Zostałam służącą Kiedy Alina postanowiła wyjść za mąż, jej syn Paweł i synowa Kasia byli zszokowan…

Została służącą

Gdy Danuta postanowiła wyjść za mąż, jej syn Marek z żoną Anną byli w szoku po usłyszeniu tej wiadomości i nie bardzo wiedzieli, jak się zachować.

Naprawdę chcecie przewrócić całe życie do góry nogami w tym wieku? zapytała Anna, spoglądając z niepokojem na męża.

Mamo, po co ci takie gwałtowne decyzje? denerwował się Marek. Wiem, że od dawna jesteś sama, wychowałaś mnie praktycznie bez niczyjej pomocy, ale teraz wychodzić za mąż to głupota.

Młodzi często patrzą na to inaczej odpowiedziała spokojnie Danuta. Mam sześćdziesiąt trzy lata i nikt nie wie, ile mi jeszcze zostało, ale mam pełne prawo przeżyć resztę życia z ukochanym człowiekiem.

Tylko nie rób wszystkiego od razu próbował ją przekonać Marek. Znasz tego Edwarda parę miesięcy i już chcesz zmieniać wszystko w swoim życiu.

W naszym wieku nie ma na co długo czekać tłumaczyła Danuta. A cóż tu znać: Edward jest o dwa lata starszy, mieszka w Krakowie z córką i jej rodziną w dużym mieszkaniu, ma dobrą emeryturę, działkę pod Wieliczką.

A gdzie zamierzasz mieszkać? nie rozumiał Marek. Przecież żyjemy razem, a na jeszcze jedną osobę nie ma tu miejsca.

Nie martwcie się, Edward nie chce naszych metrów kwadratowych. Przeprowadzam się do niego opowiadała Danuta. Tam mają sporo miejsca, z jego córką Elżbietą już się dogadałyśmy, wszyscy dorośli, więc nie będzie powodów do konfliktów.

Marek się martwił, Anna namawiała go, by zrozumiał i pogodził się z decyzją matki.

Może jesteśmy po prostu egoistami? zastanawiała się Anna. Faktycznie, wygodnie nam, że twoja mama nam pomaga i często bierze Zuzię do siebie. Ale ma prawo do własnego życia. Skoro pojawiła się taka szansa, nie powinniśmy jej przeszkadzać.

Gdyby tylko tak mieszkali, po co im ślub? nie rozumiał Marek. Jeszcze nam tu brakowało panny młodej w białej sukni i wesela z zabawami.

Ludzie z ich pokolenia tak wolą, zyskać spokój i poczucie stabilizacji szukała uzasadnienia Anna.

Ostatecznie Danuta wyszła za Edwarda, z którym przypadkowo poznała się na Plantach. Szybko przeprowadziła się do jego mieszkania w Krakowie. Początkowo wszystko układało się dobrze, domownicy ją zaakceptowali, mąż ją szanował, Danuta uwierzyła, że na późniejsze lata los podarował jej wreszcie szczęście i może cieszyć się życiem. Jednak po pewnym czasie ujawniły się pierwsze konsekwencje życia w nowej rodzinie.

Czy mogłaby pani dziś zrobić na kolację pieczeń? zapytała Elżbieta. Sama bym zrobiła, ale mam urwanie głowy w biurze, a pani przecież ma czas.

Danuta zrozumiała aluzję i praktycznie przejęła na siebie robienie zakupów, gotowanie, sprzątanie, pranie, a nawet wyjazdy na działkę pod Wieliczką.

Skoro jesteśmy małżeństwem, to działka to też twoje sprawy powiedział Edward. Córka z zięciem nie mają czasu, wnuczka jest jeszcze mała, zrobimy wszystko sami.

Danuta nie protestowała. Podobało jej się bycie częścią większej, zżytej rodziny, gdzie liczy się wsparcie i pomoc. Z pierwszym mężem nigdy tego nie miała, bo był leniwy, a potem zniknął na dobre, kiedy Marek miał dziesięć lat. Minęło od tego dwadzieścia lat i dalej nie wiedzieli, co się z nim stało. Teraz wydawało się, że wszystko wreszcie jest dobrze, więc praca nie męczyła, a zmęczenie nie drażniło.

Mama, co z ciebie za pracownik na działce? miał swoje uwagi Marek. Po każdej wycieczce tam pewnie ci skacze ciśnienie. Potrzebujesz tego?

Oczywiście, że potrzebuję, bardzo mnie to cieszy tłumaczyła seniora. Z Edwardem będziemy mieć dużo warzyw, podzielimy się z wami, wszystkim wystarczy.

Marek miał wątpliwości, bo przez kilka miesięcy ani razu nie zaproszono ich w odwiedziny. Oni sami Edwarda parę razy zapraszali, zawsze był albo zajęty, albo zmęczony, albo coś innego wyskakiwało. W końcu przestali się narzucać, uznając, że nowa rodzina specjalnie kontaktu nie podtrzymuje. Jedyne na czym im zależało, to by wiedzieć, że matka jest szczęśliwa.

