Julka leżała na kanapie i zalewała się łzami. Mąż dwa miesiące temu przyznał się, że ma inną. I ona …

Julka leżała na kanapie i płakała z całych sił. Kilka miesięcy temu mąż wyznał jej, że ma inną kobietę. I że ta druga jest w ciąży.
Julka, wybacz, ale dwa lata żyjemy razem bez dziecka. To już kawał czasu. Sam w siebie zacząłem wątpić tłumaczył się Gienek a tu no, w każdym razie, moja, ta druga jest w ciąży
Kochanka szepnęła Julka.
Nazywaj to, jak chcesz. Za dwa miesiące będziemy mieli dziecko. Przepraszam.
Julka nie drążyła dalej tematu. Nie zapytała, dlaczego akurat teraz, tuż przed Nowym Rokiem, postanowił od niej odejść, na zaledwie dwa miesiące przed narodzinami tamtego dziecka.

Tak więc biedna kobieta, nawet nie przebrawszy się z poprzedniego wieczoru, całkowicie wyczerpana i wypłakana, leżała bezradnie na sofie. Nagle jej myśli powędrowały do dawnego sylwestra z dzieciństwa.

To był czas, kiedy Julka chodziła do piątej klasy podstawówki. Po lekcjach zabiegła z koleżankami do komisu. Często tam zaglądały, bo cały ten sklep wydawał się im istnym sklepikiem z cudami. Ubrania i buty nie robiły na nich wrażenia, ale pamiątki, zabawki i ozdoby bardzo.

Tamtego dnia Julka od razu wypatrzyła zachwycającą szkatułkę była błękitna, z piękną złotą inkrustacją. Dziewczynka wpatrywała się w nią zaczarowana. Kiedy sprzedawca uniósł wieczko, a ze środka popłynęła melodia, z miękkiego, granatowego aksamitu wyłoniła się baletnica w białej sukience i zaczęła tańczyć Julka zamarła, zapomniała oddychać. Sprzedawca pokazał im jeszcze maleńką, ukrytą szufladkę na biżuterię.

Koleżanki Natalka i Irenka zaraz podskoczyły i zaczęły wzdychać i zachwycać się:
Ależ piękna! Niesamowite!
Ile kosztuje? wypaliła Natalka.
Sprzedawca uśmiechnął się i podał zawrotną dla nich sumę dwadzieścia złotych.

Nigdy nie uzbieram takich pieniędzy pomyślała Julka.
Tak było wtedy bułkę w szkolnym sklepiku można było kupić za pięćdziesiąt groszy, a na obiad mama czasem dawała jej złotówkę.
Można by było jeszcze udawać, że idzie się do kina wtedy mama dawała dwa złote.
Szkoda, że tata był w delegacji i wróciłby dopiero za tydzień. On by jej pewnie kupił. U mamy nie było co prosić.

Od razu wyobraziła sobie, jak mama mówi ostrym głosem:
Wymyśliłaś! Baletnica za dwadzieścia złotych? Prędzej kupię dwa kilo schabu i będę was karmić kotletami przez tydzień.

Nie. O szkatule mama nie może się dowiedzieć. Trzeba poczekać na tatę.
Od tej pory Julka codziennie zaglądała do komisu, żeby popatrzeć na baletnicę. Sprzedawca tylko ją zobaczył, już nakręcał pozytywkę i baletnica tańczyła.

Po sześciu dniach dziewczynka znała szkatułkę na pamięć. Zauważyła lekko obtarty róg, odprysk na brzegu. U baletnicy brakowało jednego bucika, a na sukience była maleńka plamka. Ale i tak patrzyła na nią z zachwytem.

Kiedy tata w końcu wrócił, Julka od razu pociągnęła go do komisu.
Ktoś ją już kupił powiedział smutno sprzedawca. Dosłownie parę godzin temu. Nie zdążyliście westchnął ze współczuciem.

Julce napłynęły łzy do oczu, aż rozpłakała się na całego.
Julka, Julka, kochanie, nie płacz! Chcesz, to kupię ci tort? Taki, jak lubisz. Truflowy od razu zaproponował tata.
Julka skinęła głową uwielbiała truflowy tort, szczególnie te czekoladowe grzybki na wierzchu.
Ale łzy płynęły dalej, bo baletnicy było naprawdę żal.

Następnego dnia, w szkole, Irenka przyszła z wymarzoną szkatułką.
Gdy Julka zobaczyła, że jej skarb dostała koleżanka, znów poczuła ogromną przykrość, aż ścisnęło ją z żalu w środku.

Irenka nakręciła szkatułkę, poleciała muzyka i zakręciła się filigranowa figurka tancerki. Wszyscy zamilkli, patrząc jak zauroczeni. Dumna Irenka oznajmiła:
Babcia mi kupiła wczoraj. Będzie u nas na Nowy Rok, przyjechała z Podlasia. Od razu ją zaciągnęłam do komisu. Ja już tydzień śliniłam się na tę szkatułkę.
Ja też dodała z żalem Natalka.
Julka nie wytrzymała i się rozpłakała.

Julka, co ty płaczesz? zapytał nagle Piotrek Rozmachowski, kolega z klasy.
Nic wykrzyknęła i wybiegła z klasy, odpychając Piotrka.
Każdy wiedział, że Piotrek się w niej podkochiwał. Dziewczyny jej zazdrościły, a ona nie zwracała na niego uwagi.

