Mam 41 lat i jestem mężatką od 22. roku życia. Dwa miesiące temu zaczęłam mieć myśli, których nigdy wcześniej nie odważyłam się wypowiedzieć na głos: nie jestem pewna, czy…

Mam 41 lata i jestem żonaty z moją żoną od czasu, gdy miałem 22 lata. Dwa miesiące temu zacząłem myśleć o czymś, na co wcześniej nigdy nie pozwoliłem sobie nawet w myślach nie jestem pewien, czy kiedykolwiek się w niej naprawdę zakochałem tak, jak ludzie opisują prawdziwą miłość. To była zwyczajna jesienna wieczorem, siedziałem w salonie i oglądałem telewizję. Wtedy zapytałem sam siebie: dlaczego nigdy nie czułem tego, co inne kobiety nazywają motylkami w brzuchu, tej słodkiej ekscytacji, pragnienia, by rzucić się drugiej osobie na szyję. Myśli zaczęły się układać jak puzzle wszystko stawało się jasne.
Pochodzę z trudnego domu. Ojciec pił za dużo, potrafił wrócić pijany, marnował pieniądze na alkohol i wszczynał awantury. Mama sprzątała domy, żeby podreperować skromny budżet. Dzieciństwo upłynęło mi na kłótniach rodziców, zmęczeniu i wiecznym napięciu. Jako nastolatek pragnąłem tylko jednego uciec. Marzyłem o własnym kącie, gdzie mógłbym spokojnie spać i nie słyszeć wrzasków z rana. Nie śniłem o wielkiej miłości marzyłem o spokoju.
Gdy poznałem żonę, miałem 22 lata, a ona była ode mnie o dziesięć lat starsza. Już po miesiącu wspólnego chodzenia zaczęła mówić, że powinniśmy razem zamieszkać, że mi pomoże, że zależy jej na czymś poważnym. Nie analizowałem wtedy, czy jestem zakochany. Widziałem w tym okazję, by zostawić dom rodzinny, zacząć nowe życie. Szybko się zgodziłem. Spakowałem rzeczy i wyprowadziłem się. Nie było wielkich rozterek czy głębokich wątpliwości była jedna silna potrzeba odejścia.
Nie mogę powiedzieć, bym prowadził złe życie. Moja żona to dobra osoba pracowita, odpowiedzialna. Nigdy nie brakowało nam jedzenia, zawsze był czynsz opłacony, potem kupiliśmy mieszkanie. Uwielbia nasze dzieci, dba o wszystko. Nigdy nie miałem powodu, by sądzić, że mnie zdradza czy że mielibyśmy poważne kłótnie. Z boku nasz związek wygląda na idealny. I właśnie dlatego ta pustka, którą czuję, jest tak trudna do zrozumienia.
Kocham ją, szanuję, jestem wdzięczny za wiele rzeczy. Dała mi spokój i stabilizację. Ale patrząc wstecz, wiem, że nigdy nie czułem tej ognistej, szalonej miłości, o której mówią inni. Nie zaznałem silnej zazdrości czy strachu przed jej utratą, nie targała mną niecierpliwość na jej powrót do domu. Nasza miłość była bardziej rutyną, partnerstwem, wdzięcznością ale nie ogniem.
Nie myślę o rozstaniu. Nie rozglądam się za nikim innym. Nie chcę niszczyć rodziny. Po prostu po raz pierwszy pozwoliłem sobie pomyśleć, że być może to, co przez lata nazywałem miłością, było w rzeczywistości potrzebą, szukaniem bezpieczeństwa, próbą ucieczki z niełatwego życia. I dziś, mając 41 lat, dorosłe dzieci i poukładane życie, to do mnie dociera.
Często czuję się winny za te myśli. Powtarzam sobie: Jak możesz kwestionować coś, co dało ci bezpieczeństwo?. Ale jednocześnie mam wrażenie, że jestem sobie winien szczerość. Może po prostu mój sposób kochania jest inny. Może najpierw nauczyłem się przetrwać, zanim w ogóle mogłem nauczyć się prawdziwie kochać. Nie wiem. Wiem tylko, że ta refleksja poruszyła we mnie dawne emocje te, które czułem jako chłopiec, pragnący wydostać się z rodzinnego domu.
Co byś zrobił na moim miejscu?
Mam wrażenie, że dziś lepiej rozumiem siebie i własne wybory. Może najważniejsze jest dla mnie to, że potrafię przyjąć własne myśli bez wstydu i czerpać z nich siłę do bycia dobrym mężem i ojcem.