— Jesteśmy na dworcu, masz pół godziny, żeby zamówić dla mnie i dzieci taksówkę klasy biznes! — rzuc…

Słuchaj, jesteśmy właśnie na dworcu, masz pół godziny, żeby zamówić mi i dzieciakom taksówkę ale porządną, nie żadną budżetową! zażądała krewna.
Ty mi jesteś siostrą, czy tak sobie wpadłaś z ulicy? Nie wstyd ci się tak zachowywać i to przy dzieciach? Serio jest ci aż tak ciężko kupić coś do ubrania dla swoich siostrzeńców? Czemu ja w ogóle muszę cię o to prosić? Powinnaś sama wychodzić z taką inicjatywą! Pomagać mi finansowo! Ty przecież nigdy dziecka nie urodziłaś i raczej już nie urodzisz! Ja jestem samotną matką! Anżelika rzucała w Elżbietę słowa jak sztylety, każde kolejne miało ją zaboleć jeszcze mocniej, a jej wyczucie granic było zerowe.

Elżbieta w rodzinie nigdy nie była tą ulubioną. Mama urodziła ją bez ślubu, a kiedy w końcu się ożeniła, okazało się, że starsza córka wszystkim przeszkadza. Ojczym nieustannie ją dogadywał, a matka wyładowywała na niej swoje frustracje, bo musiała wziąć pierwszego lepszego, żeby nie zostać samotną matką. Dopiero kiedy pojawiła się młodsza siostra, trochę odpuściło Elżbieta dostała w domu swoją rolę: została domyślną opiekunką Anżeliki.

Cały wolny czas miała przeznaczony dla siostry: karmienie, zabawianie, pomoc w nauce, i tak dalej, chociaż też miała szkołę, swoje pasje i koleżanki. Jak nie zdążyła przebrać albo nakarmić młodszej na czas, nie mogła wyjść z koleżankami albo pójść na urodziny do znajomej z klasy. A z czasem mała Anżela zaczęła ją traktować dokładnie tak jak rodzice jak służącą.

Po maturze, mając osiemnaście lat, Elżbieta postanowiła zmienić swoje życie radykalnie. Wybrała najdalszą od domu uczelnię, spakowała się i wyjechała z zamiarem nigdy nie wracać. Przez kolejne dziesięć lat praktycznie się nie kontaktowali, rodzina dzwoniła głównie, żeby poprosić o pieniądze i oczywiście nigdy nic nie oddawała.

Przyjeżdżać do domu jej się nie chciało, ale wiedziała, że Anżelika została matką w wieku siedemnastu lat, w wieku osiemnastu wyszła za mąż i od razu postanowiła mieć drugie dziecko, żeby jej męża nie wzięli do wojska. Los tak chciał, że urodziła się bliźniaczka, a młody ojciec zmęczony już na wejściu uciekł i zażądał rozwodu.

Od tego czasu telefonowali już regularnie. Elżbieta w tym samym okresie osiągnęła więcej niż tylko posiadanie dzieci skończyła studia, dostała pracę w dużej firmie, gdzie bardzo szybko dostrzeżono jej potencjał. Stała praca, powoli rosnąca pensja i odwaga sprawiły, że zdecydowała się na kredyt na malutką kawalerkę w Warszawie. Udało się, miała własne mieszkanie.

Widząc, że córce nieźle się powodzi, rodzice dzwonili praktycznie co tydzień z nową prośbą o pożyczkę. Nigdy nic nie oddali. Zawsze chodziło o dzieci Anżeliki:
Ela, Poli płaszcz się całkiem rozdarł. Przelej pięćset złotych, dziecko nie ma w czym iść jutro do przedszkola!
Ela, bliźniaczki mają urodziny, trzeba im kupić prezenty dziesięć stówek od ciebie!
Ela! Anżelka znowu straciła pracę. Przecież matce z trójką dzieci się należy wsparcie! Teraz ty będziesz płacić za przedszkole bliźniaków i za przygotowanie Poli do szkoły!
Każda kolejna prośba to był właściwie rozkaz i nikt nie pytał, czy Ela ma pieniądze, czy w ogóle daje radę. Jak u niej samej mama nigdy nie pytała. Uważała, że Ela ma świetne życie, bo się od nich odcięła, i w sumie powinna pracować jeszcze więcej i pomagać rodzinie mocniej.

Elżbieta, choć próbowała się wyzbyć tego poczucia winy, które ją prześladowało od najmłodszych lat, nie potrafiła odmówić matce. Po każdym telefonie siadała i liczyła, na czym będzie musiała w tym miesiącu zaoszczędzić.