Na początku tak właśnie było, więc Danuta cieszyła się domowymi obowiązkami. Ale z czasem ilość pracy rosła i zaczynała ją przytłaczać. Edward po przyjeździe na działkę od razu narzekał na kręgosłup lub serce. Zatroskana żona kładła go spać, a sama przenosiła gałęzie, grabiła liście i wynosiła śmieci do kompostownika.

Znowu barszcz? krzywił się Antoni, zięć Edwarda. Wczoraj był, myślałem, że dziś coś innego.

Nie zdążyłam nic ugotować, zakupy też nie wyszły. Cały dzień prałam firanki i wieszałam z powrotem, zmęczyłam się, aż kręci mi się w głowie tłumaczyła się Danuta.

Rozumiem, ale nie cierpię barszczu odsuwał talerz Antoni.

Jutro Danusia zrobi nam ucztę wtrącał Edward.

Następnego dnia rzeczywiście Danuta stała cały dzień w kuchni, by wieczorem wszystko zjedli w pół godziny. Potem sprzątała i tak cały czas. Tylko niezadowolenie córki i zięcia było coraz większe, a Edward coraz częściej stawał po ich stronie, zostawiając żonę w trudnej sytuacji.

Nie jestem już młoda, też się męczę i nie rozumiem, czemu wszystko muszę robić sama nie wytrzymała po kolejnej pretensji.

Jesteś moją żoną, więc porządek w tym domu to twoja sprawa przypominał Edward.

Jako twoja żona powinnam mieć nie tylko obowiązki, ale i prawa rozpłakała się Danuta.

Potem się uspokajała i znowu dbała o wszystkich, starała się, by atmosfera była przyjemna. Aż pewnego dnia po prostu nie wytrzymała. Akurat Elżbieta z mężem wybierali się do znajomych i postanowili zostawić córkę z babcią.

Niech mała zostanie z dziadkiem albo idzie z wami, bo ja dziś idę w odwiedziny do swojej wnuczki oznajmiła Danuta.

Czemu wszyscy mają się do ciebie dostosowywać? wybuchła Elżbieta.

Nikt nie musi, ale ja też nie muszę wam być na każde zawołanie przypomniała Danuta. Moja wnuczka ma dziś urodziny. Uprzedzałam was już we wtorek. Nie dość, że wszyscy zignorowali ten fakt, to jeszcze próbuje się mnie uwiązać w domu.

Tak się nie robi, naprawdę zezłościł się Edward. Elżbieta ma plany, a twoja wnuczka jest mała i nic się nie stanie, jak jutro jej złożysz życzenia.

Też się nic nie stanie, jak pójdziemy razem do moich dzieci, albo ty zostaniesz z wnuczką, gdy mnie nie będzie stanowczo odpowiedziała Danuta.

Wiedziałam, że z tego małżeństwa nic dobrego nie będzie złośliwie powiedziała Elżbieta. Gotuje przeciętnie, sprząta byle jak, myśli tylko o sobie.

A po tym wszystkim, co tu dla was robiłam, też tak sądzisz? spytała Danuta Edwarda. Powiedz szczerze, szukałeś żony czy służącej dla całej rodziny?

Teraz przesadzasz i robisz ze mnie winnego mrugał Edward. Nie zaczynaj awantury bez powodu.

Zadałam proste pytanie i mam prawo do odpowiedzi nie ustępowała Danuta.

Skoro tak zaczynasz mówić, rób jak uważasz, ale w moim domu taki stosunek do obowiązków nie przejdzie wyraził się dumnie Edward.

W takim razie odchodzę odparła Danuta i poszła się pakować.

Przyjmiecie z powrotem nieudolną babcię? ciągnęła walizkę i prezent dla wnuczki. Poszłam za mąż, wracam z powrotem, już mi się nie chce, nie pytajcie na razie o nic, tylko powiedzcie: przyjmiecie?

Oczywiście pośpieszyli do niej Marek i Anna. Twój pokój na ciebie czeka, cieszymy się, że wracasz.

Naprawdę się cieszycie? chciała usłyszeć upragnione słowa.

A dlaczego się cieszy rodzina? nie rozumiała Anna.

Wtedy Danuta wiedziała już na pewno, że tutaj nie jest służącą. Owszem, pomagała w domu i opiekowała się wnuczką, ale syn i synowa nigdy nie byli nachalni, nie wykorzystywali jej. Tu była po prostu mamą, babcią, teściową i bliską osobą, a nie kimś na posyłki. Danuta wróciła na dobre, złożyła wniosek o rozwód i nie chciała już wracać myślami do tamtego rozdziału.