Julka stała przy oknie, opierając czoło o zimną szybę.
Kupię ci taką samą usłyszała za plecami głos Rozmachowskiego. Nie płacz.
Gdzie ty, głupi, znajdziesz taką? prychnęła Julka. Idiota rzuciła i wybiegła na zewnątrz.
I Piotrka jeszcze niepotrzebnie obraziłam” rozszlochała się na całego na podwórku.
Był wtedy siarczysty mróz. Julka tak stała, nieubrana, na boisku prawie pół godziny. Przeziębiła się oczywiście.

Jeszcze tego samego dnia Rozmachowski przyszedł do niej.
Julka, baletnicy jeszcze nie znalazłem powiedział dziewczynce ale znajdę. Obiecuję.
Tyś głupi, Piotrek. Gdzie ją znajdziesz? To zagraniczna. Z dołu jest napis „Made in DDR”. Jak ją znajdziesz? znów zapytała rozżalona.
DDR to Niemcy? zapytał Piotrek.
Tak przytaknęła smutno Julka.
To tam pojadę powiedział stanowczo chłopak.

Od tego dnia zaczęli się przyjaźnić. Najpierw tak po dziecięcemu. A w ósmej klasie Piotrek wreszcie zdobył się na odwagę i pocałował Julkę. Ona nie protestowała. Od tamtego dnia byli już parą: przytulali się, całowali.

Po maturze Piotrka powołali do wojska. I okrutny los sprawił, że trafił właśnie do Niemiec.
Piotr pisał do Julki listy i czasem dla żartu pisał, że baletnicy jeszcze nie znalazł.

Ale Julka nie doczekała Piotra i na pół roku przed jego powrotem poznała Gienka. Oczarował ją pierwszego dnia zagrał dla niej własny utwór na gitarze, specjalnie dla niej wymyślony. Jej serce zmiękło i po dwóch miesiącach była już ślub.

Piotr wrócił z wojska, ale gdy dowiedział się, że Julka jest już zamężna, zaciągnął się na norweski statek i wypłynął w świat. W mieście bywał rzadko, z Julką już się nie spotkali.

***

Julka powoli podniosła się z kanapy i zrobiła sobie kawę. Teraz coraz częściej rozmyślała o Piotrze, uświadamiając sobie, że płacze nie tak bardzo po stracie męża, jak po utraconym, niespełnionym szczęściu z Rozmachowskim. Gdzie on teraz? Ma już rodzinę?

Na kalendarzu 31 grudnia. Trzeba jakoś przetrwać sylwestra. Przyjaciółki zajęte rodzinami. Nie wypada się do nich wtrącać tak znikąd.

Julka poszła na bazar i do supermarketu. Kupiła parę rzeczy, by choć trochę osłodzić tę samotność świąteczną kolacją.

Wchodząc z zakupami do klatki schodowej, zobaczyła wychodzącego z windy Mikołaja.
Gdy tylko go zobaczyła, łzy znów popłynęły jej z oczu.
Czemu płaczesz, dziecko? zagadnął staruszkowatym głosem przebrany za Mikołaja mężczyzna. Przecież święto! A ty w łzach. Trzymaj. Wręczył jej pudło i zniknął w ciemności klatki schodowej.

Julka nie zdążyła nawet podziękować. Paczka była jednak ciężka.
Poszła do kuchni i rozpakowała prezent.
W środku była nowa niebieska szkatułka ze złotą inkrustacją. Julka delikatnie otworzyła wieczko i nakręciła pozytywkę. Z aksamitu wyłoniła się baletnica, tym razem z obydwoma bucikami.
Julka otworzyła sekretną szufladkę. Leżała w niej obrączka ślubna.

Dziewczyna podbiegła do okna. Na podwórku stał Mikołaj. W kapciach zbiegła na dół. Zawahała się przed wyjściem, ale w tej chwili Mikołaj odwrócił się do niej. Oboje podbiegli do siebie.

Tuląc się do ciepłego futra, Julka wyszeptała:
Głupi jesteś! A jednak ją znalazłeś.
Pewnie! odparł Piotr. Znalazłem w Niemczech, przecież ci obiecałemPiotr uśmiechnął się szeroko, jego policzki rumieńcem rozświetlił nawet mrok zimowego wieczoru. Milczeli chwilę, tylko śnieg cicho szeleścił pod ich stopami.

Zawsze pamiętałem, Julka powiedział cicho.

Julka spojrzała na niego oczami pełnymi łez, ale już nie ze smutku. Po raz pierwszy od dawna poczuła ciepło nie od herbaty, nie od palącej rozpaczy, ale od czyjejś obecności, dobrej i pewnej jak niegdyś. Czuła, jak mrok ustępuje nowemu światłu.

Teraz już nie pozwolę ci odejść szepnęła, ściskając obrączkę mieliśnie w dłoni nigdy więcej.

Piotr odgarnął śnieg z jej włosów i przytulił mocno. Już nie byli tamtymi dziećmi spod szkolnego okna, ale teraz na mroźnym podwórku, pod rozświetlonymi oknami, z baletnicą grającą cicho w szkatułce czas jakby się zatrzymał, a słowa za późno straciły moc.

W oddali wybuchły pierwsze noworoczne fajerwerki. Piotr i Julka patrzyli w niebo, a ich cienie zlały się w jedno na śniegu. Przez chwilę świat stał się prosty, jasny i piękny jak dziecięce marzenie. A baletnica, zaklęta w melodię, tańczyła dla nich swój najpiękniejszy taniec taniec nowego początku.