Jej życie osobiste było dużo skromniejsze niż Anżeliki, ale też doświadczyła rozczarowania. Ledwo zaczęła pracę, poznała kolegę z biura, szybko się zaręczyli. Przed ślubem jednak wyszło na jaw, że Ela nie może mieć dzieci. Narzeczony uznał, że to dla niego nie do przyjęcia, spakował się i poszedł. Ela przeżyła to sama i dopiero po dłuższym czasie powiedziała matce. Od tej pory jej bezdzietność pojawiała się w każdej rozmowie z rodziną.

Nasza Ela to taka pustokwiat… No niestety. Dobrze, że chociaż Anżelka dała nam wnuki powtarzała matka. Zostawili ją w spokoju na jakiś czas, aż nagle Anżelika uznała, że siostrzańska miłość wymaga działania. Pewnego ranka, gdy Ela miała jeden z nielicznych wolnych weekendów, zadzwonił domofon.

Ela, gdzie ty się podziewasz? Mam na piechotę z dzieciakami do ciebie iść? Natychmiast zamawiaj nam taksówkę i tylko nie oszczędzaj, wiesz, jak moje dzieci źle znoszą te stare samochody! wyrzuciła z siebie siostra.
Cześć. Gdzie ty w ogóle jesteś? I niby czemu mam ci zamawiać taksę? Ela była totalnie zaskoczona.
A co, mama nie mówiła? Przeprowadzam się do ciebie. Nic tu u nas ciekawego nie ma! Będziemy mieszkać u ciebie. Masz pół godziny na zorganizowanie transportu z dworca i się rozłączyła. Elżbieta przysiadła, bo te wieści ją po prostu zmiażdżyły. Wyglądało na to, że nawet tysiące kilometrów od rodzinnego domu nie wystarczyły, by uciec przed zaborczą siostrą.

Wieczorem Anżelika rozdawała polecenia:
Jutro masz znaleźć mi pracę w swoim biurze, najlepiej od razu na etacie. Tylko jakaś lekka robota za dobrą kasę i żeby w zespole było sporo przystojnych chłopaków. A jak coś, to żebym mogła wyjść z pracy w każdej chwili! Potem bliźniakom kup łóżko piętrowe, nie będziemy się tłoczyć na jednej kanapie! Dziś wyjątkowo ja śpię na twoim łóżku z chłopcami, a Pola z tobą na kanapie. No i nie zapomnij o cieplejszych ubraniach dla dzieci, idzie jesień. Nie chcę, żeby ktoś gadał, że dzieci samotnej matki chodzą w byle czym!

Ela słuchała tego wszystkiego i sama się dziwiła, czemu jeszcze nie wyrzuciła tej roszczeniowej dziewuchy za drzwi. Czemu pozwoliła na takie przekroczenie granic? Jak mogła dopuścić, żeby sprawy zaszły aż tak daleko? Poczuła nagle w sobie wściekłość na rodziców, na siostrę, na własne ustępstwa. Wstała, spojrzała na Anżelikę i powiedziała spokojnie, ale stanowczo:
Dzisiaj możecie przenocować u mnie, ale jutro rano odwożę was na dworzec i wracacie do rodziców! Nie będę już cię utrzymywać ani płacić za twoje dzieci! Sama je urodziłaś, sama je wychowuj! Mam tego dość! Nie ja cię urodziłam i nie będę za ciebie odpowiadać. Przez te wszystkie lata oddałam wam już całą kasę, teraz koniec! Jeśli jutro nie opuścisz mojego mieszkania, wezwę policję i nie obchodzi mnie, że są tu dzieci. To twoje dzieci i twoje sprawy. A spać wszyscy będziecie na kanapie ja wolę swój komfort!

Ela mówiła tak stanowczo, że Anżelice aż zabrakło słów. Obrażała się i wykręcała do matki, ale Elżbieta nie zamierzała reagować. Następnego dnia nawet nie odwoziła ich na dworzec po prostu wystawiła za drzwi, dając od siebie trochę gotówki na taksówkę i bilet na pociąg.
To już koniec. Możesz zapomnieć drogę do mnie. Mam własne życie i nie zamierzam go podporządkowywać twoim wymaganiom rzuciła, zamykając drzwi. Długo potem płakała w poduszkę, myślała i analizowała różne rzeczy, ale wiedziała, że w końcu postąpiła właściwie. Inaczej by ją przecież zajechali tacy to mieli kochani krewniacy.

Pozbywszy się zobowiązań, które nie pozwalały jej być sobą, Ela pierwszy raz od lat poczuła, że oddycha pełną piersią. Poznała fajnego faceta, po dwóch latach wzięli ślub, a potem adoptowali dwójkę dzieci. I w końcu naprawdę była szczęśliwa.