„Mamo, tak bardzo cię kocham” – mówiłam przy śniadaniu, mając czternaście lat. Mama się uśmiechała: …

Tak bardzo Cię kocham, mamo mówiłem przy śniadaniu, gdy miałem czternaście lat.
Naprawdę? uśmiechała się mama. To następnym razem do mojego powrotu do domu po prostu obierz ziemniaki na obiad i poczuję to bez żadnych słów.
Kocham mojego kota! wtulałem policzek w jego ciepłe, miękkie futro.
To może wysyp mu czystego żwirku? pytał tata. Biedak męczy się, nie chcąc wchodzić do brudnej kuwety
Słuchałem rodziców i dziwiłem się: przecież mówię o miłości! Po co tu żwirek czy ziemniaki?

Pamiętam siebie, gdy byłem jeszcze małym chłopcem, miałem może siedem lat. Trafiłem wtedy na kilka tygodni do szpitala pod Warszawą. W tamtych czasach były ostre zasady rodzice mogli przynosić paczki tylko w wyznaczonych godzinach, a dzieci oglądać mogli jedynie z parku przez otwarte okna. Dobrze, że był wrzesień i na dworze wciąż ciepło.
Mama przyjeżdżała do mnie dwa razy dziennie. Rano i wieczorem pielęgniarka przynosiła mi na szafkę papierową torebkę w środku domowy biały ser, jeszcze ciepły kompot, kasza gryczana, pulpecik na parze. Każdego po trochu, akurat na raz, bo za parę godzin przyniesie nową porcję. A pod bokiem torby, zawinięte w gazetę by się nie pogniotły 3-4 kartki z rysunkami ubranek dla papierowej laleczki (takie, z białymi paseczkami do zaginania na rękawach i ramionach, pamiętacie?). Uwielbiałem je kolorować i wycinać, a mama (kiedy ona to robiła?!) wciąż rysowała mi te sukienki, spódniczki, płaszczyki i piżamy. Za każdym razem inne fasony: kokardki, kropeczki, paski
Nigdy o nie nie prosiłem. To nie były lekarstwa czy rosół. Ona po prostu wiedziała, jak ogromną sprawia mi tym przyjemność.
Dopiero po latach naprawdę doceniłem, że to był jej sposób na Kocham cię. Zapamiętałem na całe życie.

Często nie doceniamy drobiazgów
Tak, piękne słowa, wyznania, wiersze są ważne. My, Polacy, lubimy słuchać ciepłych słów i ich potrzebujemy. Ale gdy w codzienności ich nie widzimy stają się jak puste echo. Oczywiście, można powiedzieć Kocham cię diamentowym pierścionkiem czy platynowymi spinkami, wielkim bukietem czy lotem balonem to też jest cudowne (dlaczego by nie?).
Lecz można okazywać miłość o wiele prościej i każdego dnia los daje nam okazje. Trzeba tylko kochać.

Znajomi mają jamniczkę, którą sparaliżowało. Zawsze była wesoła, przyjacielska, a tylne łapki są już bezwładne. Ale od trzech lat piesek dalej żyje dzięki temu, że właściciel samemu zbudował jej wózeczek na kółkach, by mogła codziennie spacerować po trawie. Można by ją wynosić na rękach lub wozić w dziecięcym wózku, ale ona bardzo chce chodzić więc dali jej tę szansę, bo ją kochają.

Kiedy kieruje nami prawdziwa miłość, sposób na okazanie jej zawsze się znajdzie. Robimy to bez zastanowienia.
To my po cichu wchodzimy do pokoju śpiącego dziecka, poprawiamy poduszkę, by nie bolała go szyja, okrywamy kołdrą, by nie zmarzły mu stópki, lub wyjmujemy z dłoni telefon, by drzemki nie przerwał dzwonek.
Zostajemy mistrzami kuchni gotujemy poranną kawę i układamy na dziecięcym talerzyku pociąg z sera, pędzący do kwiatka z pomidorowych i jajecznych płatków.
Potrafimy godzinami słuchać zwierzeń przyjaciół, wymyślamy prezenty i niespodzianki, tworzymy nastrój chwili
I bez namysłu oddajemy ostatni grosz na leki
Bez żalu rozcinamy ulubione korale, by przyszyć je do sukienki na bal zimowej wróżki
A życie długie, a jednak takie krótkie
I to drobiazgi pamiętają się najdłużej. To serce podpowiada nam, kiedy te kocham są szczególnie potrzebne.

Zawsze widziałem, że mama i babcia wychodziły do przedpokoju, gdy tata czy dziadek wracali z pracy bo mężczyzna musi czuć, że jest w domu oczekiwany. Też staram się tak robić.
Siedzę przy komputerze, próbuję z myśli i zdań utkać jakiś sensowny wzór. Słyszę w zamku klucz już wstaję, tylko skończę ten rządek, by oczka nie spadły. Zerkam przez ramię w otwarte drzwi, uśmiecham się: Jeszcze parę minut i zjemy kolację. I znikam znów w moim splocie słów i znaków.
I wtedy, zupełnie bezszelestnie (by nie poplątać przygotowanych w głowie zdań) na biurku pojawia się szklanka herbaty i talerzyk, a na nim dwa kanapki i dwie czekoladki już rozpakowane z papierków. Patrzę na te kanapki z szynką, serem, pomidorem, oliwkami wszystkim, co było w lodówce. Patrzę na czekoladki wyjęte z papierków (żebym się nie rozpraszał nawet na drobiazg) i w tej domowej ciszy słyszę najważniejsze słowa świata.
Rozumiem, że w tej chwili nie ma lepszego sposobu, by powiedzieć Kocham cię.

To naprawdę ważne umieć mówić kocham bez słów.
Podróżą i ugotowanymi ziemniakami, wyprasowaną koszulą i balonem nad Wisłą, wyczekaną lalką i uzupełnioną kocią miską, namiętnym pocałunkiem i ciepło zarzuconym kocem, otwartym parasolem i naleśnikami z uszami królika, uśmiechem i spojrzeniem, lajkiem i sercem.
Nie liczy się, czy słuchasz o reformach miasta, czy o niezdobytej bramce w meczu ważne, jak słuchasz.
Nie liczy się, czy pijesz Moeta z kieliszka, czy jesienną kawę z papierowego kubka liczy się, jakie towarzyszy temu uczucie.
Nie ważne, czy spacerujesz po nocnym Krakowie, czy po polu słoneczników na Mazurach liczy się, kto idzie przy tobie.

Trzeba umieć pamiętać, że najbardziej wzruszające, tak wyczekiwane słowa Kocham cię, gdy nie mają odbicia w czynach, szybko bledną i tracą wartość.
I na to nie wolno pozwolić.
Bo miłości nie mierzy się wyłącznie słowami.

Dziś wiem, że te proste gesty i drobne znaki stanowią najtrwalszy zapis tego, co w życiu najważniejsze i tego nie odda żadne słowo.