodzić z dziećmi do parku, odbierał je ze szkoły, angażował się w zajęcia, na które kiedyś godził się niechętnie. Rozmawiał z Kasią nie tylko o codzienności, ale i o sobie, o tym, jak minął dzień, o troskach, ciekawościach. Pytał również o jej sprawy.
Czasem łapał się na myśli: Dlaczego nie robiłem tego wcześniej? Czemu traktowałem to jak przymus, zamiast jak szansę na poznanie człowieka będącego obok?
Myśli o Świetlanie nie zniknęły. Ale wracały rzadziej. Gdy czasem spotykał ją w pracy, czuł małe ukłucie. Ale już nie ból, nie zazdrość. Po prostu wspomnienie: tu jest ktoś, z którym mógłby być, lecz wybrał rodzinę. I był sobie za to wdzięczny.

* * *

Michał! Michał!
Szłoł przez centrum handlowe w kierunku sklepu z zabawkami, gdy usłyszał, że ktoś go nawołuje. Odwrócił się i zobaczył ją Świetlanę.
Michał! Gdzieś ty się podział? Cały dział czekał, żebyś wrócił. Zapomniałeś o nas? Minął już rok!
Uśmiechnął się. Był po prostu zadowolony, że ją widzi, ale nic go już nie zabolało.
Hej, Świetlana. Miło cię widzieć!
Jak się masz? zapytała.
Dobrze. Albo nawet bardzo dobrze odpowiedział i sam zauważył, że mówi prawdę.
Czemu do nas nie wróciłeś? Byłeś najlepszym szefem!
Chciałem zmian rzucił krótko. A ty?
Ja? uśmiechnęła się szerzej. Wyszłam za mąż. Fajny człowiek. Odpowiedzialny, ciepły. Moja córka go polubiła.
Michał pokiwał głową. Nie poczuł zazdrości. Tylko lekkie zdziwienie, jakby spotkał starego znajomego, wracającego odmiennego z dalekiej podróży.
Cieszę się, powiedział szczerze.
Jeszcze chwilę rozmawiali o tym, jak zmieniła się firma, co u znajomych z pracy. Nikt nie zaproponował spotkania przy kawie. Oboje wiedzieli, że to koniec. Albo początek czegoś innego, już bez siebie.
Po pożegnaniu Michał poszedł dalej. Kupił prezent, wyszedł na ulicę, wsiadł do samochodu. Dopiero wtedy zrozumiał: nie czuje już do niej nic. Ani bólu. Ani tęsknoty. Ani chęci rzucenia wszystkiego i zaczynania życia od nowa.
Spojrzał przed siebie. Na światła, ludzi przechodzących przez pasy, dzieci trzymane za ręce przez rodziców. I po raz pierwszy od dawna miał poczucie, że jest dokładnie tam, gdzie powinien.
Nie w cudzej bajce, nie w romantycznej opowieści. W swoim, prawdziwym życiu. Trudnym, nieidealnym, ale własnym.

* * *

Świetlana i Kasia stanęły obok siebie przy bieżniach. Od dawna chodziły do tego samego klubu i często trafiały na te same zajęcia.
Jak wam poszło spotkanie? zapytała Kasia.
Świetlana wzruszyła ramionami.
Jakoś tak. Życzył mi szczęścia i tyle… Wygrywasz, bo twój mąż to skarb dodała z uśmiechem.
Wiem odpowiedziała Kasia. I zawsze wiedziałam.
Po czym mrugnęła do swojej rozmówczyni.